neizod

ปรัชญากากๆ - จะเช็คถูกอะไรกับชีวิตนักหนา

2012-01-15T14:36:00.000+07:00

หลายวันก่อนมีเรื่องให้ได้แวะเข้า Windows แล้วก็เจอนี่

ก็ยังสงสัยอยู่ว่า มันจะเช็กถูกอะไรกับชีวิต (กู) นักหนา (วะ) ออกแบบ icon อย่างอื่นไม่เป็นหรือไง?

แต่คิดไปคิดมาก็นั่นแหละ เราจะภูมิใจและมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ โดยที่ไม่ยอมแก้ไขเรื่องผิดให้เป็นเรื่องถูกหรือ?

เพียงแต่บางทีมันก็กดดันไปนะ ถ้าทุกๆ เรื่องมีกฎเกณฑ์ข้อกำหนดตายตัว ว่าเราต้องอย่างโน้นอย่างนี้อย่างนั้น เพื่อให้ผลลัพท์สุดท้ายออกมาถูกต้องหมด โดยที่ไม่มีดินแดนให้ได้ลองผิดลองถูกบ้างเลย

Diary เล่นกับ twitter & appengine

2012-01-04T17:25:00.000+07:00

หลายวันก่อนไปกิน Sizzler กับ @CrystalWingHero มา ก็เล่าให้ฟังว่าทำโปรเจคจบกับ @nemopear ในหัวข้อที่จะย่อ twitter ให้สั้นลง (ได้อีก) ฟังแล้วก็น่าสนใจดีครับ scope ค่อนข้างใหญ่มาก คือข้อความที่ถูกส่งเข้าไปในระบบจะถูก encode ด้วยวิธีต่างๆ ตามที่ผู้ใช้เลือก (ย่อแบบธรรมดา, ย่อแบบเกรียน, ฯลฯ) แล้วก็ยิงเข้าไปโพสต์บน twitter สำหรับตัวโปรแกรมนั้นจะเรียกผ่าน API ที่สร้างจาก Google App Engine อีกทอดหนึ่ง แน่นอนว่าโปรเจคเมพๆ อย่างนี้ มีอาจารย์ @pruet เป็นที่ปรึกษาครับ :D

ด้วยความสงสัยของผม เลยหยิบเอา tweepy มาดัดแปลงเล่นนิดหน่อย ผลที่ได้ออกมาก็เป็นอย่างนี้ครับ

hll wrld
— Nattawut Phetmak (@neizod) January 4, 2012

เนื่องจากเสียเวลางมผิดจุดไปเยอะมาก (เยอะเกินไป อ่าน dev.twitter.com ทำไมก็ไม่รู้ อ่าน stackoverflow คงทำเสร็จด้วยเวลาน้อยกว่ากันครึ่งๆ) แถมยังเป็นโปรเจคที่ทำขำๆ จากการหยิบยืมไอเดียเพื่อนมาทดลองเล่นช่วงปีใหม่ว่างๆ อีก ตอนนี้ก็เลยมีแต่ client อย่างเดียวไม่มี API บน App Engine และไม่พัฒนาต่อแล้วครับ (ส่วน code หาดูได้ที่ github เลยครับ)

อ๋อ สุดท้ายนี้ก็สวัสดีปีใหม่ครับ :)

Diary ปี 2011 ของฉัน

2012-01-01T01:32:00.001+07:00

ปรกติไม่อินกับงานปีใหม่ แต่คิดไปคิดมา มันก็เป็นโอกาสอันดีเหมือนกันที่จะลง milestone ไว้บ้าง

ฝึกงาน Blognone - ไม่น่าเชื่อนะ ว่าจะได้ไปลองฝึกงานดู จากคนที่ไม่เคยทำอะไรเป็นมาก่อน ก็ได้เรียนรู้อะไรประหลาดๆ ใหม่ๆ เยอะเลย แล้วก็ฝึกงานผ่านซะด้วยแหละ
แข่ง HLP Hackathon - อันนี้ก็ไม่น่าเชื่ออีกเหมือนกัน เพราะคนเก่งๆ เค้าก็ลงคัดตัวกันตั้งเยอะ งานนี้โชคดีได้เจอเพื่อนใหม่หลายๆ คนเลย ^^
พิมพ์สัมผัส - ยากเหมือนกันนะอันนี้ แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นเล่นเกม The Typing of the Dead ผ่านนะ
ฟรีสไตล์ Tetris - อันนี้ก็ใช้เวลาซ้อมๆๆ แล้วก็ซ้อมนานมากเหมือนกัน แต่ก็ยังไม่ได้ไปคาเนกี้ฮอล์ :P
รถใหม่ - หาที่จอดง่ายกว่าเดิมเยอะเลยหละ
เรียน Coding Theory - สนุกดี สนุกมาก
Reunion เพื่อนม.6 - ในที่สุดเพื่อนๆ เราก็จัดงานกันเป็นซักที (รอบก่อนๆ เราต้องตัดเองหมด) แม้จะเป็นการรวมกลุ่มเล็กๆ แต่ก็มีความสุขที่เจอเพื่อนที่ไม่ได้เห็นหน้าเป็นปีเหมือนกันนะ

ถ้าปีหน้าไม่ลืมจะจดใหม่ :)

เธอไม่คิด แต่ฉันคิด

2011-12-21T02:20:00.001+07:00

พ - (อวดของที่เพิ่งได้มาใหม่)

ช - โอ๊ะ ซื้อ 1 แถม 1 เหรอ?

พ - ใช่แล้วจ้า

ญ - อ้าวเหรอ นึกว่าซื้อของแล้วแถมแม่ค้า

พ - เย้ยยยย แบกไปไหวเหรอ หนักอยู่น้า

ญ - ตัวแค่นี้ จะหนักเท่าไหร่เชียว เบากว่า [ชาย] ตั้งเยอะ

ช - [หญิง] พาดพิงหยั่งงี้ คิดอะไรกับเค้าหรือเปล่าเนี่ย?

ญ - [ชาย] อย่างแกมีอะไรให้คิดย๊ะ ปากหาเรื่องตลอดเนี่ย

ช - 555+

ญ - ๕๕๕

ช - (แต่เราคิดกับเธอหวะ)

เพลงนี้ไม่มีลืม เพลงที่ 12 "Hava Nagila"

2011-12-10T18:48:00.001+07:00

ปรกติไม่ค่อยชอบ Andre Rieu เท่าไหร่ เพราะเค้าตีความเพลงคลาสสิกไปในแบบที่เอาใจคนส่วนมาก แทนที่จะรักษาต้นฉบับเอาไว้

แต่กับเพลงแบบนี้ เราว่าใช้ได้เลยนะ ^^

Diary ของขวัญวันเกิด

2011-11-12T18:54:00.001+07:00

หลายเดือนก่อนไปเดินโรบินสันเล่น ก็เจอของแปลกๆ ที่อยากได้เยอะเลย แต่ไม่มีตังค์ซื้อซักอย่าง เลยสัญญาว่าจะเก็บตังค์ซื้อเป็นของขวัญวันเกิดให้ตัวเองซักชิ้น

วันนี้มีได้ไปโรบินสันอีกที เลยเดินๆ ไล่ดูของที่อยากได้อีกรอบ สุดท้ายก็ตกลงปลงใจ หยิบเจ้านี่กลับบ้านครับ ^__^

ปล.(ประเด็น) วันนี้มีงานวิ่งการกุศลที่โรงเรียน สาวม.ปลายโรงเรียนเราน่ารักมาก >\\\< ♥

Diary ขับรถไปดูหนัง

2011-10-08T00:27:00.002+07:00

สืบเนื่องจากวันนี้ จับพลัดจับผลูได้ขับรถถึง 3 คันด้วยกัน!! เลยคิดว่าน่าจะบันทึกถึงมันไว้หน่อย แล้วก็เกิดไอเดียมองย้อนอดีตกลับไปว่า เราขับรถมาแล้วกี่คันนะ? เลยคิดว่าถ้าเขียนถึงมันเป็น blog ธรรมดาๆ คงจะหายาก แถมยังลำบากเวลาจะเพิ่มข้อมูลอีกด้วย เลยตกลงใจว่าจะแยกเรื่องรถที่เคยขับออกมาเป็นหน้าๆ หนึ่งไปเลยละกัน

ปล. (ไม่เกี่ยวกะบล๊อก) The Three Musketeers สนุกมากๆ (หนีไปดูมาคนเดียว - ตอนแรกว่าจะ blog เรื่องนี้ละ แต่ดันลืมคำพูดในหนังไปแล้วอะ TwT)

เล่นเกมกันๆ - GROW CANNON

2011-09-11T21:40:00.000+07:00

EYEZMAZE เป็นเว็บเกมที่ผมเป็นแฟนคลับมานานมาก
แต่ด้วยหลังๆ มานี้ ภารกิจค่อนข้างรัดตัว
ทำให้ไม่ได้กลับไปเล่นเกมน่ารักๆ เหล่านี้เลย

วันนี้ว่างๆ เลยกลับไปหาเพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอซะนาน
แล้วก็เจอเกมน่ารักๆ อย่าง GROW CANNON ครับ
ภารกิจของเราคือการปลุกเจ้าขี้เซาให้ตื่นซะที!

พร้อมแล้วก็ ลุยกันเลย ^^
(อ๊ะๆ! อย่ารีบดูเฉลยนะคร้าบบ)

!!! Spoiler warning !!!

[1]	[2]	[3]	[4]	[5]	[6]	[7]
			ปิดสวิทช์
				ปลูกดอกไม้
					เรียกมังกร
			เปิดสวิทช์
		โบกรถไฟ
			ตบเกรียน
กระดูกใหญ่
	กระดูกเล็ก
		รถไฟยักษ์
				กระดานลื่น

End of spoiling.

ตอนจบน่ารักมาก!! >////<

Diary เจอรถ Google Street View

2011-09-06T22:56:00.002+07:00

วันนี้ตอนกลับบ้าน ไม่ได้ไปทางที่ใช้ประจำ (เพราะไม่ได้เป็นคนขับเอง)
แอร์รถเย็นๆ ข้างนอกฝนตกเบาๆ บรรยากาศกำลังน่านอนเลยทีเดียว
แล้วก็หันไปมองทางขวา... รถ Google Street View ขับผ่านหน้าไป
รีบบอกให้แม่ขับตามอย่างเร็ว แล้วก็หยิบกล้องมาแช๊ะๆๆ

กดชัตเตอร์ไปเป็นสิบแต่ดันใช้ได้อยู่แค่รูปเดียวเองแฮะ เสียดายจัง
แต่มีความสุข ^.^

เพลงนี้ไม่มีลืม เพลงที่ 11 "Je te veux"

2011-08-20T01:41:00.000+07:00

ถูกใช้ประกอบเกม Binary Land ด้วย!!!

ปล.ตั้งแต่เล่น twitter มา เดี๋ยวนี้ขี้เกียจ blog อะไรยาวๆ แฮะ - -"

อยากทำ อย่างที่ 4 คีย์บอร์ดที่มีไฟบอกภาษา

2011-08-18T05:19:00.001+07:00

ช่วงสองสามวันมานี้ มีงานเอกสารให้ได้พิมพ์เยอะมาก
แม้ว่าส่วนตัวแล้วจะพิมพ์สัมผัสพอได้ แต่ก็ติดนิสัยมองคีย์บอร์ดเวลาพิมพ์อยู่ดี
สงสัยเพราะไม่ได้ฝึกอย่างถูกวิธีมาตั้งแต่แรกหละมั้ง แต่ฝึกจากการเล่น MSN เอา
ผลที่ตามมาก็เหมือนที่ทุกคนเจอ คือ พิมพ์กลายเป็นภาษาต่างดาวไปเลย ^^"

จริงๆ จะไปว่าก็ไม่ได้นะ เพราะผิดที่เรา 100% เลยที่ไม่ยอมมองจอ
อีกอย่างนึงคือ มันเป็นสิ่งที่สำคัญมากในชีวิตเรา เพราะทำให้เราได้นามปากกานี้มา

แล้วโซลูชันที่แวบขึ้นมาในหัวตอนนั้นทันทีเลยคือ
ทำไมเราไม่ทำให้เห็นบนคีย์บอร์ดเลยหละ ว่ากำลังพิมพ์ภาษาอะไรอยู่
วิธีทำมันก็มีเยอะนะ คิดออกเยอะมาก
แต่ทีคิดว่าน่าจะเวอร์ก+ง่าย+ประหยัดที่สุด (แต่เข้าใจคนเดียว) คือ ใส่ไฟหัวคีย์บอร์ด
ถ้าคีย์บอร์ดเป็นภาษาอังกฤษ ก็เปิดไฟดวงซ้าย (หรือสีนึง)
พอเปลี่ยนเป็นไทย ก็เปิดไฟด้านขวา (หรือเปลี่ยนสี)

จริงๆ จากโซลูชันนี้ สามารถแตกแขนงออกไปได้เยอะแยะมากเลยนะ
ไว้ถ้าทำแบบนี้ได้สำเร็จแล้ว จะลองเปลี่ยนวิธีการดูต่อไปเรื่อยๆ ละกันนะ
^^

ปล. เนื่องจาก entry นี้ draft มานานเกิน (ตั้งแต่ปลายปี 09 โน่น)
ตอนนี้ทำออกมาคงไม่ต้องใช้ละ เพราะว่าพิมพ์สัมผัสได้เรียบร้อยแล้ว อิอิ
แต่ก็น่าลองเอาไปทำให้คนที่พิมพ์สัมผัสไม่เป็นจริงๆ นะ!!

Diary สวัสดีวันแม่ (ย้อนหลัง)

2011-08-14T02:51:00.001+07:00

ขอบคุณ และขอโทษครับ

รักแม่นะครับ

Diary พายุ น้ำท่วม เซ็ง

2011-08-03T10:10:00.003+07:00

ยังอยู่ที่เดิม เหมือนเมื่อหลาย ๆ ปีที่แล้วนั่นแหละ
แปลกจริง บันทึกถึงมันเป็นครั้งที่ 3 อารมณ์คนละอย่างเลยวู้ย

"5:58"

นี่ถ้าเป็นสมัยก่อนคงนึกว่าตื่นได้โดยไม่ต้องพึ่งนาฬิกาปลุก
แต่จริงๆ แล้วคือนั่งเว่นเว้อทั้งๆ ที่เป็นช่วงสอบมาตลอดคืนต่างหาก

ที่นอนไม่หลับคงเป็นเพราะช่วงนี้มีเหตุการณ์เชิงอารมณ์ต่างๆ มากมาย
ซึ่งเราคงไม่แยแสแม้แต่นิดเดียว ถ้าหากเป็นสองสามปีที่แล้วอะนะ
ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตนเองเปลี่ยนไปมากมายขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่
(ให้สังเกตวันต่อวันมันคงไม่เห็น แต่พอทิ้งระยะเป็นปีๆ หละรู้เลย)

ก็ขอแสดงความเสียใจกะคุณเพื่อนด้วย ที่ไปทำพังจนสาวเมินซะได้
สุดท้ายคนที่เป็น mastermind ก็ต้องกลับไปซ่อมแซมให้สินะ

แล้วก็นะ ขอทีเถอะ กล้าๆ พูดความจริงกะตัวเองอีกหน่อยได้มั้ย
อย่าลืมว่าโกหกคนทั้งโลกได้ (ขั้นเทพ!) แต่โกหกตัวเองนั้นไม่มีวัน
ในเมื่อมองทะลุปรุโปร่งแล้วว่าต้องเจ็บ ก็ถอยออกมาแต่เนิ่นๆ เลยเซ่
ไม่ต้องอ้างโน่นนี่นั่นซื้อเวลาหรอก
เพราะสุดท้ายก็เจ็บอยู่ดี!

อะไรทำให้เราเป็นคนอย่างนี้ไปได้เนี่ย???

ยอมรับตรงๆ เลยละกัน ว่าเพราะแม่เป็นหลัก
ตอนเด็กๆ ก็โกหกเก่งพอตัวอยู่ละ (ไม่งั้นก็เจอไม้เรียวไม่เว้นวัน)
พอมาเจอกับเหตุการณ์บ้าบอนั่น โกหกเก่งขึ้นอีก 10 เท่าเลย - -"
เบื่อแล้วโว้ย ไม่เอาแล้วโว้ย
อยากเลิกโกหกให้ได้ซักที
T^T

ยิ่งช่วงนี้เศร้าบ้าบอเป็นพิเศษด้วย
ยิ่งคิดมาก ยิ่งเศร้ามากกว่าเดิมอีก
โอ้ ไอ่ความสงบ สุขุม เยือกเย็นหายไปไหนหมดเนี่ย

ไม่อยากทำตัวเองให้ไร้สาระมากไปกว่านี้อีกแล้ว
เริ่มต้นตั้งแต่นี้เลย! ปั่นจักรยานออกไปหน้าหมู้บ้าน
แล้วก็ถ่ายรูปน้ำท่วมไปฝากพ่อ (ขอมาตั้งแต่เมื่อวานละ)

"9:46"

ไม่น่าเชื่อจริงๆ ว่าน้ำจะท่วมหมู่บ้านเราได้
ก็เหมือนกับเรื่องราวในชีวิตหละมั้ง มีเรื่องไม่คาดฝันมาตลอด
ใจนึงก็โหยหาตัวตนเดิมๆ แลดูมีความสุขกว่านี้มากมาย
แต่อีกใจนึง ก็คอยบอกตัวเองว่าชีวิตต้องเดินหน้าต่อไป

ตั้งสติ แล้วก็ทำวันนี้ให้ดีที่สุดละกัน
อย่างน้อย จะได้ไม่เสียใจถ้าหันกลับมามอง!

เฉลยโจทย์ HLP Hackathon ด้วย Python

2011-07-26T23:40:00.023+07:00

สืบเนื่องจากงาน HLP Hackathon อันสุดเมามันส์ได้จบไป ทางทีมงานหัวลำโพงก็ได้ปล่อยโจทย์ออกมาให้ชาว geek ที่ไม่ได้ร่วมแข่งขันมาประลองฝีมือแล้ว

เนื่องจากผมเป็นหนึ่งในผู้เข้าแข่งขันงานนี้ จึงขอนำ code ทีเขียนอย่างมึนเมาด้วย Python 3 ในวันแข่งมา review อีกรอบให้สวยงามขึ้น และคิดว่าคงมีประโยชน์อยู่บ้างสำหรับผู้ที่ยังมีพลัง code ไม่แก่กล้าพอจะได้นำไปศึกษาต่อครับ ^^

โดยผมขอเฉลยเฉพาะข้อที่ใช้ programming จริงจังนะครับ ข้อฮาๆ อย่าง sudoku ถ้าคุณหาคำตอบไม่ได้ภายใน 30 วินาทีแปลว่ายัง geek ไม่พอครับ!!! ;P (คำใบ้)

โอเค ร่ายยาวไปมันไม่ geek ถ้าพร้อมแล้วก็ลุยกันเลย!!!
{ ไปยังข้อ 6, 7, 9, 10, 11, 12, 13 }

ข้อ 6: ข้อนี้ง่ายๆ ครับ กดเครื่องคิดเลขทำมือยังได้เลย

def sixtythree(n):
    if n == 0:
        return '0'
    m = []
    while n > 0:
        m.append(n%63)
        n = n //63
    m.reverse()
    return m

map = [i for i in range(10)]
map.extend([chr(i+97) for i in range(26)])
map.extend([chr(i+65) for i in range(26)])
map.append('_')

num = 9124569914

##########

print("http://molo.me/p/", end='')
out = sixtythree(num)
for i in range(len(out)):
    print(map[out[i]], end='')

ข้อ 7: ปวดหัวหน่อยนึงกับการที่ Python เป็น dynamic type เวลาลงไปยุ่งกับ bit เลยยากกว่า static type ดังนั้นการ define ฟังก์ชันสำหรับ circular shift ต้องระวังดีๆ ครับ

import re

def cshift(a, n):
    n %= 8
    l = a >> n
    r = a << (8-n)%8
    r %= 2**8
    return l | r

map = [chr(96+26-i) for i in range(26)]

word = []
while True:
    try:
        raw = input()
    except EOFError:
        break
    
    raw = re.sub('0x', '', raw)
    raw = re.split(' ', raw)

    for i in range(len(raw)):
        raw[i] = int(raw[i], 16)
    word.extend(raw)

###############

for i in range(len(word)):
    word[i] = cshift(word[i], i)
    word[i] -= 65
    word[i] = map[word[i]]
    print(word[i], end='')

ปล. ข้อนี้รับ input ทาง stdio นะครับ เขียน input เก็บเป็นไฟล์แล้วจาก terminal/command line ก็ใช้คำสั่ง python script.py < input.txt จะสะดวกขึ้นมากครับ

ข้อ 9: มาเป็นไฟล์ raw อย่างนี้ ไม่ยากเลยครับ (โดยส่วนตัวผมขี้เกียจ output เป็นรูป งานนี้ใช้ notepad เปิดไฟล์ text เอาแล้ว pan หาดีๆ นะครับ!)

p = open('input.raw', 'rb')

out = ''
for i in range(640*480):
    rch = p.read(1)
    if ord(rch) == 1:
        out += '0'
    else:
        out += ' '
    och = p.read(3)
    if i%640 == 0:
        out += '\n'
p.close()

f = open('out.txt', 'w')
f.write(out)
f.close()

ข้อ 10: ปัญหาเดียวของข้อนี้คือ อย่าทำตอนเมาเป็นอันขาด! เพราะวันแข่งไม่มี test case แบบไฟล์มาให้ ได้คีย์มือเองแล้วจะพบว่ามันนรกแตกมาก!!! (รับทาง stdio เช่นกันครับ)

import re

def gcd(a, b):
    if b == 0:
        return a
    else:
        return gcd(b, a%b)

def mgcd(nlist):
    a = nlist[0]
    for i in range(1, len(nlist)):
        a = gcd(a, nlist[i])
    return a

tc = []
while True:
    try:
        raw = input()
    except EOFError:
        break
    
    raw = re.split(', ', raw)
    for i in range(len(raw)):
        raw[i] = int(raw[i])

    tc.append(mgcd(raw))

########

out = 0
for i in tc:
    out = out ^ i
print(out)

ข้อ 11: เหมือนจะยากแต่ก็ไม่มากไปกว่าข้อ 9 เลยครับ ^_____^

p = []
for i in range(1, 5):
    p.append(open('input' + str(i) + '.raw', 'rb'))

out = ''
for i in range(640*480):
    same = True
    chk = p[0].read(4)
    for j in range(1, 4):
        tmp = p[j].read(4)
        if chk != tmp:
            same = False

    if same:
        out += '0'
    else:
        out += ' '
    if i%640 == 0:
        out += '\n'

for i in range(4):
    p[i].close()

f = open('out.txt', 'w')
f.write(out)
f.close()

ข้อ 12: ใช้ recursive technique แล้วชีวิตง่ายขึ้นจมครับ ใครไม่แม่นไปเทรนมาดีๆ นะครับ ^^b

ways = 0
z = 1
#        0,      4,        9,        e,
map = [ [0,0,0,0,0,0,0,0,z,0,0,0,0,z,0,0,0], # 0
        [0,0,0,0,z,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0],
        [0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,z,0],
        [0,0,0,0,0,0,0,0,0,z,0,0,0,0,0,0,0],
        [0,0,z,0,0,0,z,0,z,0,z,0,0,0,0,0,0], # 4
        [0,0,0,0,0,0,0,0,z,z,0,z,0,0,0,0,0],
        [z,0,0,z,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0],
        [0,0,0,0,z,0,z,0,0,0,z,0,0,0,0,z,0],
        [0,0,0,0,0,0,0,z,z,0,0,0,0,0,0,0,0],
        [0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,z,0,0,0], # 9
        [0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,z,0,0,0,0],
        [0,0,0,z,0,0,0,0,0,0,0,z,0,0,0,0,0],
        [0,0,0,0,0,0,0,z,0,z,z,0,0,0,0,0,0],
        [0,0,0,0,0,z,0,0,z,0,0,z,0,0,0,0,0],
        [z,0,0,z,0,0,z,0,0,0,0,0,0,0,0,z,0], # e
        [0,0,0,z,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0],
        [0,z,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,z,0] ]        

def rerun(x, y):
    global ways
    if map[y][x] == 1:
        return
    if x != 16 and y != 16:
        rerun(x+1, y)
        rerun(x, y+1)
    elif x == 16 and y != 16:
        rerun(x, y+1)
    elif x != 16 and y == 16:
        rerun(x+1, y)
    else:
        ways += 1
        return

#########

rerun(0, 0)
print(ways - 41604)

ปล. สำหรับผู้สนใจ Dynamic Programming สามารถดูตัวอย่างข้อนี้ได้จากบล๊อกคุณ Tanin ครับ

ข้อ 13: ข้อนี้ยากสมชื่อจริงๆ ครับ! ด้วย recursive technique บน Python ผมพบว่าสามารถหาคำตอบได้แค่ภาพที่ 1 และ 5 เท่านั้น T^T ใครมีไอเดียเด็ดๆ ไม่ให้เกิด stack overflow มาคุยกันครับedited: แก้ไขตามคำแนะนำของคุณ Tanin โดยการเอาบรรทัดที่ 13 ออกก็แก้โจทย์ได้เลยครับ! เจ๋งจริงๆ

import re
import sys
import math

def refill(x, y, color):
    if not 0 <= x < 200 or not 0 <= y < 200:
        return
    if color == map[y][x]:
        map[y][x] = ''
        refill(x+1, y, color)
        refill(x, y+1, color)
        refill(x-1, y, color)
        # refill(x, y-1, color) # remove by @Tanin suggestion
    else:
        return

if len(sys.argv) > 1:
    name = sys.argv[1]
else:
    name = input()
if '.bmp' not in name:
    name += '.bmp'
p = open(name, 'rb')
p.read(54)

map = []
for i in range(200):
    map.append([])
    for j in range(200):
        map[i].append(p.read(3))
p.close()

obj = 0
for y in range(200):
    for x in range(200):
        if map[y][x] != '':
            refill(x, y, map[y][x])
            obj += 1
print(math.floor(math.sqrt(obj)))

ปล. ข้อนี้ผมคิดไม่ออกในเวลานะ แต่พอกลับมาบ้านแล้วทำได้เฉยแฮะ ^^" และด้วยความที่ผมใช้ Python 3 ทำให้ยังไม่มี lib สำหรับอ่านไฟล์รูปภาพแบบ .png ดังนั้นผมจึงใช้ Paint เซฟภาพให้เป็น .bmp เอาครับ

สุดท้ายนี้ก็ May the Code be with You นะครับ สวัสดีครับ ^^

11th โชว์รูม - อวกาศ

2011-07-26T02:42:00.002+07:00

หลายเดือนที่ผ่านมาไม่มีไรทำ
ก็วาดรูปเล่นตามประสาอินดี้อะนะ

เพราะว่าพึ่งได้เจ้าตัวนี้มา เลยมีนายแบบให้มองทุกซอกมุม

เลยเกิดความคิดว่า เอาตัวเก่ามาออกแบบท่าทางในหัวดีกว่าแฮะ

แล้วก็ไปลากเอายานจาก Star Wars มาวาดด้วย ^^

พูดถึงยานอวกาศ ก็ต้องนึกถึง Enterprise ใน Star Trek หละ

ส่วนตัวนี้เป็นหุ่น concept สร้างจาก LEGO

ปิดท้าย ระหว่างวาดก็ฟังเพลงเหล่านี้ประกอบ ^^

หนทางสู่ Programmer ตอนที่ 0: เรามารู้จัก Ubuntu กันเถอะ

2011-05-23T10:56:00.006+07:00

เนื่องจากสายที่ผมเรียนนั้นไม่ได้เกี่ยวข้องกับคอมพิวเตอร์เลย แต่ด้วยใจรักและเห็นว่าน่าจะมีประโยชน์สำหรับมือใหม่อีกหลายคน เลยขอรวบรวมมาไว้ให้ได้อ่านกันครับ

Windows เป็น OS (Operating System - ระบบปฏิบัติการ) ที่เรารู้จักกันเป็นอย่างดี หน้าที่ของมันก็มีหลายอย่างจนอธิบายได้เป็นตอนๆ เลย แต่เราจะข้ามไปก่อนในตอนนี้ครับ
Ubuntu ก็เป็น OS เช่นเดีนวกัน ข้อแตกต่างของมันกับ Windows ก็คือ มีคนรู้จักและใช้มันน้อยกว่ามาก (ฮา), Ubuntu ฟรีแต่ Windows เสียตังค์ (และคนไทยส่วนมากก็ใช้ของเถื่อนโดยไม่รู้ตัว - ซึ่งเราจะไม่ถกกันในที่นี้ครับ), เกมส่วนมากมีให้เล่นบน Windows เท่านั้น, ฯลฯ
แต่สิ่งที่สำคัญที่สุด (สำหรับเรา!) คือ Ubuntu มีสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมแก่การพัฒนาโปรแกรมมากกว่า Windows อยู่หลายขุมครับ

ถ้าอ่านมาถึงตรงนี้แล้วยังอยากพํฒนาโปรแกรมบน Windows ก็ได้ครับ (ผมเองก็ทำในช่วงปีแรกๆ) แต่ว่าระวังจะติดตามอ่านตอนหลังๆ ไม่รู้เรื่องเพราะเราจะใช้ความสามารถของ Ubuntu เยอะมากครับ ;P

หลังจากรู้จุดแข็งของ Ubuntu กันไปแล้ว เราก็มาทำความรู้จักเบื้องลึกเบื้องหลังอย่างย่อๆ ของ Ubuntu กัน
Ubuntu เป็น OS ที่มีตัวตั้งตัวตีคือ Mark Shuttleworth ซึ่งเป็นชาวแอฟริกาใต้ ชื่อ Ubuntu ก็มาจากภาษาซูลู (ภาษาพื้นเมืองของชาวแอฟริกัน) ที่มีความหมาย (ประมาณ) ว่า "เพื่อผองเพื่อน" ครับ
Ubuntu นั้นเป็น OS ที่ต่อยอดมาจาก OS ที่ชื่อว่า Debian อีกที ซึ่ง Debian ก็ต่อยอดมาจาก Linux อีกทีเช่นกัน
พูดถึง Linux แล้วก็ต้องพูดถึง Unix ทั้ง 2 อย่างนี้คือ OS ที่แทบจะไม่ต่างกันเลย เพียงแต่ว่า Unix เสียตังค์ (อีกแล้ว)
Unix ที่น่าจะรู้จักกันมากที่สุดก็คือ Mac OS X ระบบปฏิบัติการสำหรับคอมพิวเตอร์ของ Apple นั่นเอง
Ubuntu รุ่นแรกมีเลขรุ่นว่า 4.10 ดูๆ แล้วก็แปลกใจไม่น้อยที่เลขรุ่นไม่ใช่ 1 นี่ก็เพราะว่า Ubuntu ใช้เดือนและปีที่ออกเป็นเลขรุ่นครับ (ดังนั้น ตัวนี้จึงออกเมื่อเดือนตุลาคม ปี 2004) และ Ubuntu จะอัพรุ่นทุกๆ 6 เดือน ถ้าลองบวกเลขดูแล้วจะพบว่ารุ่นปัจจุบันที่สุดคือ 11.04 ครับ
นอกจากนี้ยังมีรุ่นพิเศษที่เรียกว่า LTS (Long Term Support - มี support ยาวกว่ารุ่นปรกติ) ซึ่งออกครั้งแรกที่ 6.06 LTS (ออกช้ากว่าปรกติไป 2 เดือน) และออกใหม่ทุกๆ 2 ปีครับ (ใหม่สุดคือ 10.4 LTS)
ดังนั้นถ้าใครยังสงสัยว่าจะเลือกรุ่นไหนมาลงดี ก็แนะนำว่าถ้าใช้ส่วนตัวก็รุ่นใหม่สุดๆ ไปเลยครับ แต่ถ้าใช้กับ server หรือมีปัญหาด้าน hardware ก็ใช้รุ่นล่าสุดของ LTS แทน

โอเคว่าถ้าอ่านมาถึงบรรทัดนี้ได้ก็แปลว่าเครียมตัวเตรียมใจลองเล่น Ubuntu เรียบร้อย งั้นก็ไปดาวน์โหลดมาลองเล่นกันเลยครับ ^^
วิธีการลงก็ไม่ยุ่งยากครับ โหลดไฟล์ iso ขนาดประมาณ cd 1 แผ่น (มีแบบ torrent ด้วย) และโปรแกรม Universal USB Installer ให้เรียบร้อย run โปรแกรม Universal USB Installer แล้วก็ทำตามขั้นตอนเลยครับ (จริงๆ คือ click ไปเรื่อยๆ นั่นแหละครับ แต่อยากให้อ่านกันด้วยนะว่าแต่ละขั้นมีรายละเอียดยังไงบ้าง)
เสร็จแล้วก็ restart เครื่อง พอ BIOS ให้เลือก boot device ก็เลือกเป็น USB ครับ (ตรงนี้อาจต้องกดปุ่ม Del, F9, ฯลฯ ด้วย ซึ่งแต่ละเครื่องไม่เหมือนกัน ดูคู่มือ BIOS เพิ่มเติมครับ)
พอเข้าหน้าติดตั้ง Ubuntu ได้แล้วก็ทำตามขั้นตอนไปเรื่อยๆ ครับ note ไว้ว่าพอถึงหน้า Create User ต้องใส่ password ด้วยนะครับ ไม่เหมือนฝั่ง Windows ที่ไม่ใส่ password ก็ได้
หลังจากรอติดตั้งซักครู่ เราก็ได้ OS ที่เป็นของ Geek โดย Geek และเพื่อ Geek แล้วหละครับ ;P

เกร็ดเล็กเกร็ดน้อย
1. พิมพ์ไทยยังไง
ถ้าติดกับ Windows มานาน เราอาจคุ้นกับการใช้ ~ ในการเปลี่ยนภาษาครับ
ใน Ubuntu เราสามารถใช้หลายปุ่มด้วยกัน เช่น Alt + Shift, Caps Lock, ฯลฯ
วิธีการก็ search เข้าโปรแกรม Keyboard เลือก Tab Layout ถ้ายังไม่มีภาษาไทยก็เพิ่มซะ
แล้วก็เลือก Option หา Key(s) to change layout ตั้งค่าให้มันก็เรียบรอยครับ
ถึงแม้จะมีบางโปรแกรมที่ทำให้ใช้ ~ เปลี่ยนภาษาได้ แต่ไม่แนะนำครับ เพราะจะทำให้พิมพ์ ~ ไม่ได้ ซึ่งสำคัญมากเวลาใช้ Terminal
2. ปุ่มปิดโปรแกรมด้านขวาแบบ Windows
click ขวาที่ Desktop แล้วเลือก Change Desktop background ครับ
ที่ Tab Theme ลองเปลี่ยนตัวเลือกดูครับ เจออันถูกใจ + ย้ายปุ่มปิดไปไว้ด้านขวาก็ Close ได้เลย
3. Terminal โปร่งใส
Terminal เป็นโปรแกรมที่อยู่คู่กับ programmer แบบแยกไม่ออกครับ ไหนๆ แล้วเราก็มาเพิ่มความน่าใช้ให้มันดีกว่า
เปิดโปรแกรม Terminal ที่ menu ด้านบนเลือก Edit -> Profile Preference ครับ
ที่ Tab Color เลือกสีได้ตามใจชอบเลยครับ ส่วนตัวผมใช้ Gray on Black และ XTerm ครับ
ที่ Tab Background เปิดโหมด Transparent background แล้วตั้งค่าไปที่ประมาณ 95% ครับ
4. เข้าโหมด Terminal เต็มรูปแบบ
แม้ว่า Ubuntu จะใช้ส่วนติดต่อผู้ใช้แบบกราฟิก (GUI) ที่สวยงามมากก็ตาม แต่บางครั้งเมื่อกิดปัญหาที่ร้ายแรงขึ้น เราก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องใช้ Terminal แบบเต็มรูปแบบครับ
วิธีการก็ไม่ยาก กด Ctrl + Alt + F2 เราก็จะโผล่ที่หน้า Login แบบ Terminal แล้วครับ
และเมื่อต้องการกลับมาใช้ GUI เหมือนเดิม ก็เพียงแค่กด Ctrl + Alt + F7 ครับ

อ่านเพิ่มเติม
Ubuntu ลินิกซ์แห่งมิตรภาพ
รีวิว Ubuntu 10.04 LTS "Lucid Lynx"
รีวิว Ubuntu 11.04 "Natty Narwhal" การเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญกับ Unity

Diary รำลึกความหลังอันสุดเซ็ง

2011-02-01T16:27:00.002+07:00

ทำไมอยู่ๆ ตอนนี้ก็คิดถึงความหลังขึ้นมา
ความหลังเมื่อครั้งยังเด็กที่แสนขมขื่น
สงสัยว่าเป็นเพราะเพื่อนเราลำรึกความหลังกันบ่อยมั้ง?

ตอนเด็กชอบเข้าห้องสมุดมากๆ
ทุกเที่ยง จะเข้าไปนั่งอ่านหนังสือในห้องสมุด
แล้วมีอยู่เที่ยงนึง ครูปล่อยช้า เหลือเวลาพักเที่ยงน้อย
ด้วยความกลัวไม่ได้อ่านหนังสือ ก็วิ่งเข้าห้องสมุด
โดนบรรณารักษ์ดุ กลัวจนไม่อยากเข้าห้องสมุดอีกเลย

จำได้แม่นเลยครั้งนึง ตอนป.4 มีวิชาโครงงานให้ทำ
เราก็คิดมาแต่ละอย่าง อลังการทั้งนั้นเลย
เวลานั้น สิ่งที่อยากทำที่สุดคือจานบินบังคับวิทยุขนาดเล็ก
เสียดายที่โดนตีกลับ เพียงเพราะว่าครูไม่อยากให้ทำ
รู้นะว่ามันยาก ยากมากๆ แต่มันก็เป็นไปได้ ไม่ใช่เหรอ?

จำได้ว่าชอบคอมพิวเตอร์มาก มากจนอยู่ด้วยกันได้ตั้งแต่เช้าจดเย็น
เคยฝันว่า เมื่อเข้ามหา'ลัยจะเรียนทางสายคอมพิวเตอร์ด้วย
แต่ก็เลิกฝัน เพียงเพราะพ่อมาบอกว่า ประเทศไทยเรียนสายนี้ไม่รุ่ง
แถมทางบ้านก็ไม่มีตังค์ ไม่อยากให้เรียนเพราะต้องอัพเกรดคอมบ่อยๆ

เฮ้อ... แล้วตอนนี้เป็นไงมั่งหละ
สุดท้ายเดี๋ยวนี้ก็เข้าห้องสมุดแทบทุกวันอยู่ดี
อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ก็แกะมันมาดูเป็นว่าเล่น
คอมพิวเตอร์ก็ยังลุยเขียนโปรแกรมกับมันทุกวัน

ทำไมเราถึงต้องไปเชื่อคำของผู้ใหญ่ไปหมดด้วยเนี่ย
เซ็งป็ดจริงๆ เลย!

ขอตั้งปณิธาน ณ ตรงนี้ไว้เลยว่า จะไม่ชี้หนทางอนาคตให้เด็กเป็นอันขาด
แต่ถ้าเค้าสนใจอะไร จะสนับสนุนส่งเสริมเต็มความสามารถ!
ไม่อยากให้เค้าโตมาแล้วต้องกลับมานั่งเสียใจทีหลังเหมือนเราเลย

ปล.นึกออกละ ว่าทำไมถึงได้เลือกเรียนคณิตฯ
ก็ในเมื่อพ่อไม่ยอมส่งให้เรียนอะไรที่มัน "ดูเหมือน" เสียตังค์เยอะๆ
ก็ขายสมองไปเลยละกัน เอาแบบสมองเพียวๆ ไม่ต้องเสียตังค์เพิ่มเลยหละ

Diary รถชนรับปีใหม่...

2011-01-26T02:45:00.005+07:00

... 2 ปีติด

วันนี้ตื่นสายนิดหน่อยแหละ
แต่ประเด็นองเรื่องมันไม่ได้อยู่ที่วันนี้หรอก
ประเด็นคือ เมื่อวานแอบซิ่งรถไปสุโขทัยคนเดียวต่างหาก

เมื่อวานตื่นสายนิดๆ
แล้วก็ทำโน่นนี่นั่นไปอย่างเรื่อยเปื่อย
เหมือนคนที่หมดเรี่ยวแรงและกำลังจะสู้ชีวิตต่อ

พอถึงตอนเที่ยง ก็สลึมสะลือออกไปกินข้าวมือแรกของวัน
ทั้งที่หิวจะแย่ แต่ก็เริ่มกินตอนพระอาทิตย์เยื้องไปทางทิศใต้ 38°11"
แล้วทำไมต้องอารมณ์เสียสุดๆ เมื่อร้านเหลือแต่ของกินที่ไม่ชอบ
โดยไม่มีสิทธิ์เปลี่ยนร้านอาหารได้
จึงจำใจนั่งกินไป กินไป

บ่ายโมงทำไม เวลาน่าจะหยุดหมุนเสียให้ได้
หรือไม่งั้นก็หมุนกลับไปเมื่อครั้งยังเป็นเด็ก
อย่างน้อย ก็ยังรู้สึกสนุกได้กับทุกเรื่อง
แต่คิดดูดีๆ เราอยู่ในกรอบอ้างอิงเดียวกับเวลานี่หว่า
เวลาอาจย้อนได้ แต่ถ้าอยู่ในกรอบเดียวกัน ก็คงไม่รู้สึกว่าย้อน

ทำใจ ทำใจ
ชีวิตที่ต้องทำใจ เดินหน้าต่อไป ยังที่ที่ไม่คิดถึง

เบื่อการเดินหน้าแล้ว
จำได้ว่าเมื่อก่อนมีความสุขกับการวิ่งมาก
วิ่งไปข้างหน้า
วิ่งหาสิ่งที่ตนเองใฝ่ฝัน
วิ่งโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น
วิ่งต่อไป
อยากกลับไปวิ่ง

แต่ทำไมเล่า เดี๋ยวนี้จึงไม่ได้ออกวิ่งซักที
ได้แต่เดินเตรดเตร่เรื่อยเปื่อยเรื่อยไป
หรือว่าจำเป็นต้องรออะไรบางอย่าง
ที่ไม่อาจละความสำคัญไปได้?

อยากหยุด
แต่สุดท้าย ก็เดินมาถึงที่หมาย
ไม่ใช่ที่หมายที่คาดคิดว่าจะต้องวิ่งมา
และพบภาพธรรมดา ที่แสนจะชาชิน

เบื้องหน้า คือหนทางอันยาวไกล
ที่ใครหลายคนฝากความหวังไว้
ซึ่งเราไม่อาจตอบตัวเองได้ว่า อยากทำมันหรือเปล่า

เบื้องหลัง คือความสวยงามฝังใจ
ที่ซึ่งเราเองแอบฝากฝันเอาไว้
และหวังว่าจะมีโอกาสย้อนเวลากลับไปยังที่นั่น

ยินดี กับพี่ๆ ผู้เก่งกล้าทั้งหลาย
ดีใจ ที่ได้พบน้องๆ น่ารักอีกครั้ง
ทั้งที่น่าจะมีแต่เรื่องให้สุขใจ
แต่ทำไม น้ำตาถึงไหลออกมาไม่รู้ตัว

บางคน ก็ทำได้แต่หนี
หนีจากความจริงอันโหดร้าย
ไปยังที่ที่ไม่มีสิ่งใดทำร้าย
หนี...

รู้ตัวอีกที พ่อโทรมาบอกว่ารถเปิดไม่ได้
ต้องฝากกุญแจอะไรซักอย่างไปด่วนเลย
นี่ถ้ามีตังค์ติดตัวซัก 100 นึงคงไม่มีปัญหา
แต่ว่าดันใช้ฟุ่มเฟือยเอง จะโทษใครได้

ไปรษณีย์ ปิดไปนานแล้ว
รถทัวร์ ไม่รับฝากของ
รถไฟ ไม่จอดสุโขทัย
เครื่องบิน ไม่บินวันนี้

ตัดสินใจทันที
ขับรถออกไป ไม่ได้คิดอะไร
หรือความจริงต้องบอกว่า
หยุดคิดมาก แล้วขับออกไปได้ซะ!

รู้สึกดี อาจฟังดูแปลก
เพราะความรู้สึก มันช่างน่าเบื่อเหลือเกิน
อยากได้อะไร อยากทำอะไร
ก็อ้างโน่นนี่นั่น อ้างความรู้สึก

รู้สึกดี คงไม่ใช่แน่นอน
เอาเป็นว่า ขับรถแล้วหายเครียดละกัน

เร็วเท่าไหร่ไม่รู้ รู้แต่ว่าชั่วโมงนึงถึงลำปาง
อีก 50 นาทีต่อมาก็ถึงอ.จังหวัดเถิน
และอีก 20 นาทีจะสามชั่วโมง ก็พ้นทุ่งเสลี่ยม

ถ้าเวลารวมไม่เกินสามชั่วโมง คงทำลายสถิติ
คิดได้ดังนั้น พร้อมกับคำนวนจากป้ายระยะทาง
เลยตัดสินใจเหยียบคันเร่งรีบไปให้ถึงที่หมาย

น่าประหลาดใจ
ทั้งที่ไม่น่าประหลาดใจเลย
เพราะรู้อยู่แล้วว่า การกระทำทุกอย่าง
ย่อมมีผลลัพท์ที่คาดเดาได้รอคอยอยู่แล้ว
และการที่เราได้ตัดสินใจทำอะไรลงไป
ก็เพราะคาดเดาผลลัพท์นั้นไว้แล้วมิใช่หรือ?

แต่ก็น่าประหลาดใจจริงๆ
ที่ทำเวลาน้อยกว่า 3 ชั่วโมงไปถึง 8 นาที
เลยซ่อมรถเสร็จเร็ว และได้นอนเร็วในรอบหลายวัน

ก็คิดว่าทำถูกแล้ว ดีแล้ว
ที่มาช่วยแก้ไขปัญหาให้ถึงที่
ไม่ต้องวุ่นวายให้ช่างตัดระบบให้
อาจเสียงานใหญ่ ทำให้รถไม่กันขโมยอีก

แต่พอมาคิดอีกที
ถ้าเราไม่ทำอย่างนี้หละ
ผลที่ออกมามันอาจจะไม่เป็นแบบนี้ก็ได้
เพราะอย่างน้อย ก็ไม่ต้องพะวงกับเราที่เพิ่มเข้าไป

ช่างมัน คิดมากก็ปวดหัว
อาบน้ำเสร็จมุดตัวลงที่นอน
แล้วก็หลับไป หลับไป
(และมันผิดด้วยหรือ ที่ฝันว่าได้แต่งงานกับรุ่นน้องที่ปลื้มมานาน)
(จึงไม่อยากให้ฝันนั้นได้จบลงเลย แต่มันก็ส่งผลต่อมานั่นคือ)

ตื่นสายอีกจนได้
แม้ว่าจะนอนหลับมากว่า 10 ชั่วโมงแล้วก็ตาม
แต่ความอ่อนเพลียสะสมคงยังไม่หายไปได้ง่ายๆ
ในใจได้แต่คิดว่า รีบกินข้าวแล้วกลับเชียงใหม่
หลังจากนั้นจะพักผ่อนยาวให้หายเหนื่อยเลย

เพราะว่ารถซ่อมเสร็จเมื่อวานแล้ว
ขากลับเลยมีรถ 2 คัน คนขับ 2 คน และคนนั่ง 1 คน
คนนั่งแบ่งตัวไม่ได้ จึงได้ตัดสินใจมานั่งคอยกำกับเรา
"ออกบ่ายสาม ถึงทุ่มนึงละกัน"
สี่ชัวโมงคงทำให้สบายใจได้ว่าไม่มีทางขับเร็ว

แต่ยังไม่ถึงครึ่งชัวโมงดีนี่สิ
รถที่ขับช้าๆ บนทางตรงๆ อย่างสุภาพเรียบร้อย
ก็เกิดอาการตกหลุมแล้วเบนออกขวาซะงั้น

นี่ถ้าเป็นคันที่มีผู้กำกับคอยนั่งสั่งการหละก็
แค่จะแซงรถข้างหน้ายังโดนบ่นแล้วบ่นอีก
แล้วไอ่ที่เบนออกขวานี่จะเหลือเหรอ!
ดีไม่ดีโดน take over พวงมาลัยซะงั้น

แต่ถ้าเป็นคันที่ไม่มีผู้กำกับนั่งไปด้วยหละ
ใช่แล้ว รถมันก็เบนไปเรื่อยๆ จนตกถนนหนะสิ

ภาพที่เห็นเหมือนมีใครไปให้ความเย็นสุดขั้วกับแร่ quartz เลย
ตอนที่รถเกือบจะตกถนนก็คิดทันอยู่นะ ว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น
แต่มือมันไม่ไปแล้ว ตะโกนคงไม่ได้ยิน โทรศัพท์ไม่ทันแน่
แตรกดไปก็ดังไม่ถึง กระพริบไฟใส่ไม่รู้ว่าจะมองมาหรือเปล่า

จึงทำได้แต่เพียงมองภาพรถค่อยๆ เบนลงข้างทางอย่างเชื่องช้า
บรู๊มมมม น้ำในนาข้าวกระเซ็นกระซาดสูงกว่าสามเมตรอย่างสวยงาม
ทำได้ก็เพียงแต่ชะลอจอดแล้วเข้าไปดูเหตุการณ์เท่านั้น

เวลาผ่านไปกว่าห้าชั่วโมง จึงจัดการกับซากรถเรียบร้อย
จะเรียกว่าซากก็คงไม่ถูกนัก เพราะว่าเครื่องไม่พังมันก็ยังวิ่งได้อยู่
แต่ว่าถ้าเอามาวิ่งให้ใครเห็นหละก็ คงถูกเรียกว่าซากวิ่งได้เป็แน่แท้

ขากลับคราวนี้จึงเหลือแค่ 1 คัน 1 คนขับ 2 คนนั่ง
เหมือนเกิดใหม่ กับข้าวที่ได้กินตอนเกือบสี่ทุ่ม ณ ปั้มน้ำมันเถิน
และบ้าน ที่ไม่ยอมยืดแข้งยืดขาสวมรองเท้าแล้วเดินมาหา
อย่างน้อยถ้าลดเวลาได้ซักชั่วโมงคงจะใช้เวลาขับรถกลับเท่าเดิม
"ขามาไม่มีใครแซง ขากลับไม่ได้แซงใคร" เลยจริงๆ

ปีใหม่อีกแล้วสินะ
คราวก่อนก็หวังว่าจะมีสิ่งดีๆ เกิดขึ้น หลังผ่านเรื่องร้ายครั้งใหญ่
คราวนี้ซ้ำรอย ก็ไม่รู้ว่ายังจะหวังสิ่งดีๆ ให้เกิดขึ้นอยู่หรือเปล่า
เอาเป็นว่า ใช้ชีวิตไปเรื่อยๆ เหนื่อยก็พักละกัน
เพราะสุดท้ายแล้ว ก็ถึงที่หมายสำเร็จอยู่ดี
ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง

Cryptography ตอนที่ 6 การเข้ารหัสลับแบบฮิลล์

2011-01-16T21:52:00.005+07:00

สวัสดีครับ หายหน้าหายตาไปหลายตอนเลย
พอดีวันนี้ไปยืม SyntaxHighlighter มาแปะเว็บเล่น
เลยถือโอกาสอัพอะไรที่มันต้องใช้ขมองหน่อยละกัน ;)

แล้วเราก็มาต่อกันที่ การเข้ารหัสลับแบบฮิลล์ (Hill Cipher)
ซึ่งได้ชื่อมาจาก Lester S. Hill นักคณิตศาสตร์ชาวอเมริกัน
โดยวิธีการนี้ได้ถูกคิดค้นและตีพิมพ์ในปี 1929 ครับ

วิธีการนี้จะกำหนดเมทริกซ์ 1 ตัวขึ้นมาเป็นกุญแจ
แล้วเอาคำที่ต้องการเข้ารหัสมาคูณกับเมทริกซ์นี้ครับ
ฟังดูไม่ยาก แต่ก็มีรายละเอียดเยอะมากทีเดียว
ไปดูกันเลยครับ

ให้ m >= 2 เป็นจำนวนนับ ให้ P = C = (Z₂₆)^m
K = {m x m เมทริกซ์ที่มีอินเวอร์สบน Z₂₆}
สำหรับ K นี้ จะกล่าวว่า
e_K(x) = xK และ d_K(y) = yK^-1
เมื่อโอเปอเรชันทุกตัวทำงานบน Z₂₆

ไม่มีอะไรยากเลยจริงๆ ครับ
เพียงแต่ต้องระวังว่า การใช้กุญแจนั้น ต้องวางไว้หลังคำที่จะแปลงรหัสเสมอ
งั้นก็ไปดูการเขียนโค้ดกันเลยดีกว่าครับ

เมทริกซ์ในโลกคอมพิวเตอร์นั้น สร้างได้ง่ายๆ โดย array 2 มิติ
ในภาษา python ก็คือการใช้ลิสต์ซ้อนลิสต์ เช่น [[1, 2], [3, 4]] ครับ
แต่เนื่องจากตัวเลขทั้งหลายของเราดันไปอยู่บน Z₂₆ ซะหนิ
การเขียนฟังก์ชันสำหรับการคูณ/หาอินเวอร์สจึงต้องดัดแปลงเยอะอยู่
ดังนั้น ในที่นี้เราเล่นกับเมทริกซ์ขนาด 2x2 เท่านั้นครับ

def matrix(a00 = 0, a01 = 0, a10 = 0, a11 = 0):
 return([[a00%26, a01%26], [a10%26, a11%26]])

ในเมื่อเราต้องการเมทริกซ์ขนาดแค่ 2x2 เท่านั้น
การนั่งเขียน [[1, 2], [3, 4]] ทุกครั้งก็มีโอกาสพลาดได้ง่ายๆ
ดังนั้น การกำหนดฟังก์ชันขึ้นมาใช้งานเฉพาะเลยจึงเข้าท่ากว่า

def matrix_multiple(matrix_1, matrix_2):
 result_matrix = matrix()
 for i in range(len(matrix_1)):
  for j in range(len(matrix_2[0])):
   for k in range(len(matrix_1[0])):
    result_matrix[i][j] += matrix_1[i][k] * matrix_2[k][j]
    result_matrix[i][j] %= 26
 return(result_matrix)

แล้วเราก็มาเขียนการคูณเมทริกซ์กันครับ
อันนี้เป็นการเขียนสำหรับเผื่อการใช้คูณเมทริกซ์ธรรมดาด้วย
แต่ต้องตัดบรรทัดที่เอาผลลัพท์ไป modulo 26 ทิ้งไป
แล้วเช็คตอนแรกว่า มิติของเมทริกซ์เป็นไปตามกฏการคูณหรือเปล่า?

def determinant_inv(m):
 determinant = m[0][0]*m[1][1] - m[0][1]*m[1][0]
 if determinant != 0:
  return(multiple_inv(26, determinant%26))

อันนี้เป็นการหา determinant ที่อินเวอร์สเรียบร้อยแล้วครับ
เพราะเราไม่มีความจำเป็นที่ต้องใช้ค่า det เปล่าๆ
แถมการได้ det ที่มีค่าเป็น 0 ก็ไม่มีประโยชน์ในที่นี้อีกครับ

def matrix_inv(m):
 det_inv = determinant_inv(m)
 if det_inv != None:
  inverse = matrix(m[1][1], -m[0][1], -m[1][0], m[0][0])
  for i in range(2):
   for j in range(2):
    inverse[i][j] *= det_inv
    inverse[i][j] %= 26
  return(inverse)

อินเวอร์สเมทริกซ์ซึ่งสามรถประยุกต์กับเมทริกซ์ 2x2 ทั่วไปได้เหมือนด้านบน

ถ้าทำได้ถึงตรงนี้ ที่เหลือก็ง่ายจิ๊บจิ๊บแล้วครับ
จะมีจุดที่ต้องตรวจสอบหน่อยก็คือ รหัสที่รับเข้ามาต้องยาวเป็นจำนวนคู่
และเมทริกซ์ที่รับเข้ามาต้องมีอินเวอร์ส (เหมือนการเข้ารหัสแบบสัมพรรค)

def hill(pain_text, matrix):
 if len(pain_text)%2 != 0:
  return("text lenght must be even number")
 if matrix_inv(matrix) == None:
  return("matrix must have inverse in order to decrypt")
 else:
  cipher_text = ""
  char_num = [[0, 0]]
  for i in range(int(len(pain_text)/2)):
   char_num[0][0] = lower_to_number(pain_text[2*i])
   char_num[0][1] = lower_to_number(pain_text[2*i + 1])
   char_num = matrix_multiple(char_num, matrix)
   cipher_text += number_to_upper(char_num[0][0])
   cipher_text += number_to_upper(char_num[0][1])
  return(cipher_text)

ทีนี้เวลาเรียกใช้งาน ถ้าจะให้ง่ายก็ทำการเก็บตัวแปรที่เป็นเมทริกซ์ไว้ก่อนครับ เช่น

>>> a = encrypt.matrix(1, 5, 3, 4)
>>> encrypt.hill("testhill", a)
'FHXKFPSV'

ส่วนการถอดรหัสก็ง่ายเหมือนเดิมครับ
เลยฝากไว้เป็นการบ้านละกัน :P

HJIFLQSEKGZQ

Diary ความเปลี่ยนแปลง???

2011-01-10T00:03:00.007+07:00

เวลาเปลี่ยน ใจคนเปลี่ยน
เพราะใจเปลี่ยน ความคิดเลยเปลี่ยน
เมื่อความคิดเปลี่ยน การกระทำก็เปลี่ยนด้วย

ผมเองก็เคยมีความคิดแบบเด็กๆ ว่า เราก็เป็นเราแบบนี้แหละ
จะให้เราเปลี่ยนอะไรยังไงมันเป็นไปได้ยากจนคิดไม่ออกเลย
แต่ทุกวันนี้ก็รู้ตัวแล้วว่า เราเปลี่ยนมาหลายอย่างจริงๆ

เลยขอจดไว้ให้ตัวเองในอนาคตย้อนกลับมาดูเล่นๆ ว่า
เราเคยเปลี่ยนไปขนาดไหน
เราอยากเปลี่ยนอะไร
และอะไรที่ไม่เคยเปลี่ยน

pnf นอนดึก - แก้ไม่หายซักที ชีวิตคนเมืองมีไฟฟ้าก็เงี้ยหละมั้ง - -"
pn ตื่นสาย - ถึงจะนอนดึกแต่ก็อยากตื่นเช้าให้ได้นะ แต่ถ้ายังตื่นสายอยู่คงต้องฝึกนอนให้เร็วขึ้นแล้วหละ
pf ฉลาด - กลับไปอ่านสมุดทดเลข รู้สึกว่าตอนเด็กฉลาดกว่าตอนนี้มว๊าก!!!
pn ขี้เกียจ - ในชีวิตนี้ไม่เคยขยันเป็นจริงเป็นจังได้นานๆ เลยสิ ฮ่วย
pf ผอม - เด็กๆ เล่นกีฬาหลายอย่างเลยหุ่นดี แต่พอมีคอมก็อ้วนเลย T^T
nf เล่นเกมเก่งๆ - เชื่อมั้ย ตอนเด็กไม่เคยได้นั่งเล่นเกมเกิน 1 ชั่วโมง/วันเลย โดนไล่ไปทำอย่างอื่นตลอด!
pf เก็บตังค์ - เดี๋ยวนี้ตังค์เก็บมันหายไปไหนหมดวะเนี่ย? -*-
nf เที่ยว - เด็กๆ ไม่ค่อยได้ไปเที่ยวไหนเลยนอกจากสุโขทัย มันน่าเจ็บใจยิ่งนัก
pf ใช้เหตุผล - เดี๋ยวนี้เป็นอะไรไม่รู้ move ตาม emotion ตลอด เหมือนความสุขุมหายไป
pf เรื่อยๆ กับชีวิต - ช่วงนี้ฟุ้งเฟื้อมาก ทั้งที่ปรกติชอบอะไรที่มันเรียบง่าย เกิดอะไรขึ้นก็ไม่รู้แฮะ
f ไปต่างประเทศให้ได้ - ฝันโครตๆ ถ้ายังทำตัวอย่างนี้ zZZ

สัญลักษณ์:
p คืออดีตที่จำฝังใจว่าเคยเป็นอย่างนั้น
n คือแถวๆ ปัจจุบันเนี๊ยแหละ
f คืออนาคตที่วางแผนว่าจะทำให้ได้

จดไว้เล่นๆ นะฮ๊าฟฟฟ :P

Diary เริ่มปีใหม่อย่างงงๆ

2011-01-07T01:02:00.003+07:00

มาจดไว้ว่า พลาดตั้งแต่ต้นปีเลยตรู
ที่ๆ ควรจะอยู่ก็ไม่ยอมเดินทางตามฝันไป
ยังมัวห่วงใยในที่ๆ ควรทำใจปล่อยวางอยู่ได้
ปีใหม่ทั้งที เฮ้อออ พลาดซะละ

Cryptography ตอนที่ 5 การเข้ารหัสลับวิจเญอแนร์

2010-12-03T23:16:00.016+07:00

เราจะเห็นว่าการเข้ารหัสลับในสามตอนที่ผ่านมานั้น จะจับคู่จากอักษรไปยังอักษรตัวเดิมเสมอ
ซึ่งนั่นส่งผลให้เราใช้วิธีง่ายๆ คือไล่แทนอักษรไปเรื่อยๆ (brute force) ได้ แม้ว่ามันจะกินเวลาก็ตาม
เราเรียกวิธีเข้ารหัสจากทั้งสามตอนนั้นว่าเป็นแบบ monoalphabetic หรือแบบอักษรตายตัวครับ

ในปี 1553 จึงได้มีการคิดค้นวิธีเข้ารหัสลับแบบ polyalphabetic หรือแบบอักษรไม่ตายตัวขึ้น
ผู้คิดค้นคือ Giovan Battista Bellaso แต่เนื่องด้วยเหตุผลทางประวัติศาสตร์ในช่วงศตวรรษที่ 19
ทำให้ผู้ที่ได้รับเครดิทกลายเป็น Blaise de Vigen?re แทน เราจึงรู้จักวิธีนี้ในชื่อ Vigen?re Cipher

ข้อดีของการเข้ารหัสลับด้วยวิธีนี้คือ เข้ารหัสง่าย แต่โจมตีรหัสยาก (อย่างน้อยถ้าไม่มีคอมฯ)
ขั้นตอนการเข้ารหัสก็ง่ายเหลือหลายอย่างที่ว่ามา แค่เลือกชุดตัวเลขที่จะใช้เป็นกุญแจมาชุดหนึ่ง
แล้วก็เอาอักษรตัวแรกบวกกับเลขในกุญแจอันแรก อักษรตัวที่สองบวกเลขตัวที่สองไปเรื่อยๆ
จนเมื่อชุดตัวเลขในกุญแจที่ใช้หมด ก็กลับไปเริ่มเลขตัวแรกในกุญแจใหม่อีกครั้ง
ง่ายจริงๆ ให้ดินตายเลย (งั้นไปดูคณิตศาสตร์ก่อนที่จะดิ้นตายดีกว่า 555+)

ให้ P = C = Z₂₆ และให้ K = {(a₁, a₂, a₃, ... , a_i) ใน Z₂₆ สำหรับ i ใน N}
สำหรับ K = (a₁, a₂, a₃, ... , a_i) สร้าง K* = (a₁, a₂, a₃, ... , a_i, a₁, ...) และกล่าวว่า
e_K(x) = (x_j + a_j) mod 26 และ d_K(y) = (y_j - a_j) mod 26
สำหรับ x, y ที่เป็นสมาชิกของ Z₂₆ และ a_j ที่เป็นสมาชิกของ K*

สำหรับนักคณิตศาสตร์แล้ว จะแปลงกุญแจจากสั้นๆ ให้เป็นอนันต์ก่อน แล้วจึงค่อยนำกุญแจไปใช้
จะเห็นว่าวิธีนี้ key space ใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว เพียงแค่เพิ่มตัวเลขในกุญแจ ซึ่งคือ 26ⁱ นั่นเอง
เลขในกุญแจเพียงแค่ 5 ตัวจะสร้าง key space ที่ใหญ่ถึง 25⁵ = 11.8 x 10⁶ เลยครับ

นอกจากนี้ก็ไม่มีอะไรยากแล้ว ไปเอาโค้ดการเข้ารหัสลับแบบเลื่อนมาแก้ไขนิดเดียวก็ใช้ได้แล้วครับ

บรรทัด 1 เปลี่ยนชื่อ และเปลี่ยนเงื่อนไขการใช้กุญแจจากแบบเลขตัวเดียว เป็นลิสต์เลขหลายตัว
บรรทัด 5 เปลี่ยน logic ของการคำนวน คือให้ใช้เลขในกุญแจตามลำดับที่เปลี่ยนไปเรื่อยๆ

def vigenere(pain_text, key_list):
 cipher_text = ""
 for i in range(len(pain_text)):
  char_num = lower_to_number(pain_text[i])
  char_num += key_list[i%len(key_list)]
  char_num %= 26
  cipher_text += number_to_upper(char_num)
 return(cipher_text)

จะเห็นว่า ทางคอมพิวเตอร์นั้น เราไม่จำเป็นต้องสร้าง K* เหมือนทางคณิตศาสตร์ก็ได้
แต่จะใช้ modulo เพื่อวนเรียกใช้เลขที่เราต้องการเมื่อเราใช้เลขในลิสต์หมดครับ
อ๋อ เวลาเรียกฟังก์ชันนี้ขึ้นมาใช้ ตัวแปรด้านหลังต้องพิมพ์เป็นตัวแปรแบบลิสต์อย่างนี้นะครับ

>>> encrypt.vigenere("testvigenerecipher", [4, 25, 7, 12, 0])

ส่วนผลลัพท์จะออกมาเป็นอย่างไร ต้องฝากเป็นการบ้านไว้พร้อมกับการเขียน decrypt ครับ
เจอกันคราวหน้าครับ ^__^

Cryptography ตอนที่ 4 การเข้ารหัสลับแบบสัมพรรค

2010-11-21T23:45:00.021+07:00

จากสองตอนที่ผ่านมา เราได้เห็นว่าการเข้ารหัสลับแบบเลื่อนนั้น เป็นกรณีพิเศษกรณีหนึ่งในการเข้ารหัสลับแบบจับคู่
แต่อาจเนื่องด้วยความยุ่งยากของการต้องใช้กุญแจขนาดใหญ่เพื่อไขรหัสให้ได้ บวกกับความง่ายเกินไปของการเข้ารหัสแบบเลื่อน
ทำให้เกิดการเข้ารหัสแบบสัมพรรค หรือ Affine Cipher ซึ่งดัดแปลงเพิ่มเติมจากการเข้ารหัสลับแบบเลื่อนขึ้นมา
เขียนอธิบายเป็นภาษาทั่วไปยากหน่อย วิธีนี้ดูสมการแล้วน่าจะเข้าใจง่ายกว่าจริงๆ

ให้ P = C = Z₂₆ และให้ K = {(a, b) ใน Z₂₆ | gcd(a, 26) = 1}
สำหรับ K = (a, b) จะกล่าวว่า
e_K(x) = (ax + b) mod 26 และ d_K(y) = a^-1(y - b) mod 26 สำหรับ x, y ที่เป็นสมาชิกของ Z₂₆

อย่างที่บอกไว้ว่าวิธีนี้ดัดแปลงเพิ่มเติมจากการเข้ารหัสแบบเลื่อนแค่นิดเดียว
ลองมองผ่านๆ จะเห็นว่าวิธีการนี้เพียงแค่เพิ่ม a เข้าไปคูณกับ x ก่อนที่จะบวกด้วย b เท่านั้นเอง
รู้แค่นี้ก็เอาไปใช้ได้แล้ว แต่ถ้าอยากใช้อย่างไม่ผิดพลาด ลองมาวิเคราะห์อะไรที่มันยากๆ ในนั้นกัน

เริ่มจาก K = {(a, b) ใน Z₂₆ | gcd(a, 26) = 1} หมายความว่ากุญแจที่ใช้นี้ ต้องการตัวแปรเพื่อใช้เข้ารหัส 2 ค่า อันนี้ไม่ยากๆ
แต่จะยากตั้งแต่ตรงนี้ไปคือ gcd(a, 26) = 1 หรือห.ร.ม.ของ a กับ 26 ต้องเป็น 1 เท่านั้น
นั่นก็เพราะว่า ถ้าห.ร.ม.ไม่เท่ากับ 1 แล้ว ฟังก์ชัน e_K จะไม่เป็น 1-1 ส่งผลให้ไม่สามารถใช้ d_K หาข้อความที่ถูกต้องได้
ลองพิจรณาตัวอย่าง สมมติให้ a = 2, b = 0 ข้อความ iamaboy จะแปลงได้เป็น QAYACCW
ซึ่งเห็นได้ว่า b, o ทั้งสองตัวแปลงเป็น C ทำให้แปลง QAYACCW กลับเป็น iamaboy ไม่ได้แล้ว

และเขียนเป็นทฤษฎีบทได้คือ ax = b (mod m) จะมีคำตอบเฉพาะสำหรับ x ที่อยู่ใน Z_m เมื่อ b ใน Z_m ก็ต่อเมื่อ gcd(a, m) = 1
สำหรับวิธีพิสูจน์จะขอละไว้ก่อน เนื่องจากมันค่อนข้างยาวและใช้ความรู้ด้าน Number theory ที่ผมยังไม่ค่อยถนัดนัก

ขั้นต่อไปที่เราะพิจรณาคือ จะมี a ใดบ้างที่เหลือให้เราใช้ได้
จาก 26 = 2 x 13 ดังนั้นเลขที่ใช้ได้จะไม่มี 2 กับ 13 ประกอบอยู่เมื่อเราแยกตัวประกอบ
ดังนั้น a สำหรับ Z₂₆ คือ 1, 3, 5, 7, 9, 11, 15, 17, 19, 21 และ 25 (ถ้าเปลี่ยน Z₂₆ เป็นอย่างอื่นก็ต้องหากันใหม่)
เห็นได้ว่าวิธีนี้มี a ที่ใช้ได้อยู่ 12 แบบ ส่วน b ยังเหมือนเดิม 26 แบบ ดังนั้น key space มีขนาด 12 x 26 = 312 วิธี (ไม่ปลอดภัย)

สำหรับจำนวนของกุญแจที่เป็นไปได้นี้ ก็มีทฤษฎีบทมารองรับเช่นกัน
ก่อนอื่นเราจะกล่าวว่าเมื่อ a ? 1 และ m ? 2 เป็นจำนวนเต็ม ถ้า gcd(a, m) = 1 เราจะเรียกว่า a และ m เป็นจำนวนเฉพาะสัมพัทธ์
และจำนวนของสมาชิกใน Z_m ที่เป็นจำนวนเฉพาะสัมพัทธ์กับ m (ก็คือ a นั่นเอง) จะเรียกว่า ?(m)
ซึ่ง ?(m) จะเท่ากับผลคูณของ (p_i^e_i - p_i^e_i-1) ตั้งแต่ i = 1 ถึง n (ไม่พิสูจน์อีกตามเคย ยากส์ส์)

ลองใช้ดีกว่า จากข้างต้น 26 = 2¹ x 13¹
ดังนั้น ?(26) = (2¹ - 2⁰)(13¹ - 13⁰) = (2-1)(13-1) = 12 ครับ

แต่ปัญหาก็ยังไม่หมดเท่านี้ เพราะแม้เราจะมี a ทั้ง 12 แบบอยู่ในมือแล้ว แต่กลับไปดูด้านบนสุดจะเห็นว่าเราต้องการ a^-1
ถ้านี่เป็นการพิจรณาเลขในชีวิตประจำวัน มันก็ไม่น่ามีปัญหา 3^-1 ก็คือ 1/3 ไม่เห็นยาก
แต่อย่าลืมว่าตอนนี้เรากำลังพิจรณาเลขใน Z₂₆ ซึ่งเรานิยามแค่การบวกและคูณ ไม่ได้นิยามการหาร
เราจึงต้องใช้สมบัติพื้นฐานที่ว่า aa^-1 = a^-1a = 1 (mod m)
งานนี้ถึกก่อนได้เปรียบ ลองหาดูเลยว่า a แต่ละตัวที่ได้มานั้น นำไปคูณอะไรแล้ว mod 26 เหลือ 1 (ผลออกมาดังข้างล่างครับ)

1^-1 = 1
3^-1 = 9
5^-1 = 21
7^-1 = 15
11^-1 = 19
17^-1 = 23
25^-1 = 25

และในที่สุด เราก็ทราบเงื่อนไขทั้งหมดเพื่อใช้การเข้ารหัสแบบสัมพรรคอย่างถูกวิธีแล้ว
ต่อไปลองมาวิเคราะห์อัลกอริทึมกันครับ

อย่างที่บอกไปแล้วว่า วิธีนี้ดัดแปลงเพิ่มจากการเข้ารหัสลับแบบเลื่อนเพียงนิดส์เดียว
ดังนั้นเราจะเริ่มด้วยการก๊อปปี้โค้ดเก่ามาเปลี่ยนรายละเอียดครับ (ข้อดีของการเขียนโค้ดให้แก้ง่าย)

ที่บรรทัด 1 เปลี่ยนชื่อ และเพิ่มเงื่อนไขของการใช้กุญแจเป็น 2 องค์ประกอบ
ที่บรรทัด 5 เปลี่ยน logic ของการคำนวนให้เข้ากับสมการคณิตศาสตร์ที่พึ่งเรียนไป

def affine(pain_text, a, b):
 cipher_text = ""
 for i in range(len(pain_text)):
  char_num = lower_to_number(pain_text[i])
  char_num = a*char_num + b
  char_num %= 26
  cipher_text += number_to_upper(char_num)
 print(cipher_text)

เราก็จะได้โค้ดของการเข้ารหัสลับแบบสัมพรรคมาใช้อย่างถูไถละครับ

ก่อนที่เราจะเขียนโค้ดส่วนนี้ต่อ สังเกตุว่าห.ร.ม.ของ a กับ 26 หรือ gcd(a, 26) = 1
ดังนั้น เราจึงต้องเขียนป้องกันไม่ให้ a ที่รับมามี gcd(a, 26) != 1 ด้วย
วิธีที่จะเขียนตรวจสอบ gcd(a, 26) นั้นก็มีหลายวิธีครับ ตั้งแต่ไล่หาค่าเองด้วยมือตามด้านบนที่ทำมาแล้ว ไปจนถึงการใช้คณิตศาสตร์มาช่วยเลย
สำหรับวิธีที่จะนำเสนอนี้ เป็นการใช้ขั้นตอนวิธีของยูคลิด โดยอยู่ในรูป Recursion ครับ

def gcd(a, b):
 if a%b == 0:
  return(b)
 else:
  return(gcd(b, a%b))

เรียบร้อยแล้วก็กลับมาปรับปรุงโค้ดของเราครับ

def affine(pain_text, a, b):
 if gcd(26, a) != 1:
  return("gcd(26, %(a)i) must be 1") % locals()
 else:
  cipher_text = ""
  for i in range(len(pain_text)):
   char_num = lower_to_number(pain_text[i])
   char_num = a*char_num + b
   char_num %= 26
   cipher_text += number_to_upper(char_num)
  return(cipher_text)

สองตอนที่แล้วปล่อยให้คิดวิธีเขียน decode เอง แต่คราวนี้ค่อนข้างยากเพราะมีเรื่องของ a^-1 ด้วย
ซึ่งเราจะใช้ตัวแปรดิกชันนารีเพื่อจับคู่ a กับ a^-1 ก็ได้ แต่มันง่ายไปแถมถ้าเราเปลี่ยนจาก Z₂₆ เป็นอย่างอื่นแล้วก็ต้องหาใหม่
ถ้าอย่างนั้นแล้วเรามาดูฟังก์ชันที่มันสนุกๆ กันดีกว่าครับ

แต่ก่อนอื่น เพื่อให้เรื่องต่างๆ เป็นระเบียบและจัดการง่าย เราจะสร้างไฟล์ใหม่ที่ชื่อว่า cryptologic.py ครับ
และจากตอนที่ผ่านๆ มา จะเห็นว่ามีฟังก์ชันสั้นๆ ที่ไม่ใช่ฟังก์ชันที่เราจะเรียกใช้โดยตรง จะใช้แค่ประกอบในฟังก์ชันหลัก
เช่นพวก lower_to_number(text), ged(a,b) เราย้ายมันมาไว้ที่นี่ครับ
แล้วจึงเพิ่มโค้ดอันแสนสนุกสนานนี้เข้าไปร่วมกับเพื่อนๆ ครับ

def multiple_inv(a, b, s = 0, t = 1):
 if a%b == 0:
  if b != 1:
   return(None) # case of no inverse
  else:
   return(t)
 else:
  return(multiple_inv(b, a%b, t, (s-t*int(a/b))%26))

จะเห็นว่า ฟังก์ชันนี้เป็น Recursion อีกแล้ว และที่บรรทัดแรกนั้นมีตัวแปร 4 ตัว คือ a, b, s, t
แต่เวลาจะใช้งานนั้น s เริ่มที่ 0 และ t เริ่มที่ 1 หลังจากนั้นจึงค่อยส่งค่าที่คำนวนกลับเข้าไป
เราจึงสามารถกำหนด s = 0 และ t = 1 ได้ตั้งแต่เริ่มเลย
และยิ่งไปกว่านั้น เวลาเราเรียกใช้ฟังก์ชันครั้งแรก เราสามารถใส่ค่าเพียง a กับ b ก็พอ

อย่าลืมเขียนโค้ด import ที่ไฟล์ encrypt.py เพื่อเรียกใช้งานฟังก์ชันที่อยู่ต่างไฟล์ออกไปนะครับ

from cryptologic import *

ส่วนการโค้ดรับรหัสลับเพื่อนำมาถอดเป็นข้อความก็จะเป็นดังนี้ครับ (ไฟล์ใหม่ decrypt.py ครับ)

def affine(cipher_text, a, b):
 a_inv = multiple_inv(26, a)
 if a_inv == None:
  return("%(a)i has no inverse") % locals()
 else:
  pain_text = ""
  for i in range(len(cipher_text)):
   char_num = upper_to_number(cipher_text[i])
   char_num = a_inv*(char_num - b)
   char_num %= 26
   pain_text += number_to_lower(char_num)
  return(pain_text)

เดี๋ยวตอนหน้าจะมันส์กว่านี้อีกครับ ยังไงก็ติดตามกันด้วยนะครับ ^__^

Cryptography ตอนที่ 3 การเข้ารหัสลับแบบจับคู่

2010-11-20T02:28:00.007+07:00

การเข้ารหัสลับด้วยวิธีต่อมานั้นก็คือ Substitution Cipher หรือแบบจับคู่
วิธีการก็ไม่รู้ว่าจะอธิบายให้ยุ่งยากทำไมเนาะ - -"
แต่ก็เอาถอะ ไหนๆ ก็พูดในเชิงคณิตศาสตร์ละ งั้นก็ลงอธิบายแบบคณิตศาสตร์เลยละกัน

ให้ P = C = Z₂₆, ส่วน K คือวิธีเรียงสับเปลี่ยนของเลข 0 ถึง 25 ทั่งหมดที่เป็นไปได้ ให้ ? เป็นสมาชิกของ K จะกล่าวว่า
e_?(x) = ?(x) และ d_?(x) = ?^-1(x) เมื่อ ?^-1 คืออินเวอร์สของ ?

จะเห็นว่า วิธีนี้ให้ key space ที่ใหญ่มากถึง 26! หรือประมาณ 4.03 x 10²⁶ เลยทีเดียว (แต่ก็ยังไม่ปลอดภัยอยู่ดี!)

จุดที่อาจเสียเวลาหน่อยคือตอนสร้าง key ขึ้นมา เพราะต้องเรียงสับเปลี่ยนตัวเลขถึง 26 ตัว
งั้นก็ต้องใช้เครื่องทุ่นแรงกันหน่อยหละ ก่อนอื่นก็สร้างลิสต์ของเลข 26 ตัวขึ้นมาก่อน

>>> list = []
>>> for i in range(26):
...  list.append(i)
...

ต่อมาเราจะสับเปลี่ยนเลขพวกนี้แล้ว วิธีที่ง่ายที่สุดคือไล่สลับตำแหน่งที่สนใจกับตำแหน่งสุ่มไปเรื่อยๆ จนครบ
ถึงแม้ว่าการใช้วิธีนี้จะครอบคลุมการเรียงสับเปลี่ยนทุกรูปแบบก็ตาม แต่ข้อเสียคือความน่าจะเป็นจะไม่เท่าการเรียงสับเปลี่ยนจริงๆ นะครับ

>>> import random
>>> for i in range(26):
...  temp = random.randint(0, 25)
...  list[i], list[temp] = list[temp], list[i]
...

จัดการเปลี่ยนมันให้เป็นตัวอักษร และเซฟเป็นไฟล์ *.txt ซะ (เพราะต้องได้ใช้ในอนาคตแน่นอน!)

>>> mapping = ""
>>> for i in range(26):
...  mapping += chr(list[i] + ord('A'))
... 
>>> f = open("map_key.txt", 'w')
>>> f.write(mapping)
>>> f.close

ตอนนี้ เราจะได้ไฟล์ map_key.txt ออกมา ซึ่งบรรจุการจับคู่ของตัวอักษรแล้วครับ
สำหรับการจับคู่ของผมในครั้งนี้ (ไล่จาก a ไป z) คือ XLNYKIHFJWTRBMVPGSAUZQECOD
ต่อมา เช่นเดียวกับที่เราได้เขียนฟังก์ชันไว้ใช้ในตอนที่แล้ว คราวนี้เราจะเปิดไฟล์เดิมมาเขียนเพิ่ม ดังนี้ครับ

def substitution(pain_text, key_file):
 cipher_text = ""
 mapping = []
 for i in range(26):
  mapping.append(0)
 f = open(key_file)
 for i in range(26):
  mapping[i] = upper_to_number(f.read(1))
 f.close()
 for i in range(len(pain_text)):
  char_num = lower_to_number(pain_text[i])
  char_num = mapping[char_num]
  cipher_text += number_to_upper(char_num)
 print(cipher_text)

def upper_to_number(text):
 return(ord(text) - start_upper)

เสร็จเรียบร้อย ลองเรียกใช้ฟังก์ชันโดยการ import encrypt เข้ามาก่อน
และเรียกที่อยู่ฟังก์ชัน encrypt.substitution("canyoureadme", "map_key.txt ")
ก็ได้ผลลัพท์เป็น NXMOVZSKXYBK ครับ

AKKOVZMKCUUJBK

Cryptography ตอนที่ 2 การเข้ารหัสลับแบบเลื่อน

2010-11-17T00:07:00.021+07:00

การเข้ารหัสลับแบบแรกที่ง่ายที่สุดนั้น คือการเข้ารหัสแบบ Shift Cipher หรือการเข้ารหัสแบบเลื่อน
วิธีการก็เป็นไปตามชื่อเลย คือทำการเลื่อนตัวอักษรออกไปตามความยาวที่ต้องการ เท่านั้นเองครับ
ชื่อเฉพาะที่น่าสนใจของวิธีนี้คือ Caesar Cipher อันเนื่องมาจากนี่เป็นวิธีที่จูเลียส ซีซาร์ใช้ในการส่งข้อความลับโดยการเลื่อนอักษรออกไป 3 ตำแหน่งนั่นเอง

เราสามารถเขียนการเข้ารหัสแบบเลื่อนเป็นภาษาคณิตศาสตร์ที่รัดกุมได้ ดังนี้

ให้ P = C = K = Z₂₆, สำหรับ 0 ≤ K ≤ 25 จะกล่าวว่า
e_K(x) = (x + K) mod 26 และ d_K(y) = (y - K) mod 26 สำหรับ x, y ที่เป็นสมาชิกของ Z₂₆

สำหรับบรรทัดแรก จะกล่าวถึงขนาดของ space ข้อมูลที่เราสนใจ ซึ่งในที่นี้ก็คืออักษรภาษาอังกฤษ 26 ตัวตามที่ตกลงกันแต่แรก
ส่วนต่อมาคือการกำหนด key space ที่ถูกนำไปใช้ในบรรทัดต่อไปว่ามีค่าอยู่ในช่วงระหว่าง 0 ถึง 25 นั่นเอง ซึ่งก็คือ 26 แบบนั่นเอง (ไม่ปลอดภัยอย่างแรง!!!)
ตรงนี้ที่ต้องเขียนบอกให้ชัดเจนเพราะเราอาจเขียนมันในกรณีอื่นอีกก็ได้ เช่นสำหรับ K ที่เป็นเลขคู่ให้เลื่อนไปด้านหน้า ส่วน K ที่เป็นเลขคี่ให้เลื่อนไปด้านหลัง เป็นต้นครับ
บรรทัด 2 คือการบอกว่าสำหรับ k ต่างๆ ที่อยู่ใน K นั้นใช้อย่างไร ในที่นี้ก็คือเลื่อนไปด้านหน้าตามขนาดของ K นั่นเองครับ
สังเกตว่าเราใช้ K ตัวใหญ่ใน e_Kและ d_K นั่นก็เพราะว่าเราเขียนระบุในเรื่องของเซตครับ ซึ่งหมายรวมว่าเราสามารถจับ k ใน K ใดๆ ก็ได้มาแทนตรงนั้น

ต่อมาเราจะมาวิเคราะห์อัลกอริทึมกัน โดยทดลงใน Python Shell ตรงๆ
ในเบื้องต้นนั้น เราต้องรับค่าของข้อความที่ต้องการในรูปแบบของ String และกำหนด key ที่เราต้องการให้เลื่อนอักษรไป

>>> pain_text = "testshiftcipher"
>>> k = 3

ต่อมา ให้สร้างตัวแปร String สำหรับเก็บรหัส และใช้ loop วนเข้าไปเพื่อแปลงค่าของตัวอักษรแต่ละตัวๆ ออกมา
เนื่องจากรหัสอักษรในคอมพิวเตอร์นั้นเป็นรหัส ASCII ซึ่งเรียงกันไปตั้งแต่ a = 97 ถึง z = 122 อยู่แล้ว
ในขั้นต้นเพื่อความง่าย เราจะบวกค่าเหล่านี้เข้าไปทันทีด้วยค่า k แล้วแปลงกลับเป็นตัวอักษรเหมือนเดิม

>>> cipher_text = ""
>>> for i in range(len(pain_text)):
...  cipher_text += chr(ord(pain_text[i]) + k)
...

เราสามารถเรียก cipher_text ออกมาดูได้ จะเห็นว่าคำที่เราแปลงนั้นกลายเป็น whvwvkliwflskhu (เกือบ) เป็นที่เรียบร้อย
แต่ว่าโค๊ดตรงนี้ยังมีปัญหาอยู่ เพราะว่าถ้าเราใส่อักษรท้ายๆ เข้าไปนั้น เมื่อแปลงเป็นรหัสแล้วก็มีสิทธิ์หลุดออกจากเซตของตัวอักษรอังกฤษไปเป็นอักษรแปลกๆ ได้
เช่นข้อความว่า howareyoutoday เมื่อใช้อัลกอริทึมเก่าจะได้ข้อความ KRZDUH|RXWRGD| จะเห็นว่ามี | ซึ่งไม่ใช่อักษรอังกฤษโผล่เข้ามา
ดังนั้นเราจึงต้องใช้ if เพื่อเช็คว่าค่าที่ได้นั้นเกิน z หรือยัง ถ้าเกินแล้วให้ลบค่าออกด้วย 26
นอกจากนี้ เนื่องจากเราต้องการให้อักษรที่เข้ารหัสแล้วเป็นตัวพิมพ์ใหญ่ด้วย
จาก A = 65 ดังนั้น a - A = 32 เราจึงต้องลบค่าอักษรแต่ละตัวออกไปอีกตัวละ 32 ดังนี้

>>> pain_text = "howareyoutoday"
>>> k = 3 
>>> cipher_text = ""
>>> for i in range(len(pain_text)):
...  temp = ord(pain_text[i]) + k
...  if temp > 122:
...    temp -= 26
...  temp -= 32
...  cipher_text += chr(temp)
...

คราวนี้เมื่อเราใส่ข้อความ howareyoutoday เข้าไป ก็จะได้ผลลัพท์เป็น KRZDUHBRXWRGDB เรียบร้อยแล้วครับ
ต่อไป เราจะสร้างไฟล์ *.py ขึ้นมาเพื่อเก็บฟังก์ชันที่เขียนให้ง่ายต่อการเรียกใช้ในครั้งถัดๆ ไป
โดยคราวนี้เราจะไม่เขียนลวกๆ แล้ว เพราะการเขียนที่เป็นระเบียบจะทำให้ดูแลและพัฒนา code ต่อภายหลังได้ง่ายขึ้น

start_lower = ord('a')
start_upper = ord('A')

def shift(pain_text, key):
 cipher_text = ""
 for i in range(len(pain_text)):
  char_num = lower_to_number(pain_text[i])
  char_num += key
  char_num %= 26
  cipher_text += number_to_upper(char_num)
 print(cipher_text)

def lower_to_number(text):
 return(ord(text) - start_lower)

def number_to_upper(num):
 return(chr(num + start_upper))

จัดการบันทึกไฟล์ที่เขียนนี้ (ในที่นี้ใช้ชื่อ encrypt.py) แล้ว import ไฟล์ผ่าน python shell
เวลาจะเข้ารหัสก็เรียงฟังก์ชันนี้โดยพิมพ์ encrypt.shift("abcdefg", key) เข้าไปเลย
(abcdefg คือคำที่ต้องการให้เข้ารหัส, key คือตัวเลขที่ต้องการให้เลื่อน) แค่นี้ก็เรียบร้อยแล้วครับ ^__^

อ๋อ สำหรับวิธี decrypt นั้น ฝากเป็นการบ้านให้ไปคิดต่อละกันเน้อออ
JRRGOXFN

Cryptography ตอนที่ 1 ธรรมชาติของการเข้ารหัส (อย่างง่าย)

2010-11-16T23:39:00.001+07:00

เมื่อเราลองวิเคราะห์ระบบรหัสลับนั้น เราจะกล่าวได้ว่ามันเป็น (P, C, K, E, D) 5-tuple
เริ่มมาก็งงเลยใช่ปะละ (คนแปลก็งงเหมือนกัน) งั้นเราค่อยๆ ดูกันไปทีละส่วนละกันครับ

tuple คำนี้อาจไม่คุ้นเคยและดูยุ่งยาก แต่ที่จริงแล้วมันเป็นเพียงวิธีการเขียนเรียงลำดับสมาชิกเท่านั้นเอง (ต่างจากเซตที่สมาชิกแต่ละตัวไม่มีความสำคัญในเรื่องลำดับ)
โดยสมาชิกของ tuple นั้นจะต้องมีจำนวนจำกัด n ตัวเสมอ n-tuple ที่เราคุ้นเคยกันดีก็คือ 2-tuple ที่อยู่ในรูป (x, y) หรือเรียกติดปากกันว่าคู่อันดับนั่นเอง
ดังนั้นการที่กล่าวได้ว่าระบบรหัสลับเป็น 5-tuple ก็หมายความว่าระบบนี้มีสิ่งที่สำคัญประกอบอยู่ 5 อย่างนั่นเอง ซึ่งมีความสัมพันธ์กันดังนี้

1. P (Plaintext) คือเซตจำกัดของข้อความอ่านออกที่เป็นไปได้
2. C (Ciphertext) คือเซตจำกัดของข้อความเข้ารหัสที่เป็นไปได้
3. K (Key) คือเซตจำกัดของกุญแจการเข้ารหัสที่เป็นไปได้
4. สำหรับแต่ละ k ที่เป็นสมาชิกของ K (ในทางคณิตศาสตร์ ตัวพิมพ์ใหญ่คือเซต ตัวพิมพ์เล็กคือสมาชิกของเซตนั้นๆ) จะมีวิธีการใช้กุญแจเข้ารหัส (Encryption) e_K ที่เป็นสมาชิกของ E และมีวิธีใช้กุญแจถอดรหัส (Decryption) d_K ที่เป็นสมาชิกของ D โดยที่ e_K : P -> C (e_K เป็นฟังก์ชันจาก P ไปยัง C หรือกล่าวง่ายๆ ว่าฟังก์ชัน e_K นี้มี P เป็น input ส่วน C เป็น output นั่นเอง) และ d_K : C -> P โดยที่ p = d_K(e_K(p))

จากข้อ 4 นี้ จะหมายความว่า d_K เป็นอินเวอร์สของ e_K เสมอ และเขียนได้ว่า d_K = e_K^-1
นอกจากนี้ e_K และ d_K ยังต้องเป็นฟังก์ชันแบบ 1-1 อีกด้วย (จับคู่กันและกันแค่คู่ต่อคู่เท่านั้น) เพราะถ้าไม่เป็นฟังก์ชัน 1-1 แล้ว เมื่อเราต้องการถอดรหัสกลับเป็นข้อความธรรมดา เราอาจไม่รู้เลยว่าคำที่ถูกต้องคืออะไรกันแน่ เพราะ 1 คำอาจถอดรหัสกลับได้หลายแบบนั่นเอง

จากที่เกริ่นมานี้หมายความว่า ถ้าเราสามารถล่วงรู้ e_K ได้ เราก็จะหา d_K เพื่อถอดรหัสลับได้เช่นกัน
หรือว่าถ้าเราสามารถดักจับข้อความลับ c ได้ และล่วงรู้ข้อความถูกต้อง p บางส่วน เราอาจทดลองหา k ที่ทำให้ c = e_k(p) จนสำเร็จ และหา d_k ได้ด้วย

Diary เก็บตกงานโกะวันสุดท้าย

2010-11-14T00:50:00.004+07:00

ไดอารีเค้ามีแต่เขียนกันในวันนั้นๆ ไอ่นี่เป็นไงไม่รู้อยากเขียนไดเก่าเมื่อสอง-สามสัปดาห์ที่แล้วซะได้
เหตุก็เพราะมันเป็นเหตุการณ์ที่ยากจะลืม และจะยากยิ่งกว่าถ้าจะพยายามทำใจให้ลืมมันลงให้ได้
อาจเรียกได้ว่าเป็น turn point ในชีวิตครั้งสำคัญอีกครั้งหนึ่งในชีวิตเลยก็ว่าได้

เรื่องมันมีอยู่ว่า เราได้รับหน้าที่เป็นกรรมก(า)รในงานแข่ง U-Go ครั้งที่ 15
งานที่ได้รับมอบหมายคือ จัดโต๊ะ ยกของ ไม่ใช้สมอง ใช้แต่แรง อะม่ายช่ายยย
หน้าที่จริงๆ คือ การเป็นผู้ช่วยกรรมการคอยอำนวยความสะดวกแก่การแข่งขัน
ซึ่งได้แก่การปักธงจับคู่ นับหมากเบียวโยมิ และส่งผลคะแนนการแข่งขัน
ส่วนพวกงานใช้แรงนั้น เพราะคนไม่พอเลยต้องลงมือช่วยอย่างเต็มใจ 555+

ทั้งนี้ หน้าที่ของเรานั้น ไม่ได้รวบรวมไปถึงการนับคะแนนตอนจบเกมให้นักกีฬาเลย
เนื่องมาจากว่า ทาง CP ส่งนักหมากล้อมจากกรุงเทพมาทำหน้าที่นับแต้มให้โดยเฉพาะ
ส่วนนักศึกษาที่ฝีมือไม่ถึงดั้งอย่างเราๆ นั้น ก็ไม่ควรไปยุ่งกับเรื่องละเอียดอ่อนอย่างการนับแต้มเลย

แต่ด้วยกรรมการส่วนกลางที่มีมาสมทบไม่มากพอ ทำให้เมื่อมีการเล่นเสร็จพร้อมๆ กันหลายกระดานนั้นทำได้ลำบาก
ด้วยความที่เราเล่นหมากล้อมมาค่อนข้างนาน (แต่ฝีมือก็ไม่ถึงดั้งซ้ากกะที) จึงทำให้ต้องไปช่วยนับแต้มอย่างเลี่ยงไม่ได้

ซึ่งจากประสบการณ์อันออกจะขำๆ ของเรานั้น เมื่อครั้งยังเยาว์วัยนั้นเราได้เข้าแข่งหมากล้อมอยู่ครั้งนึง
ตอนนั้นเล่นหมากล้อมมาได้ประมาณไม่ถึงปีดีนัก แต่ก็พัฒนาเทคนิคนับแต้มระหว่างแข่งขันยังไม่จบจนสำเร็จ
ไอ่กระดานที่แข่งนั้นเป็นกระดานที่มันส์สุดในชีวิตกระดานหนึ่งเลย ก่อนเล่นจบเรานับแต้มในใแล้วว่าชนะไปสองแต้มครึ่ง
แต่ทำไมก็ไม่รู้กรรมการมานับให้เราแพ้ไปครึ่งแต้มซะอย่างนั้น!!! ดูเหมือนว่าเรื่องนี้จะซีเรียสมากๆ เลยแหละ
ถ้าหากว่าช่วงนั้นไม่ได้เห่อกล้องถ่ายรูปดิจิตัลที่พึ่งเริ่มเป็นที่นิยมในเมืองไทย (ความลเอียด 2Mp ราคาตั้งสองหมื่น!)
ทำให้ก่อนหน้าที่กรรมการจะมานับ เราได้ถ่ายรูปกระดานที่เล่นไว้เสร็จสรรพ ยังมีภาพเหลือมาให้เห็นเลย อิอิ
กระดานนั้นเราจึงชนะมาได้อย่างใสสะอาด (ถ้าแพ้นี่จะเคืองมากเลยหละ)

จากประสบการณ์ครั้งนั้น ทำให้เราสาบานว่าจะไม่มีวันนับแต้มหมากล้อมผิดเป็นอันขาด
เล่านอกเรื่องไปซะเยอะละ กลับมาเข้าเรื่องอันสนุกสนานครั้งนี้ดีกว่า

เรื่องก็คือในการแข่งขันรอบสุดท้ายนั้น หลายกระดานอยู่ในสงครามอันแสนระอุดุเดือดจนต้องเบียวโยมิกัน
นักศึกษาช่วยงานจึงต้องนั่งเฝ้าเบียวโยมิกันเมื่อยเลย ส่วนกรรมการจริงๆ ก็ไล่ตระเวณนับคะแนนกระดานที่จบลง
แล้วน้องคนหนึ่งก็บอกให้เราไปเบียวโยมิกระดานที่คนไทยเจอสิงคโปร์แทน เพราะกระดานนั้นใกล้จะจบเต็มทีแล้ว

พอเราเดินไปถึงโต๊ะนั้น ทางฝั่งสิงคโปร์ก็หมากหมดพอดี เราจึงยกเอาหมาก 15 เม็ดไปเสริมให้เค้า
ด้วยการกวาดสายตาดูในเสี้ยววินาทีนั้น กระดานนี้ไม่มีที่เหลือให้เล่นแล้วนอกจากปิดชายแดนและนับแต้ม
(แต่เราอาจจะผิดก็ได้ มากไปกว่านั้น เราอาจอยากให้เราคิดผิดจริงๆ และหวังให้มันมีที่เหลือให้เล่นอีก)
เรายังไม่ทันส่งเม็ดหมากให้ถึงมือของผู้เล่นสิงคโปร์ดี เม็ดหมากเม็ดหนึ่งก็โดนหยิบออกจากฝาหมากที่เรากำลังส่งไปให้
แล้ววางถมลงไปยังจุดชายแดนอย่างรวมเร็วด้วยมือของผู้ชมชาวสิงคโปร์คนหนึ่ง
ตอนนั้นไม่ทันคิดอะไรจริงๆ เพราะย่อหน้านี้เกิดขึ้นอย่างเร็วมากจนเราไม่เอะใจซักนิดเดียว
ฝั่งไทยเห็นดังนั้นจึงถมชายแดนด้วย และเราก็เป็นคนถมชายแดนอีกแรงจนไม่เหลือ

เชลยถูกหยิบออก พื้นที่ถูกจัดสรร ดินแดนถูกแบ่งบัน แต้มห่างกันครึ่งแต้ม!!! ฝ่ายไทยชนะ
แล้วความซวย(?) ก็มาเยือน เมื่อผู้เล่นสิงคโปร์ที่นั่งนิ่งเงียบมานานเริ่มบ่นอะไรก็ไม่รู้ออกมา
เราสาบานได้ว่าเราไม่นับแต้มผิดแน่นอน แต่ด้วยความที่สิงคโปร์นายนี้พูดได้แต่จีนซะงั้น ทำให้เราสื่อสารกันไม่รู้เรื่องเลย
ก็เดือดร้อนไปถึงกรรมการผู้ใหญ่ที่จัดงานแข่งครั้งนี้ เค้าเข้ามาสืบว่าการนับคะแนนนี้เกิดอะไรขึ้น!!!

ตรงนี้เริ่มใจแป้วละ เพราะเราเป็นคนนับคะแนนทั้งหมด ถึงเราจะยืนยันว่าเรานับไม่ผิดแน่นอน แต่ใครจะเชื่อเรามั่ง ดั้งก็ไม่มี
แต่ก็ชื้นใจขึ้นมากเพราะหลังจากที่เราเล่าเหตุการณ์ว่าผู้ชมทางสิงคโปร์นั้นเป็นฝ่ายช่วยวางหมากเสร็จ ฝ่ายโน้นจึงถูกซักแทน
ถึงตรงนี้สื่อสารกันไม่รู้เรื่องจนต้องเชิญเหล่าชือมาช่วยแปลและดูรูปเกม
ทำให้เข้าใจว่าผู้เล่นสิงคโปร์รู้ตัวว่าตามอยู่ครึ่งแต้มและยังไม่ได้บอกจบเกม เพราะคิดพลิกกระดานกลับมาชนะได้ด้วยเซกิที่มุม
ตรงนี้มันสุดวิสัยจะช่วยอะไรได้แล้วจริงๆ เพราะมันขึ้นอยู่กับวิธีอ่านหมากของผู้แข่งเพียงสองคนเท่านั้น ไม่มีใครยุ่งได้
แต่เพราะว่าจัดรูปนับคะแนนไปเรียบร้อยแล้ว จึงทำให้ไม่สามารถเรียกคืนกระดานมาเพื่อถกปัญหากันได้

เหล่าชือเลยให้เรียงรูปที่มุมให้ดู เมื่อเห็นแล้วเหล่าชือก็บอกว่าไม่ควรมีปัญหาแล้วหละ
ฝั่งสิงคโปร์เลยยอมรับความพ่ายแพ้ไปโดยสวัสดิภาพ

เริ่งก็น่าจะจบแล้ว แต่พอเอามาคิดเองก็รู้สึกแหม่งๆ อยู่นะ
1. ทำไมถ้าเล่นไม่จบ ถึงไม่โวยตั้งแต่ตอนที่เริ่มมีการถมตั้งแต่เม็ดแรกๆ หละฟระ!!!
2. สิงคโปร์ไม่รู้มารยาทเลยเหรอว่าเป็นตายร้ายดียังไงก็ห้ามวางหมากแทนผู้เล่นเด็ดขาด จะทำให้ถูกปรับแพ้ทันทีด้วย
3. ถึงแม้ว่าจะโดนนับแต้มเสร็จ (โดยไม่โวยวายเรียกร้องสิทธิแต่แรก) เมื่อรู้ว่าแพ้ทำไมไม่ยอมรับ กลับโวยวายในลักษณะตัดพ้อว่าถ้าทำอย่างนั้นแล้วอาจจะพลิกชนะซะได้ มันดูเหมือนไม่รู้จักน้ำใจนักกีฬาเลยนะ

ก็บ่นๆ เพียงเท่านี้แหละ พอละดีกว่า ไว้นานๆ ครั้งรอตกผลึกแล้วค่อยเก็บมาคิดใหม่ยังไม่สาย
สุดท้ายก็สนุกดีนะ งานครั้งนี้ ^__^

Cryptography ตอนที่ 0 เกริ่นนำ

2010-11-13T20:09:00.023+07:00

เกริ่นนำ
Cryptography เป็นวิชาที่ว่าด้วยเรื่องของรหัสลับ โดยชื่อนี้มีที่มาจากรากศัพท์จากภาษากรีกว่า kryptos "ลับ" สมาสกับ graph "เขียน" แปลว่าวิธีเขียนความลับนั่นเอง
อีกคำนึงที่มักปรากฎบ่อยๆ ในศาสตร์แห่งการซ่อนเร้นความลับก็คือคำว่า cipher "วิธีเข้ารหัสลับ" ซึ่งเอาไว้บ่งบอกว่าใช้วิธีใดเข้ารหัสลับครับ

ทั้งนี้ทั้งนั้น อย่าสับสนกับ Steganography หรือการอำพรางข้อมูล เพราะแม้ว่าทั้งการเข้ารหัสและการอำพรางข้อมูลนั้นมีจุดมุ่งหมายสูงสุดเดียวกัน (ป้องกันผู้อื่นรับรู้ข้อมูลที่ต้องการปกปิด)
แต่การเข้ารหัสนั้นจะมุ่งเน้นไปที่การปกป้องข้อมูลจากการถูกแกะอ่านได้โดยผู้อื่น ส่วนการอำพรางข้อมูลนั้นมุ่งไปที่การทำให้ผู้อื่นสำคัญผิดว่าไม่มีข้อมูลใดๆ ซ่อนอยู่ในข้อความที่ถ่ายทอดมานั้น

เกี่ยวกับผู้เรียบเรียง
เนื่องจากผมเรียนเอกคณิตศาสตร์ บทเรียนชุดนี้จึงอิงความรู้คณิตศาสตร์บริสุทธิ์ค่อนข้างมาก
บวกกับความชื่นชอบในคอมพิวเตอร์ ก็จะพยายามวิเคราะห์อัลกอริทึมและเขียนโปรแกรมควบคู่กับบทเรียนไปด้วย เพื่อให้สามารถเห็นตัวอย่างได้ชัดเจนยิ่งขึ้น
ส่วนผู้ที่ไม่รู้ทั้งคณิตฯ และคอมฯ ก็ไม่ต้องกังวลไป เพราะผมจะพยายามเขียนให้เข้าใจทั้งคณิตฯ และคอมฯ นั่นแหละ 555+

ข้อตกลง
เพื่อความง่ายในการทำความเข้าใจ รหัสลับทั้งหมดที่ใช้ในบทเรียนจะประกอบด้วยตัวอักษรภาษาอังกฤษเพียง 26 ตัวเท่านั้น ไม่ใช้ตัวเลขหรือเครื่องหมายพิเศษอื่นใดทั้งสิ้น
โดยข้อความที่ถูกต้องนั้นจะเขียนอยู่ในรูปของตัวพิมพ์เล็กทั้งหมด ส่วนข้อความที่ถูกเข้ารหัสแล้วจะเขียนด้วยตัวพิมพ์ให้ญ่ทั้งหมด ดังตัวอย่าง

OHWVVWXGBFUBSWRJUDSKB

คือรหัสลับของคำว่า

letsstudycryptography

และเนื่องจากเราต้องการศึกษาในเชิงคณิตศาสตร์และคอมพิวเตอร์เป็นหลัก การแทนตัวอักษรด้วยตัวเลขจะทำให้ง่ายต่อการนำไปคำนวณในขั้นตอนที่สูงกว่านี้
เราจะให้เลข 0 แทนตัวอักษร a, A เรื่อยไปจนถึงให้ 25 แทน z, Z และเรียกระบบนี้ว่า Z₂₆
ซึ่งหมายถึงเซตของเลขจำนวนเต็มจาก 0 ถึง 25 สำหรับสมาชิกใน Z₂₆ ที่นำมาดำเนินการกันแล้วมีค่าเกิน 25 ก็จะนำไป mod 26 เพื่อให้ผลลัพท์อยู่ใน Z₂₆ เหมือนเดิมครับ

สำหรับการวิเคราะห์อัลกอริทึมและเขียนโปรแกรมนั้น จะใช้ภาษา Python ทั้งหมด เพราะผู้เขียนชอบภาษานี้ครับ ...เอ้ย ไม่ใช่ละ
ที่เลือก Python ก็เนื่องด้วยความง่ายของตัวภาษา สามารถลงมือเขียนได้ทันที ไม่ต้องรู้เชิงลึกเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ก็ได้
หรือถ้าใครเรียนคอมพิวเตอร์มาโดยตรง พอเห็นแล้วจะร้องอ๋อเลย เพราะมีความคล้ายกับ pseudo code เป็นอย่างมาก อ่านแล้วเขียนเป็นภาษาที่ตนเองถนัดได้ทันที
อยากให้ทุกคนที่ต่มอ่านลองเขียนโปรแกรมเล่นกันดูนะครับ ^__^

ความรู้ที่ควรมีประกอบ
Modular arithmetic
Discrete mathematics
Linear algebra
Boolean algebra
Python (programing language)

อ้างอิง
Stinson, D.R., Cryptography: Theory and Practice, Third Edition, 2006
(ในห้องสมุดมีหนังสือให้ยืมมาอ้างอิงแค่เล่มเดียวอยู่ ถ้าหาเพิ่มจะได้ทยอยอัพเดทครับ)

Diary ไม่คิดว่าจะมีวันนี้

2010-09-08T03:44:00.006+07:00

เมื่อหลายปีก่อน ตอนที่ยังอ่านภาษาอังกฤษไม่คล่อง
วันๆ ไม่ยอมไปเรียน เอาแต่เล่นเกม (เดี๋ยวนี้ก้ทำนี่หว่า)
ก็ได้รู้จักเว็บหนึ่งชื่อ EyezMaze เล่นมันทั้งวันจริงๆ
เอาไปเผยแพร่ ก็พากันติดงอมแงมไปหลายราย
ชอบเกมนี้มากๆ จนถึงขั้นเขียนเฉลยเกมออกมาตั้งหลายตอน

แล้วพอไปชวนพี่คนหนึ่งที่เป็นเทพโปรแกรมเมอร์ประจำโรงเรียนเล่น
พี่เค้าก็บอกว่า อ๋อ เคบเล่นแล้วหละ หนุกดี เคยอ่าน blog เค้าด้วย
(ตอนนั้นผมยังไม่รู้เลยว่า blog คืออะไร - -")
แล้วพี่เค้าก็บอกว่า ไอ่คนทำเกม EyezMaze เนี่ย โครตเก่งเลยนะ
ไม่น่าเชื่อว่า งานทั้งหมดนั้นหนะ เป็นงานอดิเรก!
ช๊อกดิ (ลองไปเล่นดู งานเนี้ยบมาก ไม่น่าเชื่อว่าอดิเรกเลย)

ก็ไม่ได้คิดอะไรมากมายหรอกนะ
ไม่ถึงขั้นตั้งเป้าด้วยซ้ำ ว่าซักวันต้องทำให้ได้ขนาดนั้น

แต่ใช้ชีวิตเรื่อยๆ ตามปรกติอยู่ดีๆ ก็เกิดเรื่องที่ไม่คาดฝันขึ้น
คือวันนี้ วันที่คาดคิดไม่ถึงเลยว่าชีวิตนี้จะมีโอกาสได้พานพบ
วันที่เขียนโปรแกรมให้ Lollipop เล่นภาพได้มากกว่า 10 frame
พอเอาไปแจกแล้วมีคนชม แถมชมด้วยคำพูดแบบเดียวกับพี่คนนั้นเลย
ที่ว่า "ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะเป็นงานอดิเรก"
แหม ใครๆ ก็รักงานอดิเรกเป็นที่สุดหละนะ
คุณว่ามั้ยครับ ^__^

ตอนนี้กำลังใจมาเต็มเลย อิอิ
ขอบคุณทุกๆ ท่านมากนะครับ

เดินหน้าสู่เป้าหมายต่อไปเต็มกำลัง!

กระทู้ต้นเรื่อง (กลายเป็นกระทู้แนะนำอันดับที่ 1 ของห้องมาบุญครองด้วยแหละ)

Diary สุโขทัยเมื่อ 2 อาทิตย์ก่อน

2010-08-30T03:06:00.006+07:00

เมื่อ 2 อาทิตย์ก่อน เกิดเรื่องราวมากมายที่เราเองไม่ได้คาดหมาย
คือการที่จู่ๆ ก็ไปโผล่ที่สุโขทัย ด้วยความไม่ตั้งใจ แต่ก็ทำให้สุขใจ
เรื่องราวนี้จะเป็นยังไง สนุกหรือไม่ อย่าได้ใส่ใจ แต่อยากจดเอาไว้
เพราะนี่คือสีสันของชีวิตไง ^^

16 ส.ค. 53
วันเริ่มเรื่อง

วันนั้นตื่นสายมากกก สายแบบว่าไม่รู้จะว่ายังไง
แน่นอนว่าวิชาที่ชอบตอนเช้าก็ไม่ได้เรียน ทั้งที่อยากเรียนใจจะขาด
ด้วยความที่ก็ยังอยากเรียนอยู่ เลยอาบน้ำกินข้าวแต่งตัวเพื่อออกบ้าน
ก่อนออกบ้านก็แวะเล่นเน็ตแป๊ปนึง... ... ...

จนรู้ตัวอีกทีก็เลยไปบ่ายสามแล้ว - -"
ติดเน็ตเกินไปแล้วนะเรานี่ ต้องรีบเลิกซะแล้ว

เข้ามหา'ลัยไปด้วยความหวังว่าจะได้ดูน้องๆ ซ้อมละครกัน
แต่ดันโดนเพื่อนลากไปส่งสถานีขนส่งซะได้
เพื่อนไปแข่งโกะที่สุโขทัย

ก็ไม่รู้หรอกนะ ว่าความผิดของใคร
ไอ้เราก็ตั้งใจขับรถเต็มที่แล้ว เต็มที่แล้วจริงๆ
แต่สุดท้ายพวกมันก็ตกรถอยู่ดี (ตั๋วก็ไม่ยอมจองไว้)
แถมยังไม่ยอมทำอะไรอีก มัวแต่นั่งเถียงกันอยู่นั่นแหละน้า

ไอ่เราก็ทนไม่ไหว เห็นสภาพผู้นำที่ขาดไร้ซึ่งการตัดสินใจที่ดีนั้น
เลยออกปากไปว่า ขับรถตามไล่รถเมล์ให้มะ? เดี๋ยวก็ทันที่ลำปาง

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง ไม่มีสัญญาณตอบรับจากร่างที่ท่านเรียก
ถึงจะตอบรับมา ก็จะบอกว่า ตามไปถึงลำปางก็ไม่ทันแล้วโว้ย

เลยเซ็งๆ เบื่อๆ จะกลับอยู่ละ
ก็โดนถามมาว่า ให้พันห้า ไปส่ง'โขทัยหน่อยดิ

ไม่อยากตอบรับหรอกนะ อยากให้แก้ปัญหากันเองบ้าง
แต่มันดันติดอยู่ที่ว่า มีลูกทีมเป็นเด็กผู้หญิงต้องไปกับพวกมันด้วยนี่สิ
รถเมล์ไป'โขทัยเที่ยวต่อไปก็ตีสามกว่า
ไม่อยากนึกภาพความวุ่นวายเลยวู้ย

เลยจำใจตกลงไป พามันไปก็ได้
ค่าน้ำมันก็แทบพอดิบพอดี ดีอย่างเดียวอยู่นู่นมีคนเลี้ยงข้าว
จึงขับรถออกจากเชียงใหม่ตอนหกโมงครึ่ง
โชคดีที่ iPod ต่อเข้ารถได้ เลยฟังเพลงกันมันส์เลย ^^

ถึงลำปางทุ่มครึ่ง เวลามาตรฐานการขับรถมาลำปางเลย
กินข้าวต้มตรงร้านหน้าสถานีรถไฟ รอนานโครตกว่าจะได้กิน
วันหน้าจะไม่ไปกินมันอีกแล้ว ไอ่ร้านบ้าเนี่ย (จำชื่อร้านไม่ได้อีก)
รสชาติอร่อยแต่ก็เหมือนร้านทั่วไปแถมรอนานเป็นชั่วโมงนี้ ม่ไหวจริงๆ

ออกร้านสองทุ่มครึ่ง เดินทางไปยังอ.เถิน
แล้วเลี้ยวเข้าทางทุ่งเสลี่ยม ถนนพอใช้แต่โค้งเยอะจริงๆ
สุดท้ายก็ตะลอนๆ มาถึงสุโขทัยตอน 5 ทุ่มจนได้

ดูเบนเล่นโกะกับพี่แหม่ม หลังจากนั้นเราก็เล่นกับเทพ
พี่แหม่มถามว่า กลับกี่โมง (เพราะภารกิจเสร็จเรียบร้อยแล้ว)
เราบอกยังไงก็ได้ พี่แหม่มเลยฝากน้องผู้หญิงคนนั้นกลับด้วย

อาบน้ำเสร็จก็หลับปุ๋ย วันนี้เหนื่อยจริงๆ

17 ส.ค. 53
จบง่ายดาย

ตื่นเช้า 8 โมง เพราะต้องไปส่งเพื่อนที่สนามแข่ง
ไปถึง กรรมการยังไม่มา เลยนั่งเซ็ตเวลานาฬิกาอยู่นิดหน่อย
แล้วก็นั่งจดหมากกระดานกระดานที่แข่งไป 2 กระดาน

ข้าวเที่ยงเป็นอะไรที่แห้งๆ เผ็ดๆ ก็กินข้าวคำน้ำคำตามเคย
กินข้าวไปก็คุยกันไป แอบสงสารน้องผู้หญิงที่โดนต่อว่าว่าเล่นห่วย
กินเสร็จง่วงนอน เลยกลับไปนอนเอาแรงที่โรงแรม

กลับมาอีกทีตอนบ่ายสี่ครึ่ง เค้าแข่งกันเสร็จพอดี
ตอนแรกนึกว่ามื้อเย็นเป็น mk ซะละ ที่ไหนได้ หมูกระทะ 89.-
กินหมูกระทะอร่อยดี (อร่อยเพราะบรรยากาศ?) กินไปเยอะเลย
เสียดายที่ของไม่เยอะเท่าที่เชียงใหม่ แต่ทำไงได้ ถูกกว่าเกือบครึ่ง

ขากลับพี่แอมป์ผู้คร่ำคร่าในวงการโกะขอติดรถกลับลำปางด้วย
ออกสุโขทัยตอนทุ่มครึ่ง เจอฝนตกหนักมากระหว่างทางกลับอีก

คุยกันสนุกดี ถ้ามีโอกาสจะแวะไปกินนอนที่ร้านเกมพี่แอมป์ซัก 2 วัน
แวะไปนั่งรถเพื่อนพี่แอมป์ที่แต่งไว้ดริฟท์ลงดอยสุเทพ (และขอลองขับ)
แวะไปฟังพี่แอมป์โซโลกีตาร์ขั้นเทพที่คอนโดราคาสามแสนกลางเวียง
แวะไปดูเครื่องบดเมล็ดกาแฟที่เป็นโปรเจคจบที่เกือบไม่จบ

ขอบคุณโอกาส ที่ทำให้ผมมีโอกาสได้รู้จักรุ่นพี่เจ๋งๆ เพิ่มอีก 1 คน

ส่งพี่แอมป์ที่ลำปางตอนสี่ทุ่ม (ขับรถได้ช้ามากๆ เพราะฝนตกหนัก)
แล้วก็มุ่งหน้ากลับไปยังเชียงใหม่ย้านเกิด

คุยกันสบายดี ถ้ามีโอกาสจะขอน้องเค้าเป็นไกด์พาเที่ยวเกาหลีซักเดือน
ขอดูหน้าอาจารย์ที่สอนหน่อย อะไรจะโหดปานนั้น ลาแข่งกีฬาก็ไม่ได้
ขอให้น้องเค้าสอนภาษา เพราะเริ่มรู้สึกว่าภาษาเกาหลีมันสนุกจริงๆ
ขอเล่นโกะกับน้องเค้า และสอนน้องเค้าให้เล่นโกะได้เก่งกว่านี้

ขอบคุณความบังเอิญ ที่ทำให้บังเอิญรู้จักรุ่นน้องน่ารักๆ อีก 1 คน

แล้วก็ไปส่งน้องเค้าที่ซอยข้างวัดที่คูเมืองตรงแจ่งหมูกระทะตอนห้าทุ่ม

คุยกับตัวเอง ทบทวนเหตุการณ์ต่างๆ ที่ผ่านมาอย่างไม่คาดฝัน

ขอบคุณความโชคดี ที่แต่งแต้มชีวิตที่มีนี้ด้วยสีสันที่แปลกใหม่

แล้วก็ขับรถกลับถึงบ้านเที่ยงคืน
เป็นวันที่เหนื่อยอีกวัน อาบน้ำนอน

วันนี้ก็เหนื่อยนะ แต่ทำไมยังไม่ง่วงก็ไม่รู้ - -"
นอนไม่หลับโว้ย

เรื่องสั้นแนวลองทด ความอุดมสมบูรณ์ครั้งที่หนึ่ง

2010-07-01T01:06:00.005+07:00

หมายเหตุ: สามารถนำโครงเรื่องไปใช้ต่อได้ตามสะดวกนะครับ

Story:
ปัจจุบันโลกอินเตอร์เน็ตกำลังเติบโตอย่างรวดเร็ว
โลกเทคโนโลยีกำลังก้าวไปอย่างไม่หยุดยั้ง
แต่มนุษย์ก็กำลังขาดแคลนทรัพยากรขึ้นทุกที

ทางแก้นั้นมีหลายวิธี ไม่ว่าจะใช้สิ่งทดแทน
หรือสรรหาวิธีสร้างสังเคราะห์ทรัพยากรขึ้นมาใหม่
และทางออกนึงที่ฟังดูเหลวไหลแต่เป็นไปได้คือ
การเปลี่ยนมนุษย์เป็นข้อมูลซะ

มนุษย์จะเปลี่ยนไปตลอดกาล
แม้ช่วงแรกเราอาจเป็นเหมือน The Matrix
แต่วิวัฒนาการจะเกิดขึ้นเร็วกว่าที่คิด
เราเปลี่ยนรูปร่างของกายจำลอง
ตัดทอนสิ่งที่ไม่สำคัญออกไป

มนุษย์อาจมีชีวิตเป็นอมฤทธิ์ได้
แต่ไม่ช้านานเราจะเลือก "การตาย" เอง
การสืบพันธ์จะเปลี่ยนรูปแบบไป
ไม่ใช่สองเพื่อหนึ่ง แต่อาจเป็นหนึ่งเพื่อหนึ่ง
หรือหลายเพื่อหนึ่งก็ได้

ท้ายสุดนั้น จำนวนมนุษย์จะลดลง
เหลือไม่มาก ไม่น้อยไป
คือหนึ่งเดียวหมายรวมทั้งหมด
และทั้งหมดนั้นแลคือหนึ่งเดียว

My Comment:
1. ถ้าเชื่อในทฤษฎีของฟรอยด์แล้ว บอกได้เลยว่า เขียนเรื่องนี้ด้วยแรงขับทางเพศล้วนๆ 555+
2. ที่เขียนงั้นเพราะเห็นเดี๋ยวนี้มันมั่วเพศกันจังเลย ขนาดแค่ในความคิดก็ไม่เว้น อยากมีคู่ครองเยอะๆ ซะอย่างนั้น - -"
3. แต่จริงๆ แล้ว มันก็เป็นธรรมชาติของสัตว์นี่หน่า มีการต่อสู้แย่งชิงคู่ครองกันเป็นเรื่องปรกติ แถมยังแสดงให้เห็นว่าใครมีมากหมายถึงเก่งอีก
4. เลยคิดว่า จริงๆ แล้วธรรมชาติอาจอยากให้มีการสืบพันธุ์แบบหลายเพื่อหนึ่งได้ แต่วิศวกรรมทางธรรมชาติไม่เอื้ออำนวย เลยยังจำกัดแค่เป็นคู่ๆ เทานั้น
5. เลยลองสร้างสภาพแวดล้อมที่น่าจะเป็นไปได้สำหรับการนี้ดู ...ในโลกที่เราเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
6. ตอนจบนี้ยืม Starcraft มาหน่อย เหมือนอย่างที่ Protoss ทำ คือรวมดวงจิตทุกหน่วยเป็นหนึ่งเดียวกัน คือเผ่าพันธุ์แห่ง Protoss ทั้งหมด

อธิบายชื่อตอน "ความอุดมสมบูรณ์ครั้งที่หนึ่ง"
รอร้อรอว่าเมื่อไหร่จะมีไอเดยเขียนได้ถึงตอนที่ 6 นี้ซักที
เพราะในบรรดาจำนวนเลขโดดทั้งหมด ผมชอบเลข 6 มากๆ
เนื่องจากเลข 6 นั้น เป็นจำนวนสมบูรณ์ตัวแรกครับ

จำนวนสมบูรณ์คือ จำนวนเต็มที่ผลรวมของตัวหารแท้เท่ากับตัวมันเอง
จึงเห็นได้ว่า ตัวหารแท้ของ 6 คือ 1,2,3 และ 1+2+3 = 6
ดังนั้น 6 จึงเป็นจำนวนสมบูรณ์ครับ ^^

เรื่องสั้นแนวลองทด คอมพลีทกราฟ n ที่มีเส้นเป็น 2n

2010-06-13T15:43:00.004+07:00

หมายเหตุ: สามารถนำโครงเรื่องไปใช้ต่อได้ตามสะดวกนะครับ

Story:
หลายพันปีที่แล้ว เราอาจรู้จักการปลูกข้าว เพื่อให้ดำรงชีวิตได้สะดวกขึ้น
หลายร้อยปีที่แล้ว เราอาจรู้จักการปลูกฝี เพื่อเพิ่มภูมิต้านทานโรคให้ดีขึ้น
หลายสิบปีที่แล้ว เราอาจรู้จักการปลูกถ่าย เพื่อดูแลชีวิตให้ยืนยาวยิ่งขึ้น
และในตอนนี้ เราอาจติดเกมปลูกผัก ซึ่งทำให้เรารู้จักเพื่อนมากยิ่งขึ้น (เหรอ?)

แต่สำหรับในอนาคต จะมีการปลูกฝังความคิดขึ้นในสมองของเรา
ซึ่งต่างจากการปลูกฝังความคิดสมัยก่อน ที่ไม่สามารถวัดผลสำฤทธิ์ได้ดีนัก
โดยลักษณะของหน่วยความคิดที่ปลูกฝังนี้ จะเป็นหน่วยความคิดที่มีชีวิต
เป็นสิ่งมีชีวิตข้อมูลที่อาศัยอยู่ได้โดยไม่ต้องการกายหยาบ
เป็นสิ่งมีชีวิตที่สมบูรณ์แบบในมุมมองของเรา

ในอนาคต รัฐบาลจะทำการปลูกฝังความคิดลงในสมองของเด็กเกิดใหม่ทุกคน
มันจะคอยทำหน้าที่ตรวจจับ ตักเตือน และรายงานพฤติกรรมต่างๆ ของเราไปยังรัฐ
นี่อาจดูเหมือนการเป็นเผด็จการ แต่แท้จริงแล้วนี่คือประชาธิปไตยเต็มขั้น
เพราะนี่คือการเก็บข้อมูลที่มีประสิทธิภาพที่สุดที่เป็นไปได้

My Comment:
1. ในนิยายวิทยาศาสตร์หลายๆ เรื่องนั้น การจะสำรวจตรวจตราความรู้สึกนึกคิดของเราต้องใช้เครื่องมือจากภายนอก ไม่ว่าจะเป็นอุปกรณ์ตรวจม่านตาเอย หัวใจเอย ...ทำไมไม่ฝังมันเข้าสมองไปเลยหละครับ?
2. แต่เรื่องสิ่งมีชีวิตข้อมูลนี้ก็เป็นเรื่องที่เข้าใได้ยากมาก และจนถึงตอนนี้ ก็ยังไม่มีตัวอย่างดีๆ ซักเท่าไหร่ให้ดูกัน ถ้าจะเอาใกล้เคียงที่สุดก็คงเป็นไวรัสคอมพิวเตอร์หละครับ
3. ทีนี้ประเด็นมันอยู่ที่ว่า ถ้านักวิทยาศาสตร์สามารถศึกษาระบบการทำงานของสมองจนเข้าใจอย่างลึกซึ้งแล้ว เราก็อาจสร้างสิ่งมีชีวิตข้อมูลลงในสมองของเราก็ได้ ใครจะไปรู้
4. ในอนาคต โลกอาจจะสะอาดขึ้นจนเราลืมเรื่อง "ยาถ่ายพยาธิลำไส้" กันไปเลย แต่อาจมี "ยาถ่ายพยาธิสมอง" เข้ามาแทนก็ได้ครับ อึ้ย >.<

อธิบายชื่อตอน "คอมพลีทกราฟ n ที่มีเส้นเป็น 2n"
ในทฤษฎีกราฟ คอมพลีทกราฟคือกราฟที่มีเส้นเชื่อมครบทุกจุด
สามารถเขียนเป็นสัญลักษณ์ได้ คือ K_n สำหรับ n = 1,2,3,...

เมื่อเราลองหา K_n ลำดับแรกๆ (อุปนัยเชิงคณิตศาสตร์)
จะพบว่า จำนวนเส้นของ K_n นั้นจะเท่ากับ n(n-1)/2
แทนค่า n(n-1)/2 = 2n แก้สมการ ได้คำตอบคือ n = 0,5
แต่เนื่องจาก n เป็นจำนวนเต็มบวก ดังนั้น n = 5 ครับ ^^

เรื่องสั้นแนวลองทด หลายวิธีสร้างโดยค่าของครึ่ง

2010-05-28T03:18:00.003+07:00

หมายเหตุ: สามารถนำโครงเรื่องไปใช้ต่อได้ตามสะดวกนะครับ

Story:
กริ๊งงง... เสียงกริ่งดังขึ้นจากโต๊ะอาจารย์ นั่นหมายถึงการสอบได้เริ่มขึ้นแล้ว
เบื้องหน้านักเรียนแต่ละคน คือลูกแก้วทรงกลมลูกใหญ่ประมาณผู้จ้องมอง
บนผิวลูกแก้วแต่ละลูกนั้น ก็พลันถูกลากเส้นเป็นรูปร่างแปลกๆ แตกต่างกันไป
บ้างเป็นเส้นตรงยาวเหยียดวนรอบลูกแก้วทรงกลมนั้น
บ้างเป็นเส้นโค้งวกไปวนไปมาจวบจนจบจุดเริ่มต้น
และบ้างเป็นวงกลมวงรีที่สมมาตรสมบูรณ์

ผ่านไปไม่ถึงอึดใจ ก็มีเสียงกริ่งครั้งที่สองดังขึ้น นั่นหมายถึงหมดเวลาทำข้อสอบข้อแรก
พลันทันใดข้อสอบข้อที่สองก็ปรากฎ ลูกแก้วทรงกลมยักษ์ทั้งหลายนั้นก็เกิดแสงสว่างวาบ
แต่ใช่ว่าทุกแสงจะเหมือนกัน
บางแสงนั้นสว่างเจิดจ้ายิ่งกว่าใครเพื่อน แต่ก็ดับวูบลงในทันทีทันใด
ส่วนบางแสงนั้นกลับสงบนิ่ง แต่ก็ส่องแสงต่อไปอย่างเรื่องรอง
มีผู้สอบไม่ผ่านไปมากกว่าครึ่งแล้ว...

หลังจากการเฝ้าสังเกตลูกแก้วอย่างยาวนาน ก็เริ่มเกิดรูปร่างขึ้นภายใน
บ้างเป็นโครงร่างตาข่ายใหญ่ ถักทอภายในจากเม็ดทราย
บ้างเป็นทรงกลมอัดแน่นสว่างเรืองรอง แต่ไม่นานก็พลันยุบสลายหายไป
บ้างเป็นลำแท่งใหญ่สวยงาม แต่ปล่อยไว้ไม่นานก็กระจายหายลับตา
ผู้เข้าสอบถอดใจ หายไปมากกว่าที่คิด...

...เนิ่นนาน ไม่มีกริ่งที่สามสำหรับยุติการสอบ
เพราะจักรวาลที่เหลือรอดเป็นจักรวาลสุดท้ายเท่านั้นที่จะได้รับชัย

My Comment:
1. บางที ใครจะไปรู้ ว่าจักรวาลที่เราอาศัยอยู่นี้อาจเป็นเพียงข้อสอบของนักเรียนกลุ่มหนึ่งก็ได้
2. จักวาลมีมากมากหลากหลายเหลือคณานับ เพียงแค่เปลี่ยนเงือนไขเริ่มต้นเล็กน้อย ผลลัพท์ที่ได้นั้นย่อมแตกต่างกันมหาศาล
3. สุดท้ายไม่ว่าจะเป็นอย่างไร เราก็เป็นเพียงแค่หนูทดลองในจักรวาลที่กว้างใหญ่นี้เท่านั้น แต่เราก็อยากให้การทดลองนี้สำเร็จมิใช่หรือ

อธิบายชื่อตอน "หลายวิธีสร้างโดยค่าเพียงครึ่ง"
ตัวดำเนินการทางคณิตศาสตร์พื้นฐานที่สุดคือ บวก +
เมื่อคณิตศาสตร์เจริญขึ้น เรารู้จักตัวดำเนินการต่อมาคือ คุณ x
จนกระทั่งได้มีการคำนวณเลขใหญ่ๆ เราจึงประดิษฐ์ ยกกำลัง ^

สมมติให้ค่าครึ่งหนึ่งของตัวเลขตอนนี้คือ n
จะได้ว่า n+n = nxn = n^n
เมื่อเราลองแก้สมการนี้ดูแล้ว จะพบว่า n = 2
ดังนั้น ค่าเต็มของตัวเลขตอนนี้คือ 4 ครับ ^^

Diary 1 ปีที่หายไป

2010-05-02T00:24:00.001+07:00

หายหน้า ไปหนึ่งปี
ตัวเรานี้ ขออภัย
กลับมา เขียนบล๊อกใหม่
ต้องทำใจ ไม่เหมือนเดิม
ฝีมือ ด้อยลงไป
ฝึกฝนใหม่ เรียนเพิ่มเติม
บทความ จะพูนเพิ่ม
เริ่มตั้งแต่ บัดนี้ไป

เรียนโลกด้วยทฤษฎีเกม: บทนำแห่งทฤษฎีเกม

2010-05-01T03:37:00.003+07:00

เมื่อ 9 ปีก่อน หนังเรื่อง A Beautiful Mind ได้ฤกษ์เข้าฉาย
หนังดีจนกวาดรางวัลออสการ์ แต่ผมก็ไม่ได้เข้าดูในโรงหรอก
(กว่าผมจะได้ดูก็เมื่อ 2-3 ปีก่อน ที่ฉายทาง Free TV นี่เอง)
เพราะสิ่งน่าสนใจยิ่งกว่านั้นคือ แนวคิดที่ตัวละครค้นพบ...

เมื่อ 5 ปีก่อน มีหนังสือแปลกๆ เล่มหนึ่งวางบนแผงหนังสือ
หน้าปกหนังสือขอบอกว่า "เห่ยมาก" แถมเนื้อหายังรุนแรงอีก
คนใกล้ตัวผมหลายคนรับไม่ได้เพียงแค่อ่านบทแรกจบ...

...สิ่งที่จอห์น แนช พระเอกของเรื่องค้นพบก็คือ ทฤษฎีเกมครับ
และเค้าก็ได้รับรางวัลโนเบลร่วมจากผลงานนี้เมื่อ 16 ปีที่แล้ว
...หนังสือที่ผมพูดถึงเล่มนั้นคือ เอาตัวรอดด้วยทฤษฎีเกมครับ
เขียนโดยคุณนรินทร์ โอฬารกิจอนันต์ ปัจจุบันพิมพ์ครั้งที่ 15 แล้ว
(ช่วยอุดหนุนกันด้วยนะครับ เล่มละ 120 เอง ^^ แอบโฆษณาให้)

จากมูลเหตุทั้งสองข้อนี้ ทำให้ผมเริ่มสนใจศึกษาทฤษฎีเกมขึ้นมา
และพบว่า มันเป็นทฤษฎีที่น่าทึ่งมาก เพราะด้วยวิธีที่เรียบง่าย
มันสามารถประยุกต์ไปใช้แก้ปัญหาได้อย่างมีประสิทธิภาพจริงๆ

ฝอยมาเยอะละครับ เดี๋ยวตอนนี้จะมีแต่น้ำ ไม่มีเนื้อซะก่อน
งั้นมาเริ่มทำความเข้าใจกับ "เกม" กันก่อนครับ

"เกม" ในทางทฤษฎีเกมคือ เกมที่เล่นกันตั้งแต่สองคนขึ้นไป
และผู้ที่เล่นเกมนั้น มีส่วนเกี่ยวข้องกับผลประโยชน์จากเกม
รูบิกจึงไม่ใช่เกม เพราะผู้เล่นแต่ละคนต่างเล่นรูบิกของตัวเอง
หมากล้อมเป็นเกม เพราะมีผู้เล่นสองคนแข่งกันจับจองพื้นที่
ดอทเอเป็นเกม เพราะมีผู้เล่นสองฝ่ายวางแผนรบกันอยู่
ความรักเป็นเกม เพราะมีผู้เล่นสองคน (อย่างต่ำ) อยู่ในสมรภูมินี้ ^^"

และเราสามารถแบ่งประเภทของเกมได้เป็น 2 แบบคือ
1. เกมที่ผลัดกันเล่น เช่น หมากล้อม หมากรุก
ในบล๊อกนี้ ผมจะไม่เน้นเกมแบบนี้ครับ เพราะชอบอีกแบบมากกว่า
2. เกมที่เล่นพร้อมกัน เช่น เป่ายิงฉุบ ดอทเอ
สำหรับเกมแบบนี้ ทั้งสองฝ่ายจะไม่รู้ก่อนว่าอีกฝ่ายจะเลือกทางไหน
แต่ละฝ่ายจะตัดสินใจสิ่งที่เลือกในใจ แล้วเผยกลยุทธ์พร้อมกัน
สิ่งที่เป็นเหมือนเงาตามตัวจากเกมแบบนี้คือ ตารางผลตอบแทน

ตารางผลตอบแทนจะแสดงถึงผลตอบแทนจากทางเลือกต่างๆ
เช่น ในเกมดอทเอ 5x5 เกมหนึ่ง ฝ่ายต้นไม้กำลังได้เปรียบ
จึงรวบรวมกำลังทั้งหมดเพื่อบุกฝ่ายบัลลังก์ครั้งเดียว
เขียนเป็นตารางผลตอบแทนได้ดังนี้

		บัลลังก์น้ำแข็ง
		ป้อมกลาง	ป้อมข้าง
ต้นไม้ โลก	ป้อมกลาง	(-2,-2)	(-1,-3)
ต้นไม้ โลก	ป้อมข้าง	(-3,-5)	(-5,-4)

จุดประสงค์ที่แท้จริงของเกมนี้ ไม่ใช่การไล่ฆ่าให้ได้มากที่สุด
แต่เป็นการทำลายสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่หลบอยู่หลังป้อมใหญ่
ซึ่งป้อมใหญ่นั้นแข็งแรงมาก การจะทำลายต้องใช้ฮีโรหลายตัว
ดังนั้น การรักษาชีวิตฮีโรฝ่ายตนเองไว้จึงมีค่ามากที่สุดนะครับ

กรณีแรก ฝ่ายต้นไม้บุกกลาง และฝ่ายบัลลังก์ป้องกันกลาง
ค่าที่ได้คือ (-2,-2) หมายความว่าแต่ละฝ่ายเสียฮีโรฝ่ายละ 2 ตัว
ฮีโรฝ่ายต้นไม้ที่เหลือหนีออกมาเพราะดันป้อมใหญ่ต่อไม่ไหว
ส่วนฮีโรฝ่ายบัลลังก์ก็ไม่เหลือพลังชีวิตพอที่จะไล่ตาม

กรณีต่อมา ฝ่ายต้นไม้บุกกลาง ฝ่ายบัลลังก์ป้องกันข้าง
ค่าที่ได้คือ (-1,-3) เนื่องจากฝ่ายบัลลังก์ป้องกันผิดที่
ทำให้ฮีโรโดนลอบฆ่าตายไปถึง 3 ตัว ฮีโรที่เหลือหนีไปเติมพลัง
ส่วนอีกฝ่ายตายแค่ตัวเดียว ฝ่ายต้นไม้จึงทำลายป้อมใหญ่ได้

กรณีที่สาม ฝ่ายต้นไม้บุกป้อมข้าง ฝ่ายบัลลังก์กันกลาง
ค่าที่ได้คือ (-3,-5) ฝ่ายต้นไม้สามารถลอบฆ่าอีกฝ่ายได้หมดเลย
แต่ก็ต้องเสียฮีโรไปถึง 3 ตัว ฮีโรที่เหลือจึงตีป้อมใหญ่ไม่ไหว

กรณีสุดท้าย ฝ่ายต้นไม้บุกข้าง และฝ่ายบัลลังก์ก็กันข้างเช่นกัน
ค่าที่ได้คือ (-5,-4) คราวนี้กลายเป็นฝ่ายต้นไม้ที่เพลี่ยงพล้ำ
สูญเสียฮีโรหมดทุกตัว แม้ฝ่ายบัลลังก์จะเหลือฮีโรแค่หนึ่ง
แต่ก็ทำให้สวนกลับเร็วและได้เปรียบทันที

จากตาราง จะเห็นว่ากลยุทธ์ที่ดีของฝ่ายต้นไม้คือบุกป้อมกลาง
เพราะไม่ว่าฝ่ายบัลลังก์จะเลือกตั้งรับทางป้อมไหนไหนก็ตาม
ฝ่ายต้นไม้จะเสียฮีโรน้อยกว่าเลือกบุกเข้าไปทางป้อมข้างเสมอ
ดังนั้นเราจึงเรียกว่า ฝ่ายต้นไม้มีกลยุทธ์เด่นคือการบุกป้อมกลาง

ทีนี้ ลองมาพิจรณาจากฝั่งบัลลังก์บ้าง จะเห็นว่าไม่มีกลยุทธ์เด่น
ฝ่ายบัลลังก์อยากเสียฮีโรน้อยที่สุด แต่ไม่รู้ว่าจะถูกบุกทางไหน
ถ้าอีกฝ่ายบุกป้อมกลาง ฝ่ายบัลลังก์ควรตั้งรับอยู่ที่ป้อมกลาง
แต่ถ้าอีกฝ่ายบุกป้อมข้าง ฝ่ายบัลลังก์สามารถสวนกลับได้

ทั้งนี้ทั้งนั้น ถึงแม้ว่าฝ่ายบัลลังก์จะไม่มีกลยุทธ์เด่นเป็นของตัวเอง
แต่เมื่อพิจรณากลยุทธ์เด่นของอีกฝ่ายแล้ว ก็จะได้คำตอบออกมา
คือฝ่ายบัลลังก์ควรจะตั้งรับอยู่ที่ป้อมกลางครับ

ต่อไปนี้ เมื่อเจอสถานะการณ์ในชีวิตประจำวัน
ลองประยุกต์ใช้ทฤษฎีเกมในการแก้ปัญหาดูครับ
หากลยุทธ์เด่นให้เจอแล้วลุยอย่างไรกังวลได้เลย ^^

เพลงนี้ไม่มีลืม เพลงที่ 10 "The Show"

2010-04-29T01:54:00.005+07:00

I'm just a little bit caught in the middle
Life is a maze and love is a riddle

ฮาๆๆ จริงๆ เพลงนี้ไม่ได้เก่าเลยนะ แต่ผมจัดเข้ากรุไปแล้วหละ
แต่จะว่าไป เพลงนี้ก็ไม่ได้มีอะไรใหม่เลย
ไม่เชื่อลองกลับไปฟังเพลง "สุขกันเถอะเรา" สิครับ

โลกคือละคร ทุกตอนต้องแสดง ทุกคนทนไป
อย่าอาลัย ยิ้มกันสู้ไป จะได้สบาย

จะว่าไป ชีวิตคนเรามันก็เหมือนเดินทางอยู่ในเขาวงกตอันซับซ้อน
ทุกคนต้องก้าวเข้ามาเล่นเกมนี้อย่างเลี่ยงไม่ได้ตั้งแต่ลืมตาดูโลก
แต่น้อยคนนัก ที่กำลังรู้ตัวอยู่ว่า เราอยู่ในเขาวงกตอันซับซ้อน
และยิ่งน้อยคนเข้าไปอีก ที่จะสามารถหาวิธีออกได้

จริงๆ แล้ว วิธีที่จะออกจากเขาวงกตนั้นมันง่ายมากๆ เลยหละครับ
ง่ายเสียจนไม่น่าเชื่อว่า มันจะมีวิธีแก้ปัญหาอะไรที่ง่ายกว่านี้ได้อีก

นั่นก็คือ ถ้าเราเลือกที่จะเดินทางซ้าย ก็จงเลือกเดินทางซ้ายเรื่อยๆ
แต่ถ้าตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะเดินทางขวา ก็จงเดินทางขวาเรื่อยๆ
ง่ายมั้ยครับ!

ทั้งนี้ทั้งนั้น ก็ยังมีสิ่งนึงที่ต้องคำนึงถึง (ซึ่งมันก็เป็นกฎของเกมอยู่แล้ว)
คือ เมื่อไหร่ที่เจอทางตัน จงหันหลังกลับทันที!!!

วิธีแก้ปัญหานี้ ถึงแม้จะพิสูจน์ทางคณิตศาสตร์ได้ แต่มันก็ดูไม่เข้าท่านัก
เพราะตอนที่เล่นเกมเขาวงกตบนกระดาษ ย่อมหาทางออกได้สั้นกว่านี้มาก
แล้วมันจะเป็นวิธีที่ดีที่สุดจริงหรือ?

ใช่ครับ มันไม่ใช่วิธีที่เร็วที่สุดหรอก แต่เราต้องไม่ลืมว่าเราอยู่ในเขาวงกต
ไม่ได้อยู่นอกเขาวงกต แล้วมองย้อนกลับเข้ามาเหมือนเล่นเกมบนกระดาษ
แต่นี่ก็ไม่ใช่สัณนิษฐานที่เลวเลย เพราะถ้าเราสามารถรู้ได้ว่า ทางไหนตัน
เราก็จะไม่เสียเวลาเข้าไปในเส้นทางนั้นครับ

จำไว้นะครับ วิธีที่จะชนะเกมเขาวงกตนี้ได้ คือ
1.เลือกเลยว่าจะซ้ายตลอดหรือขวาตลอด
2.เจอทางตันเมื่อไหร่ หันหลังกลับทันที

เช่นกันกับเกมเขาวงกตแห่งชีวิต วิธีชนะก็ไม่แตกต่างกัน นั่นก็คือ
1.หนักแน่นในสิ่งที่ตนกำลังทำ อย่าเปลี่ยนใจหรือหันหลังกลับเร็วเกินไป
2.แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่รู้ว่าสุดสายเป็นทางตัน หันกลับทันทีไม่ต้องคิดเลยครับ
3.สละเวลาเล็กน้อยเพื่อศึกษาเส้นทางอื่น จากคนที่เคยไปทางนั้นมาแล้ว
4.ไม่จำเป็นต้องเดินไปตามทางทีละทาง! เพราะเราแยกร่างได้ในชีวิตจริง

ขอให้ประสบความสำเร็จในการใช้ชีวิตครับ ^^

อ๋อ สุดท้ายนี้ รู้สึกเสียดายอะไรอย่างนึงเวลาเล่นเกมนี้จังเลยแฮะ
งั้นก็ขอบ่นตามตอนจบของเพลงนี้ละกัน (ไม่ได้เขียนถึงเพลงเล้ย ฮา)

I want my money back
I want my money back
I want my money back
Just enjoy the show

ปรัชญากากๆ - การจองจำที่ยาวนานที่สุดในชีวิต

2010-02-21T00:59:00.002+07:00

กฎหมายไทยระบุไว้ว่า ผู้ใดกระทำความผิด ต้องถูกลงโทษด้วยการติดคุก
ซึ่งความยาวนานของการติดคุกนั้น จำกัดไว้ที่ 20 ปี
(กฎหมายเป็นเรื่องละเอียดอ่อน นี้สนใจควรศึกษาเพิ่มเติม)

ขึ้นชื่อว่าคุก คงไม่มีใครอยากเข้าไปอยู่เป็นแน่
อย่าว่าแต่ 20 ปีเลย แค่วินาทีเดียวที่นึกถึงมันก็ทำให้หดหู่แล้ว
แต่เชื่อหรือไม่ว่า มีคุกที่สามารถกักขังเราไว้นานกว่านั้น
แถมยังกักขังได้ทุกคนอีกด้วย

คุกแห่งนั้นมีชื่อว่า ร่างกาย นั่นเอง
เจ้าร่างกายนี่แหละ ที่คอยบังคับให้เราทำอะไรๆ
หิวก็กิน เหนื่อยก็นอน เมื่อยก็พัก ง่วงก็หลับ
เห็นได้ว่า จิตใจเรานั้น พ่ายแพ้ต่อร่างกายโดยสิ้นเชิง

พระพุทธเจ้าจึงกล่าวไว้ว่า ชนะอะไรก็ไม่เท่าชนะใจตน
ถึงแม้ร่างกายจะเป็นฝ่ายกักขังจิตใจเราไว้ก็จริง
แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเราต้องยอมทำตามร่างกายไปหมดทุกอย่าง
ไม่ว่าจะเป็นอาการที่แสดงออก (เหนื่อย เมื่อย หิว ง่วง)
หรือเป็นอาการที่ไม่แสดงออกก็ตาม (ความคิด ความรู้สึก)

ดังนั้น เราจึงควรฝึกจิตใจให้รู้เท่าทันร่างกายและความคิด
เพื่อไม่ให้จิตตกเป็นเหยื่อความกระหายของกายมากเกินไป
ไม่เช่นนั้น จิตใจเราก็จะไร้ระเบียบและแตกซ่านได้

- - - - -

แต่ก่อนผมเป็นเด็กสองโลก คือโลกแห่งพุทธะและคริสตะ
เติบโตในสังคมแบบพุทธ แต่ถูกส่งไปเรียนโรงเรียนคริสต์
เลยทำให้ผมสงสัยในเรื่องราวเหล่านี้เรื่อยมา

มันทำให้ผมนอนใจไม่ได้ จนออกไปค้นหาความจริง
และสิ่งที่ผมค้นพบในท้ายที่สุดแล้ว ทั้งสองนั้นก็ไม่ต่างอะไรกันเลย
ผมตกผลึก เก็บเกี่ยว และบากบั่นมุ่งไป
พร้อมๆ กับทำใจให้สงบนิ่ง ไร้สิ่งรบกวนให้ขุ่นหมอง

แต่ตอนนี้ สมาธิที่เคยมีมาก่อนนั้นหายไป
ผมรู้สึกเหมือนสูญเสียอะไรบางอย่างในชีวิตไป
ผมเลยตั้งใจออกเดินทางอีกครั้งหนึ่ง
เดินทางไปด้วยกันมั้ยครับ
ทำมะ?

Diary รถชนรับปีใหม่

2010-01-05T01:40:00.004+07:00

วันนี้ตื่นสายมาก เนื่องจากพึ่งผ่านค่ายใหญ่มา
ด้วยความรีบร้อนที่ต้องไปจัดการงานเก่าให้เสร็จ
เลยขับรถอย่างเร็วไปตามเส้นทางสายเดิมเหมือนทุกวัน

อาจด้วยเพราะขับเร็วกว่าปรกติมาก
จึงไม่รู้สึกว่า ทางตรงที่ขับเร็วได้นั้น กำลังจะหมดลง
เพราะทางโค้งสุดโหดที่ต้องจอทุกวันนั้นรออยู่ด้านหน้า

อาจด้วยเพราะความอ่อนเพลียของร่างกาย
ถึงแม้ว่าจะหลับนานมากหลังจากเสร็จค่ายใหญ่
แต่กล้ามเนื้อก็ยังคงล้าอยู่พอสมควร
และความรู้สึกช้ากว่าปรกติ

อาจด้วยเพราะผ่าฝืนกฏของตัวเอง
คือ ถ้าห่างการขับรถครั้งสุดท้ายมากกว่าสิบสองชั่วโมง
ต้องทำการวอร์มคนขับให้พร้อมครึ่งชั่วโมงก่อนลุย

อาจเพราะยางรถยนต์นั้น หมดสภาพไปแล้ว
เพราวิ่งมามากถึง 30,000 กิโลอย่างโชกโชน
ไม่ใช่ขับอย่างชักช้าในเมืองแต่อย่างใด

หรืออาจเป็นเพราะช่วงนี้ต้องรับเคราะห์
เพราะมือถือที่น่าจะหายดันหาเจอ
เลยมีเหตุให้ได้ขับรถชนแทน

แต่ไม่ว่าจะเพราะอะไร ผลสุดท้าย คือขับรถชน
ทั้งๆ ที่ไม่น่าจะขับชนเลย ทางที่ขับทุกวันจนชินแท้ๆ
ยิ่งถ้าลดความเร็วได้อีก 10 km/h เหตุการณ์นี้ไม่มีทางเกิด

แต่เหตุการณ์นี้ก็เกิดขึ้นแล้ว ด้วยความประมาทของผมเอง
รู้ทั้งรู้นะว่า มันพอแก้ไขได้ แต่ก็รู้แค่ทฤษฎี มันเลยช่วยไม่ได้
จะไปเรียนขับรถแข่งตอนนี้ มันก็สายไปเสียแล้ว

...

อาจเป็นข้อเสียที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของผมก็ได้
คือ เหตุการณ์ใดๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิตนั้น ไม่ว่าจะดีหรือร้าย
เดี๋ยวนี้ไม่มองแง่บวกหรือลบแล้ว มองแค่ว่ามันเกิดขึ้นอยู่อย่างนั้น
มันก็แค่เหตุการณ์หนึ่งในชีวิต จะถูกผิดดีชั่วก็อยู่ที่การปรุงแต่งของเราเอง

เพราะเหตุนี้หละมั้ง ที่ทำให้ไม่ว่าเจอเรื่องหนักแค่ไหน
ก็ไม่รู้สึกว่าต้องใช้พยายามเพื่อจะผ่านพ้นมันไปเลย
เพียงแค่อยู่เฉยๆ ทุกอย่างก็จะจางหายไปเอง

นี่แหละ ข้อเสียที่ทำให้ชีวิตเรา ดูไม่พัฒนา (ในสายตาคนอื่น) เลย

แต่เราก็ชอบนะ ชีวิตแบบนี้ แนวคิดแบบนี้
เพราะมันทำให้เราไม่สัมผัสถึงความทุกข์
แม้ว่าจะไม่พบความสุขเช่นกัน

เพราะสุขมาก ก็คือทุกข์น้อยนั่นเอง
สุขกับทุกข์ จังเป็นของคู่กัน เหมือนเหรียญคนละด้าน
ขึ้นอยู่กับว่า เราจะเลือกมองเหรียญด้านไหน

ดังนั้น ถ้าต้องการละทิ้งความทุกข์ ก็ต้องละทิ้งความสุขไปด้วย
เหมือนที่ท่านหนึ่งเคยกล่าวไว้ว่า
"พระพุทธเจ้าสอนวิธีดับทุกข์ ไม่ใช่วิธีแสวงหาความสุข"

...

วันนี้ รู้สึกได้อย่างแรงกล้า ว่าเกิดสิ่งไม่ดีในชีวิตขึ้นครั้งใหญ่
และรู้สึกได้ว่า สิ่งร้ายๆ กำลังผ่านไป สิ่งดีๆ กำลังเข้ามา
รู้สึกดีใจ แต่ก็เตรียมตัวรับความเสียใจที่เกิดขึ้นแต่เนิ่นๆ

ถ้าจะขอสถาปนาวันนี้ เป็นวันขึ้นปีใหม่ คงไม่ผิดสินะ
แม้ว่า คนอื่นๆ จะไม่นับว่านี่เป็นวันปีใหม่ ก็ไม่เป็นไร
แค่ผมคนเดียว ที่นับวันนี้เป็นวันปีใหม่ ก็เพียงพอแล้ว

ลาก่อน ปีเก่าที่โศกเศร้าเสียใจ
ลาก่อน ปีเก่าที่เกิดเหตุร้ายๆ ในชีวิต
ลาก่อน ปีเก่าที่ไม่เป็นตัวของตัวเอง
และลาก่อน ปีเก่าที่น่าจดจำที่สุดในชีวิต

ต่อแต่นี้ไป จะต้อนรับปีใหม่ที่ดีขึ้น
สวัสดีปีใหม่ครับ!

Diary ความทรงจำในห้องของฉัน

2009-12-31T17:19:00.005+07:00

ใครต่อใครมักปรามาสวันรุ่นชายไว้ว่า ห้องรกอย่างกะรังหนู
เอาเป็นว่า พวกเค้าพูดถูกก็แล้วกัน เพราะผมนั้นเป็นข้อพิสูจน์ที่ดี
ถึงแม้ว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้ มันจะไม่เคยรกเลยแม้แต่นิดเดียว
แต่นั่นเป็นอานิสงส์จากการถูกจำกัดรายรับ และแม่ช่วยจัดห้องเสมอ

หลังจากอยู่ห้องเดิมมาหลายปี พร้อมกับอิสระที่เพิ่มขึ้น
ห้องมันก็ถึงจุดอิ่มตัว ค่าเอนโทรปีของห้องพุ่งขึ้นถึงขีดสุด
(อึ่ม... อย่างน้อยก็ถึงขีดสุดความรับไหวของแม่หละนะ)
เป็นผลให้ต้องทำการลดเอนโทรปีห้องลง (แล้วเพิ่มเอนโทรปีที่อื่นแทน)

พูดให้เข้าใจง่ายไม่ใช้ภาษาวิทยาศาตร์ก็คือ จัดห้องนั่นแหละครับ

จัดห้องตั้งแต่เมื่อวานเช้า จนป่านนี้ยังจัดไม่เสร็จเลย (ป่าวอู้นะ ^^")
เจอสมบัติเก่าแก่ที่เก็บเอาไว้ อิอิ ตอนเด็กเราเก็บอะไรเยอะไปหมด
นั่งดูแต่ละอย่างก็ชวนรำลึกถึงความหลังได้เป็นอย่างดี

ไปเจอโครงการยื่นเสนอ NSC ตอนม.ต้น ก็นึกได้ถึงเพื่อนเก่า
เอ่อเนาะ เราทะเลาะกับเพื่อนจะเป็นจะตายได้ยังไงเนี่ย
ทั้งๆ ที่เรื่องมันก็ไม่มีอะไรเลย เกือบเสียเพื่อนดีๆ ไปแล้วมั้ยหละ

เจอชุดหมากล้อมที่เก็บไว้ เป็นชุดแรกในชีวิตเลย
ยังซื้อไม่เป็น&โกะไม่ดังยังไม่มีขาย เลยได้ขนาดเล็กกว่าปรกติทั่วไป
แต่ก็เล่นอย่างมีความสุข (แถมยังเจอเพลงประหลาดๆ ที่แต่งไว้อีก อิอิ)

เจอหนังสืออวกาศเยอะมากกก แค่ได้เห็นอีกครั้งก็มีความสุขแล้ว

เจอพวงกุญแจเยอะแยะเลย จำได้ว่าเป็นคนชอบเก็บสะสมพวงกุญแจมาก

เจออะไรต่อมิอะไรเต็มไปหมดเลย มีความสุขจริงๆ ที่ได้จัดห้อง ^^
ก็อยากให้คนที่ได้แวะมาอ่าน มีความสุขกับเรื่องราวต่างๆ ในชีวิตนะครับ

ทดสอบๆ ถ้าแก้ไขทีหลังแล้ว fb จะแก้ตามหรือ้ปล่าหว่า?

อยากทำ อย่างที่ 3 เขียนนิยายคณิตศาสตร์ให้ดังก้องโลก

2009-11-30T13:08:00.003+07:00

เมื่อวันก่อน ขณะอ่านหนังสือการทดลองทางวิทยาศาตร์อยู่
ก็เกิดไอเดียแจ่มแมวแว๊บขึ้นมาในหัว นั่นก็คือนิยายคณิตศาสตร์

ไม่รู้ว่าทำไมสมองเราถึงทำงานเร็วมาก ในเวลาที่ไม่คิดว่าจะทำงาน
แค่เห็นคำว่า paradox เข้าไป ก็คิดไปไกลถึงหนัง the metrix
แล้วก็คิดว่า เอ่อ หนังเรื่องนั้นมันก็แทรกปรัชญาเยอะโครตเลยนี่หว่า
(เอ๋... หรือว่าเป็นหนังปรัชญาที่แทรกแอคชันกันแน่ อิอิ)

แล้วก็คิดถึงอลิซในดินแดนมหัศจรรย์ ของลิวอิส คาร์โรล
ซึ่งผู้ประพันธ์นั้นเป็นนักคณิตศาสตร์ (อ่านเพิ่ม my math ฉบับ 19)
และถ้าอ่านอย่างตั้งใจแล้ว จะพบว่ามีคณิตศาสตร์ซ่อนตัวอยู่มากมาย

แล้วก็คิดไปเรื่อยๆ (ภายในเวลาไม่กี่วิ) จนไอเดียบังเกิดนั่นแล
ก็คือ นิยายคณิตศาสตร์ ที่ใช้คณิตศาสตร์เป็นแก่นของเรื่อง
แล้วแต่งเติมเรื่องราวอื่นๆ ลงไป ให้น่าสนใจเหมือนกับนิยายทั่วไป

ฝันอยากให้มันเป็นหนังนะ เอาให้ดังเป็นพลุแตกเหมือน the matrix เลย!

อยากทำ อย่างที่ 2 อัพเกรดคอมฯไปไว้หน้าทีวี

2009-11-27T23:14:00.002+07:00

อยากอัพเกรดคอมฯ จังเลย =^_^=
ตอนนี้แกะคอมฯ เรียบร้อยแล้ว
ของเยอะแยะเต็มไปหมดเลยอ่า
ไดร์ฟเก่าที่ไม่ได้ใช้ยังติดเครื่องอยู่เลย
แถมฮาร์ดดิกส์เก่าเน่าๆ 32 จิ๊กที่จะถอดทิ้งละ

เดี๋ยวจะไปเปลี่ยนบอร์ดใหม่ให้เล็กลง
เอาการ์ดจอออนบอร์ดไปเลย
จะได้ซื้อเคสใหม่อันเล็กๆ น่ารักๆ
แล้ววางไว้หน้าทีวี ต่อออกจอใหญ่ สะจาย

ตอนนี้ถ้าว่างจะแวะไปพันทิพให้เร็วจี๋เลย
แล้วก็ขายๆๆๆๆ ของเก่าให้หมด
(แรมเก่า กับจอ อย่างอื่นอาจขายไม่ได้ตังค์)
ซื้อของใหม่มาอัพคอมฯ อย่างเร็ว
จะได้โอนเป็นคอมประจำบ้านเสียที ^^

อยากทำ อย่างที่ 1 เปิด Lab วิชาคณิตศาสตร์

2009-11-19T00:29:00.002+07:00

ถ้าได้เป็นอาจารย์มหา'ลัยนะ จะเปิดวิชา Lab เกี่ยวกับคณิตศาสตร์เลย
ไม่ต้องมหา'ลัยก็ได้ แค่อาจารย์มัธยมก็พอ จะแอบเอาวิชาเรียนมาบูรณาการ
แล้วก็เปิดสอนแบบ Lab ซะเลย ฮาๆๆ

ที่อยากสอน Lab วิชาคณิตศาสตร์มากๆ เลย นั่นก็เป็นเพราะว่า
วิชาอื่นๆ อย่าง ฟิสิกส์ เคมี ชีวะ ก็ทำ Lab กันเป็นเรื่องปรกติ
ไฉนเลย วิชาคณิตศาสตร์จะไม่มี Lab หละ? อิอิ

แล้วจะทดลองยังไงหละ? ง่ายๆ เลย คาบแรกแจกวงเวียน+ไม้บรรทัด
สร้างจำนวนนับขึ้นมาสิ อันนี้คงไม่ยากเท่าไหร่
อะ ต่อมา สร้างจำนวนตรรกยะสิ ทำได้หรือเปล่า?
ถ้าทำได้ ไหนลองสร้างจำนวนอตรรกยะสิ จะยังทำได้อยู่หรือเปล่าน้า?

คาบถัดมา อะ สร้างรูปสามเหลี่ยมด้านเท่าสิ
สร้างวงกลมแนบใน-แนบนอกสิ
เอ้า ลองหาสมบัติบางประการของมุมในสามเหลี่ยมแนบในสิ

คาบอื่นๆ อาจแจกเครื่องคิดเลข
เอ้า ลองหารูทของสองคูณรูทของสองคูณรูทของสอง... ไปเรื่อยๆ สิ
ทำได้แล้ว งั้นก็ลองเปลี่ยนเลขสองเป็นเลขสามมั่ง ดูสิว่าเกิดอะไรขึ้น
อะ เปลี่ยนตัวเลขไปเรื่อยๆ สิ อึ่ม แล้วสรุปได้มั้ยว่ารูปทั่วไปเป็นยังไง

ฮ่าๆๆ น่าจะเป็นวิชาที่สนุกน่าดูเลย ^^

(แอบบ่นเล็กน้อย หลังจากเสียใจที่รู้สึกคล้ายว่าคณิตศาสตร์จะไม่ใช่ศาสตร์ที่ถนัด)
(แต่ตอนนี้ดันชอบทำ Lab มากกว่า แล้วก็น้อยใจว่าทำไมคณิตถึงไม่มี Lab)
(ถ้าได้เป็นใหญ่เป็นโต จะปฏิรูปการเรียนคณิตศาสตร์ให้หมดเลย คอยดูสิ หุหุหุ)

ทดไว้ก่อน ถึงเวลาจริงๆ จะได้ไม่ลืมทำ!

เพลงนี้ไม่มีลืม เพลงที่ 9 "I Can't Tell You Why"

2009-11-16T03:53:00.004+07:00

...Nothing's wrong as far as I can see
We make it harder than it has to be

คืนนี้พยายามข่มตาให้หลับ แต่ก็หลับไม่ลง
แล้วอยู่ๆ ท่อนนี้ของเพลงก็ดังขึ้นมาในหัว
ใช่แล้วหละ ชีวิตเราช่างเหมือนกับเพลงนี้เสียจริง

สิ่งที่ร้ายๆ ที่เราพบมันนั้น
แท้จริงแล้วไม่ได้ยากเกินไปกว่าที่จะก้าวข้ามมันเลย
แต่กลับกลายเป็นเราเอง ที่ทำให้มันยากขึ้นกว่าเดิม
จนหลายครั้งก็ถอดใจที่จะก้าวต่อ

รู้จักเพลงนี้มานานนนนนนนนนมากครับ
นานแบบว่า ลืมไปแล้วว่าไปรู้จักตอนไหน
จำได้แค่ว่า ตอนเริ่มซื้อคอมฯใหม่ๆ ช่วงป.5
อินเตอร์เน็ตยังไม่แพร่หลาย หา mp3 ยากมาก
แต่ก็อยากเปิดเพลงฟังในคอมฯ เพราะมันเทห์ดี

ถึงขั้นเปิดเทปในวิทยุ แล้วก็จ่อไมค์อัดเสียงลงไป
ตอนนั้นยังไม่มีโปรแกรมแปลงเป็น mp3 เลย
ส่วนไอ่การจ่อไมค์นั้น ก็ทำคุณภาพดร็อปลงไปอีกมากโข
เสียงที่ได้จึงไม่น่าพอใจเป็นอย่างยิ่ง แต่ก็ยังฟัง

จนกระทั่งข้างบ้านไปได้เพลงนี้มาจากไหนก็ไม่รู้
เลยเอาแผ่นฟล๊อปปี้ดิกส์ไปก็อปมาฟัง
จะก๊อปตรงๆ ก็ไม่ได้อีก เพราะขนาดไฟล์ใหญ่เกินความจุ
ต้องหาโปรแกรมซิปมาแยกไฟล์-ต่อไฟล์ให้วุ่นวาย
แถมตอนนั้น แผ่นที่ใช้ได้ดันมีเหลือแผ่นเดียวพอดี
ได้เดินไปเดินกลับตั้งหลายรอบกว่าจะเสร็จ

พอหมดยุคของเทปคลาสเซต (ทางบ้าน)
ก็ก้าวกระโดดไปที่ยุคของดีวีดีเลย (555)
ช่วงนั้นเป็นช่วงที่หาดีวีดีเพลงนี้นานมาก
กว่าจะได้มาก็ต้องไปถึงแม่สายโน่นแหนะ

แล้วก็นะ อุตสาห์ได้แผ่นมาทั้งที
แต่เครื่องเล่นหนังที่บ้านยังเป็นซีดีอยู่เลย
ได้ลงทุนเปลี่ยนเป็นเครื่องดีวีดีเพื่อแผ่นนี้แผ่นแรก

จนเมื่อขายรถเก่าไปแล้ว รถใหม่มีแต่ช่องใส่ซีดี
เทปเพลงที่มีอยู่ก็ดูเหมือนจะหมดประโยชน์
เลยไปหาซีดีเพลงนี้มาติดรถไว้ฟังอีกจนได้

แม้ว่าจะยากลำบากเพียงไหนในการหาเพลงนี้มาฟัง
แต่ก็ยังทำไปเพราะอยากฟังเพลงนี้จับจิต
อาจเป็นเพราะเสียงร้องที่มีเสน่ห์ของ Timothy B. Schmit
หรืออาจเป็นเพราะท่วงทำนองที่ฟังแล้วเหมือนตรึงเราอยู่กับที่
แต่สุดท้ายแล้ว ผมก็บอกไม่ได้หรอก เพราะอะไรผมถึงได้ทำไป
เพราะว่าผมก็ไม่รู้เหมือนกัน

...I can't tell you why...

ฟังมาตั้งนาน ลงทุนลงแรงกับมันไปเยอะ
แต่ก็พึ่งจะมาเข้าใจความหมายแท้จริง
ใช่แล้ว บางทีเราก็บอกไม่ได้หรอก
ว่าทำไมถึงได้ทำสิ่งนั้นลงไป
แต่ผลสุดท้ายแล้วนั้น

เพลงนี้ ก็เหมือนกับชีวิตผมตอนนี้นั่นแหละ

Every time I try to walk away
Something makes me turn around and stay
And I can't tell you why...

เพลงนี้ไม่มีลืม เพลงที่ 8 "You’ve Got a Friend"

2009-10-03T05:16:00.007+07:00

You just call out my name
and you know wherever I am
I'll come running to see you again.

ขอเพียงแต่เขียนมา ขอเพียงส่งเสียงมา
จะไปในทันใด จะไปยืนเคียงข้างเธอ
จะไปดูแลเป็นเพื่อนเธอ ให้เธอหมดความกังวลใจ

สวัสดีหลังจากที่ไม่ได้อัพอะไรมานานมากกกกกกกกก
หลังจากที่ได้อัพติดกันถี่ๆ แล้ว อัพบ้างไม่อัพบ้างคราวนี้รู้สึกดีจัง
สงสัยเป็นเพราะถ้าต้องเค้นพลังสมองมาอัพ จะคิดไม่ค่อยออก
แต่พอปล่อยตัวให้ว่าง กลับทำได้ง่ายๆ เลย เย่ๆๆ

ก็เหมือนเพลงนี้แหละครับ
ไม่ต้องคิดถึงตลอดเวลา แต่ถ้าต้องการเมื่อไหร่จะมาทันที
เพื่อนกัน ก็ต้องร่วมทุกข์ร่วมสุขไปด้วยกันสิ จริงมั้ย...

...แวะมาอัพสั้นๆ พอดีนอนไม่ค่อยหลับ
แล้วเพลงนี้ก็วิ๊งขึ้นมาในหัวพอดี ^^
อยากเก็บมาเล่าขานซ้ำอีกครั้งครับ

Winter, Spring, Summer, or Fall,
All you have to do is call
And I'll be there, You've got a friend.

เล่านิทาน - คุ๊กกี้กับชายแปลกหน้า

2009-09-23T21:34:00.002+07:00

ณ สนามบินที่พลุกพล่านที่สุดแห่งหนึ่งในช่วงวันหยุดยาว

ผู้หญิงคนหนึ่งเตรียมตัวเดินทางกลับบ้านที่เธอจากมาแสนนาน
เธอซื้อหนังสือพิมพ์และคุ๊กกี้ระหว่างรอขึ้นเครื่องที่ดีเลย์กว่าครึ่งชั่วโมง
หลังจากหาที่นั่งอยู่นาน เธอก็พบที่นั่งว่างข้างชายแก่ที่ดูป่ำเป๋อๆ คนหนึ่ง
ด้วยความดีใจ เธอรีบตรงไปนั่งอ่านหนังสือพิมพ์และกินคุ๊กกี้ทันที

หลังจากนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ได้พักใหญ่ เธอเริ่มรู้สึกได้ถึงสิ่งประหลาด
คือคุ๊กกี้ที่เธอกินนั้น เหมือนว่าจะร่อยหรอลงอย่างรวดเร็วเกินกว่าปรกติ
เธอเหลือบตาจากหนังสือพิมพ์ดู พบชายแก่หยิบคุ๊กกี้กินอย่างเอร็ดอร่อย

ด้วยความไม่พอใจ แต่ไม่กล้าพูดอะไรเนื่องจากไม่อยากมีเรื่องกับคนแก่
เธอจึงหยิบคุ๊กกี้กินเร็วขึ้น หวังว่าชายแก่จะไม่มีโอกาสได้แย่งเธอกิน

แต่ยิ่งเธอหยิบคุ๊กกี้กินเร็วขึ้นเท่าไหร่ ชายแก่ก็ยิ่งกินคุ๊กกี้ตามไวขึ้นเท่านั้น
จนคุ๊กกี้เหลือชิ้นสุดท้าย เธอและชายแก่ต่างดูท่าทีกัน ยังไม่รุกต่อแต่อย่างใด
เธอมองชายแก่ตาเขียวปั๊ด ส่วนชายแก่มองเธอด้วยรอยยิ้ม

เวลาผ่านไปไม่นานเท่าไหร่ ชายแก่ก็ยื่นมือลงไปหยิบคุ๊กกี้ขึ้นมา
เขาหักมันออกครึ่งนึง และยื่นคุ๊กกี้ครึ่งชิ้นให้เธอด้วยรอยยิ้ม
ส่วนอีกครึ่งชิ้นนั้น พอเขากินเสร็จ เขาก็จากไป

เธอโมโหกับเหตุการณ์นี้มาก ที่ต้องเจอกับคนไร้มารยาทในวันที่น่าหงุดหงิด
พอได้เวลาขึ้นเครื่อง เธอจึงตรงไปยังทางขึ้นทันทีและเปิดกระเป๋าหยิบตั๋วโดยสาร
แต่สิ่งที่เธอพบในกระเป๋านั้น นอกจากของใช้ส่วนตัวและตั๋วเครื่องบินที่เธอหาแล้ว
ยังมี "คุ๊กกี้ห่อที่เธอซื้อ" อยู่ในนั้นด้วย

...

ปรกติเป็นคนเล่านิทานไม่เก่งเลย ถึงแม้ว่าจะอ่านนิทานมาเยอะก็ตาม
ทั่งยังไม่ชอบพูดว่า "นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า..." ด้วย เพราะโตๆ กันแล้วนะ
จะเลือกมองด้านไหน มองยังไง ก็สุดแล้วถึงความคิดของแต่ละคนนะครับ

ที่วันนี้มาเล่านิทาน (ไม่แน่ใจว่าเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า) เรื่องนี้ให้ฟัง
สงสัยเพราะอ่านนิทานบีเดิลของเจเคมาแล้วสนุกดีแหละครับ

เรื่องที่เล่ามานี้ ได้ฟังเมื่อครั้งเป็นนักเรียน ตอนเช้ามีการเทศน์ในโบสถ์
เป็นเรื่องของพระเจ้าบ้าง เรื่องทั่วไปบ้าง ก็ฟังมาตลอด (แม้จะจำได้นิดเดียว)
เรื่องนี้โดนใจเป็นพิเศษ เลยเก็บมาเล่าอีกครั้ง เพื่อให้จำขึ้นใจ และได้คิดไตร่ตรองครับ
ขอบคุณอาจารย์ (ขออภัยที่จำชื่อไม่ได้) มากๆ เลยครับ ที่ทำให้ผมมีโอกาสฟังเรื่องนี้

Diary สิ่งที่ทำผิดลงไป

2009-08-07T01:13:00.002+07:00

สิ่งที่ทำผิดลงไป
มันมีมากมายหลายอย่างจนนับไม่หมดเลยหละ
ถ้าเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้ จะยังทำผิดซ้ำมั้ยน้า?
สมองยิ่งทึบอยู่ด้วย สอนอะไรไปก็ไม่ค่อยจะจำ

วันนี้เอารถไป (โดน) ชนมาอีกแล้ว
สาเหตุใหญ่คือ รีบร้อนจนลืมตัว
จนทำให้ตัดสินใจอะไรง่ายไปจริงๆ

พอเห็นทางโล่งปุ๊ป ก็รีบเลี้ยวปั๊ป
ทางถนนอะมันโล่ง แต่บนขอบทางดันมีคนอยู่
แล้วคนนั้น เค้าก็ดันข้ามถนนตรงจุดอันตรายเสียด้วย
รถเราที่พุ่งไป ก็เกือบชนคนที่ข้ามถนนนั้น
โชคดีที่เบรกทัน เค้าคนนั้นเลยไม่เป็นไร

แต่เหมือนกับใช้โชคมากไปจนหมด
ทันใดนั้นก็มีรถมอไซต์พุ่งมาอย่างเร็วในทางตรงข้าม
รถเราที่เบรกกะทันหันเพื่อไม่ให้ชนคน
ก็กลับกลายเป็นขวางทางมอไซต์คันนั้นแทน

ตอนที่โดนชนนั้น ในหัวเรามันขาวโพลนไปหมด
กว่าจะรู้ตัวว่าควรทำอะไรต่อไปก็เกือบสิบวิ
กว่าจะรู้ตัวว่าเราขับไปขวางเค้านะ ก็สับสนนานมาก
แย่จริงๆ เลย เรานี่ ทำผิดแล้วยังไม่รู้ตัวอีก

จากใจจริงแล้ว เราไม่อยากทำผิดหรอก
เกิดเรื่องขึ้นแต่ละที มันช่างทรมานจิตใจ
เป็นไปได้ก็อยากรับรู้สถานการให้กระจ่างชัด
และต้องไม่ลืมว่า จะต้องตัดสินด้วยความรอบคอบ
ไม่ให้เรื่องอื่นใดมารบกวนความคิดได้

สิ่งที่ทำผิดไป
แม้จะมีมากมายหลายอย่าง
และอาจกลับมาทำผิดได้อีกก็ตาม
แต่เราจะพยายามทำให้มันดีขึ้น
และมันต้องดีขึ้นให้ได้จริงๆ

Diary หมดกำลังใจ

2009-07-03T14:05:00.008+07:00

นานเท่าไหร่แล้วนะ ที่เราไม่ได้อัพได
ช่วงนี้รู้สึกเครียดๆ กับงานที่วิ่งเข้ามาหา
เบื่อจังกับไอ้กำหนดการเปลี่ยนแปลงได้ตามความเหมาะสม
เพราะอะไรที่เราลงเวลาไว้แล้ว มันจะเลื่อนๆๆๆๆ ออกไปหมดทุกอย่างเลย
หรือว่าเราขยันหางานมาลงจนขยับเวลาไม่ได้กันนะ...

ล่าสุด ตอนนี้มีงานเมเจอร์เข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัว
ใจจริงตั้งแต่แรกนั้น อยากทำงานนี้อยู่แล้ว
เพราะว่าเราจะได้ทำหน้าที่ที่อยากทำมานานมาก
นั่นคือ การควบคุมและตัดต่อเสียงประกอบละคร
เป็นงานที่ค่อนข้างหนัก แต่เราก็เดิมใจทำ
เพราะเมื่อเรามีใจชะอย่าง หนักแค่ไหนก็ไม่กลัวอยู่แล้ว

แต่แล้วก็เกิดเรื่องน่าหงุดหงิดขึ้น เมื่อวันแรกก็เลิกดึกมากๆ
ซึ่งเราก็ไม่รู้มาก่อนว่า มันจะดึกได้ถึงขนาดนี้
ทางบ้านก็เป็นห่วง ไม่อยากให้กลับเกินเที่ยงคืน
เพราะถ้าเลยนั้นแล้ว เราคงขับรถไม่ไหวแน่
ยังดีที่สามารถอาศัยหอเพื่อนนอนได้

วันถัดมาเลยตัดสินใจหอบข้าวของไปนอนหอเพื่อน
แต่ก็ไม่อยากรบกวนนานเกิน เลยสืบดูว่าจะมีวันไหนที่ได้เลิกเร็วมั่ง
ก็คาดไว้ว่า เป็นวันที่พี่ขอดูละครที่พวกเราทำมา

ในใจนั้นกะไว้แล้วว่า ต้องไม่ผ่านพี่ๆ แน่นอน
เพราะละครที่ทำกันก็ยังไม่ดีมากมายถึงขั้นชิงออสการ์ได้
แต่เหตุผลหลักที่เรารู้สึกได้อย่างรุนแรงมากก็คือ
มันเป็นธรรมเนียมที่พี่ไม่ยอมให้ผ่านตั้งแต่ครั้งแรกอยู่แล้ว

ก็เผื่อใจไว้แล้วว่าต้องได้แก้ไขงานแน่นอน
แต่ไม่นึกไม่ฝันเลยว่า พี่จะไร้เหตุผล ขอให้แก้งานให้เสร็จในคืนนี้
โอ้... วันที่ฉันจะได้พักผ่อนสลายหายไปกับตา

ช๊อคมากเลยตอนได้ยินอย่างนั้น
ตอนสี่ทุ่มครึ่งเวลาที่จะต้องได้แสดงซ่อมให้พี่ดูนั้น
คอมเมนท์คราวนี้เหมือนจะเยอะกว่าครั้งแรกที่เสดงให้ดูอีก
พอคอมเมนท์เสร็จตอนเที่ยงคืน ก็พบว่ามีอีกหลายจุดมากที่ต้องแก้

แล้วเราก็อยู่แก้งานกันไปเรื่อยๆ โดยมีพี่ๆ คอยเฝ้าให้คำแนะนำ
ลิมิตของเรามันก็หมดลงตอนตีสาม ไม่ไหวแล้ว
รู้สึกแย่มากๆ ว่าทำไมต้องอยู่ทำงานดึกๆ ด้วย

ถึงแม้ว่าเพื่อนๆ หลายคนจะอยู่กันได้
แต่เรามีบ้านให้กลับ มีครอบครัวให้ดูแล
จะให้กลับดึกแบบนี้ไปตลอดมันก็ไม่ไหวนะ

พอแล้วหละ จะไม่อยู่ทำงานดึกๆ กับงานที่ไร้สาระอีกแล้ว
หมดกำลังใจในการทำงานเมเจอร์ไปแล้ว
อย่าให้หมดใจที่จะรักเมเจอร์นี้อีกอย่างนึงเลย

Diary สำรวจตัวเอง กับหนึ่งปีที่ผ่านมา

2009-06-07T12:54:00.006+07:00

หนึ่งปี (กว่าๆ) ผ่านไปแล้วสำหรับชีวิตในมหา'ลัย
มองย้อนไป ทำไมเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยนเลย

อย่างแรก ก็ยังตื่นสายอยู่เหมือนเดิม
แน่นอนว่า บังคับตัวเองให้ตื่นเช้าก็พอทำได้
แต่พอทำติดต่อกันไปนานๆ แล้วล้าจังแฮะ
ยิ่งถึงวันที่ไม่จำเป็นต้องตื่นเช้าแล้ว เลยไปโน่น
ต้องแก้ที่ต้นเหตุ คือ นอนให้เร็วขึ้นเท่านั้นแหละ

อย่างต่อมา หลับในห้องเรียนตอนเจอวิชาน่าเบื่อ
อันนี้คาดว่าเป็นผลกระทบมาจากข้อแรกเต็มๆ
แต่ถ้าแก้ข้อแรกแล้วยังหลับอยู่ ต้องพิจรณาใหม่

อย่างที่สาม ห้องยังคงรกรุงรังอยู่เหมือนเดิม
คาดว่าเนื่องมาจาก เวลาไม่ค่อยมีให้จัดของเท่าไหร่
น่าจะเกี่ยวข้อกับข้อหนึ่งด้วย เพราะนอนเยอะมาก
ต้องเปลี่ยนแปลงวิธีคิดในการจัดตารางเวลาแล้วหละ

...

สิ่งที่รู้ตัวชัดขึ้น เมื่อได้ไปใช้ชีวิตอยู่ในมหา'ลัยมา

เราชอบทำกิจกรรม... ไม่สิ ต้องบอกว่ารักเลยหละ
แต่ว่าเรานั้น เข้าร่วมกิจกรรมในฐานะผู้ร่วมงานบ่อย
พอย้ายมาอยู่ในฐานะผู้จัดกิจกรรม ยังทำได้ไม่ดีเลย
โดยเฉพาะเรื่องการวางแผนล่วงหน้า การจัดสรรค์คน
ต้องรีบปรับปรุงตัวเองโดยด่วนแล้วหละ

เราเป็นคนยอมความคิดคนอื่นมากเกินไป
ทั้งๆ ที่มีไอเดียแจ่มแมวอยู่ในหัวแท้ๆ
แต่หลายต่อหลายครั้ง เราไม่ได้พูดออกไป
เพราะว่ากลัวโน่นนี่นั่นเต็มไปหมด
แล้วผลสุดท้ายก็ทำให้งานออกมาไม่น่าพอใจ
อันนี้เริ่มแก้ไขไปแล้ว

เรายังไม่มีความเป็นผู้นำที่ดี
เมื่อถึงเวลาต้องตัดสินใจ เราฟังคนอื่นมากเกินไป
และในหลายๆ ครั้ง เราดันลงไปทำงานเล็กน้อยๆ
ตรงนี้ต้องปรับเปลี่ยนทัศนคติการทำงานหละ

...

เรื่องที่บกพร่องยังมีเยอะกว่านี้
แต่เอาเป็นว่า แก้ไขเรื่องที่เขียนๆ มานี้ให้ได้ก่อน
แล้วอีกหลายๆ อย่างน่าจะดีขึ้นตามลำดับเอง

Diary รถชน อีกแล้ว

2009-05-27T13:05:00.003+07:00

เมื่อวานนี้เราได้ขับรถคันที่ไม่ได้ขับมานาน
เป็นรถกระบะเกียร์กระปุกคันใหญ่มากๆ
ซึ่งปรกติเราจะไม่ขับคันนี้เด็ดขาด
เพราะมันขับยากมาก
แถมครั้งแรกที่ได้ขับนั้น ก็ไปเฉี่ยวมาแล้วด้วย

เพราะเรามีความจำเป็นต้องขับ ก็ใจตุ้มๆต่อมๆ ทั้งวัน
อาการต่างๆ ของมือใหม่ปรากฏออกมามากมาย
ทั้งสตาร์ทแล้วพุ่ง ดับกลางสี่แยก ลืมเปิดไฟ รถไหลลงเนิน
ไปจนถึงตอนดึกที่ขับชนเสาล้มลงหนึ่งต้น
อีกแล้วหรอ ...เฮ้อ

เหตุการณ์เกิดขึ้นตอนที่ขับรถลงเนิน
เราลดเกียร์ลงเป็นเกียร์สอง เพื่อลดความเร็วของรถ
ทางตอนนั้นมืดมากๆ ไม่รู้ว่าไฟดับหรือดับไฟกันแน่
เราเปิดไฟสูงเพื่อให้เห็นทางได้ง่ายขึ้น
แต่ไฟสูงก็ไม่สามารถช่วยให้มองเห็นด้านข้างได้ดีขึ้นเท่าไหร่
แถมคานรถฝั่งขวาคนขับนั้น ก็บดบังการมองเห็นไปหมด
มารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่โดนเตือนว่า แถวนี้มีแสานะ
แต่ยังไม่ทันขาดคำ รถก็ชนเสาล้มไปซะแล้ว...

ตั้งแต่ขับรถจริงจังๆ มาได้หกเดือน เราขับรถไปเฉี่ยวชนมาแล้วถึงหกครั้ง
ไม่รู้ว่าเรามองโลกในแง่ดีหรือว่าเข้าข้างตัวเองมากเกินไปมั้ย
แต่ทุกครั้งที่เราขับรถไปชนนั้น ไม่เคยชนซ้ำที่จุดเดิมเลย
และที่สำคัญ ทุกครั้งที่เกิดเรื่อง คู่กรณีคือเสาทั้งนั้น ไม่มีคนเคยโดนเราขับชนด้วย

ใครหลายคนที่ขับรถแล้วต้องได้เฉี่ยวได้ชนบ่อยๆ อาจจะหวาดกลัวการขับรถไปเลย
แต่นั่นไม่ใช่เรา เพราะยิ่งเราขับชนมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งอยากฝึกขับรถให้มากขึ้นเท่านั้น
ถึงแม้ว่าเราจะมีโอกาสขับรถไปชนเสาสูงมากก็ตาม
แต่เรามั่นใจว่า จะไม่ชนที่เดิมอีกแน่นอน

และสัญญาว่า จะระมัดระวังให้มากขึ้น เพื่อที่จะได้ไม่ขับรถชนอีก

Diary พายุ นอนไม่หลับ กลัว

2009-05-18T00:15:00.006+07:00

ฉันนั่งอยู่ตรงที่เดิม ที่เดียวกันกับเมื่อสองปีก่อน
แต่กลับให้ความรู้สึกแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

"22:45"

ฉันไม่สามารถข่มตาให้หลับลงไปได้
แล้วอยู่ๆ พายุฝนก็ปรากฎตัวขึ้นมา

ฉันทำได้แต่กลัว... กลัวในพลังของมัน
กลัวว่าพายุที่เกิดขึ้นคราวนี้ จะใหญ่ยิ่งกว่าทุกครั้ง
กลัวว่าฉันจะพ่ายแพ้ต่อพายุผนที่โถมกระหน่ำ
กลัวว่าพายุจะทำลายทุกอย่างที่ได้ทำไว้จนหมด

อะไรทำให้เรากลายเป็นคนอย่างนี้ไปได้นะ...

ฉันได้แต่ทบทวนเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นเมื่อไม่กี่วันมานี้
บางครั้ง การพูดอะไรออกไป อาจทำให้คนเข้าใจผิด
แต่ทุกครั้งที่ไม่ได้พูดอะไร มันทำให้คนเข้าใจผิดยิ่งกว่า
และท่าทางว่า มันจะเป็นต้นตอของพายุครั้งนี้ด้วย

ตอนนี้ฉันมองไม่เห็นหนทาง ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรต่อไปดี
สองสิ่งที่หวังไว้ ขอให้ฝนเบาลง เผื่อจะเห็นทางข้างหน้า
และขอให้ไม่ล้มหมอนนอนเสื่อเสี่ยก่อนที่จะได้เห็นฝนหยุด

เพราะยังไงก็ตาม ฉันยังคงเชื่อมั่นว่า
เมื่อฟายุฝนได้ผ่านพ้นไปแล้ว
ท้องฟ้านั้นย่อมสดใสสวยงามเสมอ

"1:11"

ถ้าเธอยังอยากก้าวเดินไปด้วยกัน
ขอให้เธอเชื่อมั่นและไว้ใจ
ฉันพร้อมจะก้าวเดินไปกับเธอเสมอ

Knowledge จับตัวเลขมาตัดแบ่งยังไงให้ได้ผลคูณมากที่สุด?

2009-04-25T21:57:00.018+07:00

เมื่อต้นเดือน ได้มีโอกาสไปเป็นพี่ค่ายโอลิมปิกฟิสิกส์ดาราศาสตร์
เจอน้องกวนๆ คนนึง เป็นคนที่ต(ร)งมากๆ ได้ฝากคำถามมาว่า

"ถ้านำเลขจำนวนเต็มบวกมาเขียนในรูปการบวกของจำนวนเต็มบวก
แล้วเอาจำนวนที่กระจายนั้นมาคูณกัน ทำยังไงให้ได้ผลลัพท์มากที่สุด?"

อันนี้ไม่เคยทำ แต่จำได้ลางๆ ว่าเห็นผ่านๆ ใน My Math เลยตอบว่าทำได้
คุณน้องเลยตั้งคำถามต่อไปว่า "ถ้าขยายขอบเขตเป็นจำนวนจริงหละ"

คำตอบแรกที่แว๊บขึ้นมาในใจทันทีเลยคือ มันต้องเกี่ยวข้อกับค่า e แน่ๆ
แต่ด้วยความขี้เกียจ+ค่ายจัดบนดอยอินทนนท์ จะให้ขบปัญหาก็กระไรอยู่
ไปเที่ยวดอยให้สนุกดีกว่า (แม้จะมาเป็นรอบที่สี่ของปีนี้แล้วก็ตาม)

หลังจากลงดอยเสร็จ ก็ลืมเรื่องนี้ไปเลย ...จนได้ไปฟังโปรเจค JSTP
ตอนนั้นอยู่ในอารมณ์ไหนไม่รู้ สงสัยเซ็งที่ฟังเด็กพรีเซนท์ไม่รู้เรื่องมั้ง
ก็แว๊บนึกถึงโจทย์ข้อนี้ขึ้นมาได้ เลยทดลองหาคำตอบตรงนั้นเลย
(นักคณิตศาสตร์เค้ามีแต่นั่งพิสูจน์ ไอ่นี่นั่งทดลอง 555)
(บ่นอีกนิด เซ็งมากลืมเครื่องคิดเลข ส่วนมือถือคิด ln ได้ แต่ไม่มี e ให้ใช้)

สรุปว่า ทดลองยังไม่ทันเสร็จ ก็ต้องได้ฤกษ์กลับบ้านซะก่อน
เลยมาทำต่อที่บ้าน คราวนี้ได้ใช้ Excel แล้ว ง่ายขึ้นมากๆ เลย ^^
ทดลองเสร็จก็มานั่งพิสูจน์ต่อ ดังนี้

ก่อนอื่น แบ่งจำนวนจริงบวกเป็นสองส่วน ผลคูณที่มีค่ามากที่สุดหาได้จาก
ให้ m₂(k) = k (n-k) เป็นฟังก์ชันผลคูณของเลขที่แบ่งส่วน
โดยให้ n คือจำนวนจริงที่ต้องการแบ่งส่วน
และ k คือตัวแปรที่ใช้เพื่อแบ่งส่วนจาก n
d/dx[m₂(k)] = n - 2k
0 = n - 2k
k = n/2
หมายถึง เมื่อต้องการให้ได้ผลคูณมากที่สุด ต้องแบ่งทั้งสองสวนนี้เท่ากัน
ซึ่งสำหรับการแบ่งมากกว่าสองส่วน พิสูจน์ได้ในทำนองเดียวกันครับ ^^"
(ไม่ลงพิสูจน์ไว้ละ มันยาก+ยาว+ขี้เกียจ+ยังไม่ได้ลองทำ ...เอ๋ ยังไงเนี่ย)

หลังจากที่ทราบวิธีแบ่งส่วนที่ดีที่สุดแล้ว คำถามต่อมาคือแบ่งกี่ส่วนดี?
ทำได้โดยกำหนดสมการ m_x(k) = (k/x)^x
โดยที่ x คือจำนวนส่วนที่ต้องการแบ่ง
d/dx[m_x(k)] = (k/x)^x(ln(k) - ln(x) - 1) ดิฟยากหน่อย เพราะมีพจน์ x^x
0 = (k/x)^x(ln(k) - ln(x) - 1)
e = k/x
แปลเป็นภาษาชาวบ้านๆ ก็คือ แบ่งให้แต่ละส่วนมีค่าเท่ากับ e นั่นเอง

แต่ในความเป็นจริงนั้น จำนวนจริงทุกตัวไม่ได้หาร e ลงตัว
ตรงนี้ก็ไม่ยากอะไร จาก x = n/e ได้ค่ามาเท่าไหร่ก็ปัดให้ใกล้ค่านั้น
ที่ต้องระวังคือ เมื่อหลังจุดทศนิยมมีค่าประมาณเลข 5 ต้องตรวจสอบให้ดี
เช่น x = 1.48 ปัดลงไม่ได้ เพราะแบ่ง 2 ส่วนแล้วผลคูณมีค่ามากกว่า
ทั้งนี้ก็เพราะว่า ฟังก์ชัน e^x ไม่ใช่เส้นตรง จึงแบ่งครึ่งพอดีไม่ได้

เขียนทั้งหมดด้วยความมันส์ ก็หวังว่าท่านผู้อ่านคงจะมันส์ไปด้วยนะครับ
บวกกับแอบหวังเล็กๆ ว่าผู้อ่านจะได้รับความรู้กลับไปบ้าง ซักนิดก็ยังดี เนาะ!
แล้วพบกันใหม่เมื่อไอเดียบรรเจิดอีกรอบ สวัสดีครับ ^^

Diary เฉียดตาย

2009-04-10T23:52:00.004+07:00

วันนี้โอกาสดี เพราะเป็นช่วงปิดเทอมที่เพื่อนๆ กลับมาจากต่างจังหวัด
ไม่ได้เจอกับเหล่าเพื่อนยากมานานประมาณ 175 วันเลยหรือนี่
(จำได้เพราะครั้งก่อนเป็นวันเกิดเพื่อน ...แต่เอ๋ ผิดคนหรือเปล่าหว่า ^^")
เปลี่ยนแปลงไปเยอะเหมือนกันนะเนี่ย ผมยาวขึ้น หายเกรียนไปเยอะเลย

กะว่าจะใช้เวลากับเพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันมานานทั้งวัน
แต่ตอนเช้าก็โดนเรียกตัวไปช่วยงานที่ห้องชมรมซะงั้น
ถึงเที่ยงนิดๆ ก็โทรตามให้ไปรวมตัวกัน (เค้ารอกันอยู่หมดแล้ว)
จริงๆ ก็ไม่ได้อยากรีบไปซักเท่าไหร่หรอก อยากรอเจอที่รักของเรามากกว่า
แต่ก็ทำไม่ได้แฮะ หนังที่เพื่อนเข้าคิวซื้อไว้ใกล้ได้เวลาเริ่มฉายแล้วด้วย

พอไปถึงจริงๆ เพื่อนที่อยู่รอดันซื้อรอบถัดไปอีกสองชั่วโมงซะงั้น
ด้วยเหตุผลคือ ไม่แน่ใจว่าเราจะไปถึงทันหรือเปล่า + รอบนั้นนั่งแหงนหน้า
เอ่อ ให้มันได้หยั่งงี้สิ

ดูหนังจบก็งานเข้า เพราะที่รักโทรมาบอกให้พาเพื่อนไปโรงพยาบาล
สตาร์ทรถที่ลานจอดตอนทุ่มครึ่ง เอารถออกมาจากห้างได้ตอนสองทุ่ม
เนื่องจากติดงานปีใหม่ที่ห้างจัดขึ้น (เร็วกว่าปรกติ) ทำไมก็ไม่รู้
ดีนะที่ยังขับผ่านสนามบินได้อยู่ ไม่งั้นได้ไปติดม๊อปที่คูเมืองอีกแน่ๆ
เอ่อ ให้มันได้หยั่งงี้สิ

ลำบากใจมากจริงๆ ที่ต้องพาเพื่อนเก่าเราไปพร้อมๆ กับเพื่อนที่รัก
ไล่ให้ไปเดินซื้อของรอก็ไม่ยอมไป บอกว่าอยากเห็นหน้าคนที่โทรหา
ฮะแฮ่ม... กระผมอยากให้พวกคุณเพื่อนเก่าสุดที่รักไปด้วยกันจังเลยครับ
ถ้าไม่ติดที่ว่าพวกคุณช่างทำตัวไม่เหมาะกับการพบปะเพื่อนใหม่เอาซะเลย
แถมยังตียี้ห้อวิศวะของแท้ที่สุดแสนจะซกมกและกวงติงอีกต่างหาก
เอ่อ ให้มันได้หยั่งงี้สิ

ไปรับแล้วคนเยอะเกิน นั่งรถไปกันได้ไม่หมด
เอ่อ ให้มันได้หยั่งงี้สิ

ตอนขากลับ ขณะกำลังขับรถอยู่เลนขวาสุดของถนนแถวตลาด
อยู่ๆ รถจากทางซ้ายก็เบียดเข้ามาในเลนเราแบบไม่มองกระจกหลังเลย
รถเราที่ขับมาด้วยความเร็วเกือบๆ ร้อย กับรถที่พึ่งเคลื่อนตัวได้นิดๆ
ถ้าชนกันแล้ว ไม่อยากจะคิดเลยว่าสภาพจะเป็นอย่างไร

ในหนังส่วนใหญ่ เวลาจะเกิดเหตุการณ์อะไรสำคัญๆ แบบรถเกือบชนกันนี้
เวลาดูเหมือนจะช้าลงจนหยุดนิ่งให้เราได้คิดอะไรต่อมิอะไรเยอะแยะเลยเนาะ
แต่ความเป็นจริงที่ประสบพบเจอมาในวันนี้ มันไม่ได้เป็นอย่างนั้นเลยซักนิด
เวลาไม่ได้เดินช้าลงให้ตัดสินใจอะไรง่ายขึ้นเลย (แต่ก็ดีที่ไม่เร็วขึ้นจนคิดไม่ทัน)

เราเลยบีบแตรยาวพร้อมสาดไฟใส่และเหยียบเบรก แต่ก็เหมือนจะสายไปแล้ว
เพราะระยะทางแค่ไม่ถึง 10 เมตรยังไงรถก็หยุดได้ไม่ทัน ขืนเป็นอย่างนี้ชนแน่นอน
ระยะห่างระหว่างขอบถนนด้านขวากับตัวรถที่ออกมาจากด้านซ้ายก็เหลือน้อยมาก
จนไม่น่าเชื่อเลยว่าจะผ่านไปได้พอดี 1 คัน (ตอนนี้ก็ยังไม่อยากเชื่อว่าผ่านมาได้ไง)

เราต้องรีบตัดสินใจหักหลบ ด้านขวาแทบไม่เหลือที่ว่างระหว่างรถกับเกาะกลาง
ถ้าเกิดว่าปีนเกาะกลางถนนที่ความเร็วขนาดนี้ รถลอยละลิ่งพลิกคว่ำได้เลยนะเนี่ย
ส่วนด้านซ้ายเพื่อนบอกว่าเหลือแค่นิ้วเดียว เกือบชนกับไอ้รถบ้าคันนั้นไปแล้ว
รอดมาได้อย่างปาฏิหารแท้ๆ เลยหละ

พอผ่านจุดวิกฤตินั้นมาได้แล้ว เรารู้สึกผิดอย่างบอกไม่ถูก
ถ้ารถเกิดชนขึ้นมา เราจะบอกที่รักของเรายังไงดี (หรืออาจไม่มีโอกาสได้บอก)
ในเมื่อเค้าเฝ้าบอกกับเราทุกวันว่า "ขับรถดีๆ นะ"
แถมเราก็พึ่งบอกกับเค้าไปว่า "ดูแลตัวเองดีๆ นะ"

โง่จังเลยนะเราเนี่ย ทำไมไม่ยอมเชื่อฟังที่รักของเรามั่งนะ
แม้ว่าจากรูปการณ์แล้วเราไม่ผิดเลย แต่ถ้าเกิดอุบัติเหตุขึ้นมาจะเป็นยังไงมั่ง
แย่จริง ยอมรับว่าขับรถกลับด้วยอารมณ์เสียโครตๆ แต่ก็ไม่น่าขับหาเรื่องเลย
เฮ้อ...

ตอนไปโรงพยาบาลนี้อึดอัดจนทำตัวไม่ถูกเลยจริงๆ
ที่เค้าว่าเพื่อนกับแฟนมันเลือกยาก ก็พึ่งรู้รสชาติของมันตอนนี้แหละ
แต่ไม่มีอีกแล้วหละ ที่จะยอมให้เพื่อนกับแฟนมาโคจรมาพบกันอีก
และถ้ามันเกิดขึ้นอย่างนั้นจริงๆ คราวนี้ฉันจะไม่เลือกเพื่อนอย่างพวกนายแล้ว

เล่นเกมกันๆ - GROW TOWER

2009-03-28T23:16:00.003+07:00

เมื่อหลายวันก่อน ได้โคจรไปเล่นเกมที่เว็บประจำ
อึ่ม... มีเกมใหม่ๆ เพิ่มขึ้นมาเยอะมากเลยแฮะ
ช่วงนี้ว่างๆ อยู่พอดี ก็คงทำเฉลยไปเรื่อยๆ ครับ

สำหรับตอนนี้ เป็นเรื่องของการสร้างหอคอยสูงๆ
เพื่อที่จะไปเปิดไฟดวงอาทิตย์ ส่องสว่างให้โลกใบนี้
ไม่ยากครับ มีแค่ 5 ตัวเลือกเอง (น้อยกว่ามินิบางอันอีก)
5! = 120 ดูเหมือนเยอะ แต่พอเข้าใจลำดับแล้วง่ายจริงๆ

GROW TOWER มาสร้างหอคอยที่สูงที่สุดกันเถอะ

!!! Spoiler warning !!!

4. แผ่นดิน
5. กระถาง
2. โถเหลือง		6. แมงสองสี
1. กล่องดำ
3. อิฐบล๊อก

End of spoiling.

เล่นเกมให้สนุกนะครับ ^^

Diary ซ้อมเบาๆ ร้องเกะดังๆ

2009-03-17T23:46:00.005+07:00

วันนี้ตื่น 9 โมงเช้าเพราะคนที่คิดถึงโทรมาปลุก
ดีใจจังเลยที่ได้ยินเสียงเธอเป็นคนแรกของวัน
วันนี้ต้องเป็นวันที่ดีแน่นอนเลย ^^
(ถึงแม้ว่าแบ๊ตมือถือจะหมดก็เถอะนะ)

ข้าวเช้าเป็นไก่จ๊อทอด เยอะมากเลยกินไม่หมด
พอจัดแจงอะไรนิดหน่อยแล้วก็ออกบ้าน

เบนโทรมาเปลี่ยนที่ซ้อมตั้งสองครั้งแหนะ
ตอนแรกเปลี่ยนจากห้องชมรมเป็นภาคคณิตฯ
แล้วก็เปลี่ยนเป็นร้านต้นหมากล้อมที่เซ็นทรัล
อึ่ม... อ้างที่แล้วเปลี่ยนๆ แบบนี้ มีอะไรแน่เลย ^^"

แล้วก็เป็นจริง เพราะว่าวันเกิดแบงค์ใกล้เข้ามาละ
ถ้าจำไม่ผิดรู้สึกจะเป็นวันที่ 20 นี่หละมั้ง
แต่ตอนนันก็ไม่ได้อยู่พร้อมหน้ากันเพราะแข่งกีฬา
วันนี้เลยว่าจะมาฉลองกันซักหน่อย

ไปถึงได้ดูพี่วันเล่นกะเบนตอนใกล้ๆ จบกระดาน
แล้วก็นั่งฟังคอมเมนต์เกม อึ่ม พี่วันก็เก่งนี่หน่า
ฟังจบก็ถึงเมนครอส คือแข่งกับพี่วันหนึ่งกระดาน
อุตสาห์โชคดีทายได้ดำแล้ว แต่ทำไม๊ต้องโดนหลอก
โดนจับกินไปกลุ่มนึง แพ้ขาดลอยไปเลย T_T

ซ้อมเสร็จบ่ายสองกว่าๆ โทรถามพี่ณัฐว่าจะไปกี่โมง
ดันบอกว่าปอยไม่ว่าง แคนเซิลซะงั้น...
เอาเหอะ อย่างน้อยก็กินเลี้ยงแบงค์ก็ได้ อิอิ

ข้าวกลางวัน+เย็นเลยเป็นพิซซ่า โปรโมชัน 1 แถม 1
สั่งถาดใหญ่ ขอบไส้กรอกอีก อือหือ 16 ชิ้นเชียวนะ
กินกัน 5 คน ตอนแรกนึกว่าจะไม่หมดซะละ
(บิวตี้แอบกินน้อย กินไป 2 ชิ้นเองอะ...)

ระหว่างที่กินพิซซ่านั้น ก็ร้องเกะที่ซิงอะลองไปด้วย
รู้สึกว่าเพลงนี้เพราะเป็นพิเศษแฮะ

โลกหมุนด้วยความรัก จาก Crescendo อัลบัมแรกเลยหละ

ถึงซับซ้อนแต่สวยงาม ทั้งขื่นขมและอมหวาน
แม้สับสนอยู่เหมือนกัน แต่ฉันยังพอใจ
ร้อนก็ร้อนอยู่เดี๋ยวเดียว เดี๋ยวก็ซึ้งก็สดใส
ทุกโชคร้ายก็หายไป รักให้ครบทุกอย่าง

...อึ่ม ซับซ้อนจนไม่รู้จะว่ายังไงเลยหละ ^^"
แต่ก็รู้สึกดีนะ ใช่ รู้สึกดีแม้จะมีทุข์บ้างในบางครั้งก็เถอะ
เพราะเมื่อผ่านทุกข์ไปได้แล้ว ความสุขมากมายยังรออยู่

(*) เจอมาร้ายดียังไง แต่ใจก็ยังต้องการ
ในทุกทุกวัน โลกหมุนด้วยความรัก

แม้ว่าจะเคยเจ็บปวดมาบ้าง แต่ก็ยังคงรักอยู่
เพราะว่าโลกนี้หมุนด้วยความรักจริงๆ แหละ

มีอีกหลายต่อหลายคน เขาอดทนก็เพื่อรัก
รักผลักดันให้รู้จัก ให้หาหนทางใหม่
ฉันจะล้มตั้งหลายที ดีที่รักมาฉุดไว้
รักสร้างสรรสิ่งมากมาย และหลอมละลายทุกหัวใจ ...ซ้ำ(*)

ขอบใจมากๆ นะ ที่อดทนหลายสิ่งเพื่อฉันมาตลอด
ขอใจมากๆ นะ ที่ช่วยฉุดฉันขึ้นมาหลายต่อหลายครั้ง

(**) ความรักเปรียบเสมือน เหมือนอากาศ
ที่มันช่วยหล่อเลี้ยง ให้ทุกชีวิตได้คงอยู่
มีลมหายใจ โลกจึงยังงดงาม
~
หากว่ายังมีรัก ชีวิตยังมีหวังรออยู่
ยังอุ่นหัวใจ โลกหมุนด้วยความรัก

ยังสงสัยอยู่ว่า ถ้าไม่มีรักแล้ว ชีวิตฉันจะเป็นยังไงบ้าง
เชื่อแล้วจริงๆ ว่า โลกนี้หมนุได้ด้วยความรัก ^^

ผ่านมาตั้งนานแสนนาน แต่พึ่งจะซึ้งสุดใจกับเพลงนี้เป็นครั้งแรก
หัวช้าจังเลยเนาะ เราเนี่ย ^^"

ร้องเกะเสร็จก็ไปส่งบิวตี้ที่บ้านทางดอยสะเก็ด
กลับถึงบ้านสองทุ่มนิดๆ จัดกระเป๋าเตรียมเดินทาง
ไม่ได้อยู่เชียงใหม่ตั้งนาน จะมีใครคิดถึงเราบ้างน้า

Weekendary สุโขทัย-อาหารเป็นพิษ

2009-03-16T22:13:00.002+07:00

วันศุกร์ตื่นขึ้นมาตอนเที่ยง จำไม่ได้แล้วข้าวเช้า (?) เป็นอะไร
อย่าว่าแต่จะจำให้ได้เลยว่าคืออะไร กินหรือเปล่ายังไม่แน่ใจเลย

วันนั้นเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วเหมือนเดิม ทำคอมเพลินเลย
ใกล้สี่โมงเย็นเวลาเลิกงานก็จัดกระเป๋าเตรียมตัวไปสุโขทัย
คราวนี้ไม่ลืมเอาอะไรไปแน่นอน ^^ (คราวก่อนลืมแปรงสีฟัน)

พอพ่อแม่กลับมาถึง เตรียมตัวอีกแป๊ปนึง ก็ได้ฤกษ์ออกบ้าน
ตอนแรกก็คิดกันว่า จะไปกินโน่นกินนี่ดี (เพราะกว่าจะถึงก็คงดึก)
แต่สุดท้ายก็ลงเอยด้วยการแวะเข้าเซเว่นหาไส้กรอกมารองท้อง

ขับรถออกเมืองเชียงใหม่ไปได้พักนึง ก็แวะร้านขนมบ้านอาจารย์
ตกแต่งร้านได้สวยงามมาก ไม่น่าเชื่อว่าสาขาแรกจะเล็กนิดเดียว

แล้วก็นั่งดูทางไป 3-4 ชั่วโมง ท่าทางว่ารอบหน้าอาจได้ขับละ
ถึงสุโขทัยราวสามทุ่มครึ่งเห็นจะได้ แล้วก็ไปกินผัดไทยที่โต้รุ่ง

กินเสร็จก็ขับรถเข้าไปเป็นที่โรงจอดรถประจำตัว (เรียกซะเวอร์)
ไม่ใช่อะไรหรอก บ้านที่สุโขทัยไม่มีโรงจอดรถ เปิดมาก็เจอถนนเลย
ไอ่โรงจอดรถที่ว่าเนี่ย ที่จริงก็คือโรงจอดรถการไฟฟ้าที่อาทำงานอยู่
อ๋อ พ่อให้ขับจอดเอง หวาดเสียวมากเลย แต่ก็จอดได้ปลอดภัย

แล้วก็เดินกลับมาอาบน้ำเข้านอนที่บ้านม่าตอนสี่ทุ่มกว่า
เพราะว่าพรุ่งนี้ต้องรีบตื่นแต่เช้าไปช่วยงานขึ้นบ้านใหม่

แต่ก็ยังแอบหวังอยู่นะว่าจะโทรมามั้ย
คิดถึงจังเลย
sms ที่ส่งไปจะได้รับมั้ยนะน้า...

วันเสาร์ตื่นขึ้นมา 8 โมง อาจจะไม่เช้าสำหรับใครหลายคนหรอก
แต่นับว่าเป็นการตื่นนอนที่เช้าที่สุดของเดือนนี้เลยหละ >.<

จำไม่ได้อีกแล้วว่าข้าวเช้าเป็นอะไร (เริ่มสนใจอาหารน้อยลงทุกขณะ)
กินเสร็จก็ออกไปช่วยงานบ้านใหม่ ...ไม่มีอะไรมาก เสริฟน้ำ รับแขก

แล้วพระก็มาทำพิธี นั่งจนเมื่อยเหมือนกันแฮะ ^^"
เสร็จเรียบร้อยก็กินข้าว กับข้าวหลายอย่างมากเพราะเป็นโต๊ะจีน
แต่เหมือนจะคาดคะเนจำนวณแขกที่จะมาผิดไปเยอะโขแฮะ
เพราะเหลือว่างตั้ง 4 โต๊ะ (โต๊ะนึงนั่งได้ถึง 8 คนเชียวแหละ)

หลังจากแขกกลับหมด ก็ทำพิธีประจำครอบครัวคือ ถ่ายรูปหมู่ ^^"
ปรกติแล้วการถ่ายรูปหมู่ของครอบครัวจะเป็นอะไรที่ลำบากมาก
เพราะคนเยอะ แถมยังมีเด็กบ้ากล้องกับเด็กกลัวกล้องอีก เฮ้อ

แต่คราวนี้ง่ายขึ้นเยอะ เพราะญาติพี่น้องหลายคนติดงานมาไม่ได้
...ไม่รู้สิ แม้จะถ่ายรูปง่ายขึ้น แต่เหมือนอะไรบางอย่างขาดหายไปแฮะ

พอถ่ายรูปเรียบร้อยก็จัดแจงทำบ้านให้เป็นเหมือนเดิม
ไม่ว่าจะย้ายโต๊ะเก้าอีกกลับตำแหน่งเดิม จัดทีวี เก็บกวาดเช็ดถู
ระหว่างนั้นมือถือก็โดนยึดโดยน้องชายไปเล่นเกมตามระเบียบ
เล่นจนแบ๊ตหมดเกลี้ยงเลยหละ...

ตกเย็น ก็กินโต๊ะจีนที่เหลือจากตอนเที่ยง เรียบร้อยแล้วก็กลับบ้านม่า
สิ่งที่ทำเป็นอย่างแรกคือชาร์ตแบตมือถือ เผื่อว่าคนที่คิดถึงจะโทรมา
แม้ว่าปรกติแล้วจะไม่โทรมาเวลานี้ก็เถอะนะ

ตอนดึกหน่อย พึ่งนึกได้ว่า วันนี้เป็นวันสำคัญนี่หน่า...
ตายหละหว่า ช้าไปมั้ยเนี่ย ที่มานึกออกเอาซะดึกป่านนี้
อย่างแรกคือ วันนี้เป็นวันเกิดไอน์สไตน์ (Einstein สะกดผิดทุกที)
อย่างที่สอง วันนี้เป็นวันไพน์ (3.14 เขียนแบบมะกันเดือนก่อนวัน)
อย่างที่สาม วันนี้เป็นวันไวท์เดย์! (หนึ่งเดือนหลังวันวาเลนไทน์)

โถ่เอ๋ย... ทำไมถึงไม่ได้อยู่ด้วยข้างๆ เธอในวันนี้นะ...
จะ sms แต่เพราะเปลี่ยนมือถือใหม่ข้อความเก่าสวยๆ เลยไม่เหลือ
เลยต้องได้มาออกแบบรูปเอง กว่าจะทำเสร็จก็งงไปหลายรอบ
ไวท์เดย์ทั้งที ส่งได้แค่ KitKat ...เฮ้อ

พอเข้าห้าทุ่มกว่าๆ ก็เกิดปวดท้องอย่างบอกไม่ถูก
ตอนแรกก็ไม่ได้คิดอะไร แต่สุดท้ายเรื่องที่ไม่อยากให้เกิดก็เกิด
อาหารเป็นพิษ T_T

ไม่ได้นอนทั้งคืน...
ไม่มีเกลือแร่ติดบ้านไว้อีก...
ทรมานจริงๆ เลย

สิ่งที่คิดตอนนั้น ฉันต้องมีชีวิตรอดกลับไปให้ได้ (เวอร์จังเนาะ)
ไม่อยากให้คนที่รักเราต้องมาเสียใจ ถ้าเราต้องจากไป

มีสติพอที่จะรับรู้เรื่องราวต่างๆ ได้ก็ปาไปตอนเที่ยงของวันอาทิตย์
พึ่งจะได้กินน้ำเกลือแร่แก้วแรก กว่าจะหายเพลียก็อีกหลายชั่วโมง

ก่อนกลับเชียงใหม่ชั่งน้ำหนักดู ลดไปถึงสองกิโลเชียว!
อยากลดน้ำหนักนะ แต่ไม่อยากลดด้วยวิธีนี้ซะหน่อย - -"

ขากลับเลยนอนตลอดทางเลย แม้ว่าทั้งวันจะนอนมาเยอะก็เถอะ
พอถึงเชียงใหม่ก็แวะร้านข้าวตัม กว่าจะได้กินอีกมื้อนี้รอเป็นวัน
กินได้น้อยกว่าเดิมมากๆ ข้าว 1 ถ้วยยังเกือบไม่หมดเลย

กลับมาถึงบ้านก็นอนซมไปอีกหน่อย แล้วก็มีโทรศัพท์เข้ามา
^^ นึกว่าจะไม่มีเสียงคุยซะแล้ว ดีใจจังที่ได้ยินเสียงอีกครั้ง

วันจันทร์ตื่น 9 โมงเช้า (การตื่นมันสลับเป็นคาบๆ จริงๆ ด้วย)
รู้สึกยังไม่อยากขยับไปไหนมาไหนมากเลย เลยเล่นเกมในมือถือ
พอสิบโมงก็ลงมากินข้าวเช้า ขอบคุณคุณแม่ที่รู้ใจทำต้มจืดไว้ให้

วันนี้ลองมาจัดการกับอัลบัมรูปดู ทำไมมันวุ่นวายหยั่งงี้เนี่ย เฮ้อ
ยังไม่ได้ทำอย่างอื่นเลย ก็หมดไปอีกวันละ...
ที่ตั้งเป้าหมายไว้ว่าจะทำให้เสร็จ ก็เหมือนจะยังไม่เสร็จซักอย่าง
กลับมาจากอะตอมเกมต้องเริ่มเคลียร์แล้วหละ

คิดถึงนะ อยากเจอมากๆ ด้วย
กลับมาแล้วไปอ่างแก้วกันเถอะ ^^

Diary ค่ายโอวันที่สี่ เตรียมตัวก่อนสอบ

2009-03-13T13:56:00.005+07:00

แล้ววันนี้ก็ตื่นสายจนได้ ยังดีที่ไม่เลยเที่ยงแฮะ
หลังจากทำโน่นนี่นิดหน่อยพร้อมกินข้าวเช้าแล้วก็ไปค่าย

วันนี้ไปถึงค่ายเร็วที่สุดเลย คือบ่ายโมงตรงเป๊ะ
นั่งฟังอาจารย์+ดูน้องไปได้หน่อยนึงแล้วก็หลับ >.<
แต่ก็หลับไม่ลงหรอก รู้แต่ว่าอยากฟุ๊บหน้าลงกับโต๊ะแค่นั้น

พอตื่นขึ้นมาอีกที อึ่ม... เกมที่พี่ภูเล่นอยู่น่าสนใจดีแฮะ
ประจวบเหมาะกับที่พี่ฟลุ๊กรู้ว่าเกรดออกแล้ว เลยชวนพี่ภูไปดู
เราก็ไม่รอช้า รีบเสนอหน้าเล่นเกมต่อให้ทันที่ ^^

...เล่นเพลินจนลืมกินเบรกไปเลย - -"

แล้วก็รู้สึกอยากดูเกรดมั่ง เลยลงไปข้างล่างหาเน็ตต่อ
ยังไม่ทันถึงไหน ใต้ตึกมีเพื่อนๆ รุมโน้ตบุกส์กันเต็มเลย
เราก็ขอแทรกเข้าไปดูเกรดมั่ง
ก็ถือว่ายอมรับได้มั้ง ไม่ได้สวยหรูมาก แต่ก็ไม่แย่จนรับไม่ได้
อีกอย่าง ถ้าเทียบกับเวลาอ่านหนังสือแล้ว ได้ขนาดนี้เลยหรอ

ข้าวเย็นเป็นต้มจืดกับลาบหมู เผ็ดอีกแล้ว แต่ก็กินได้ อร่อยดี
ดึกวันนี้สอนน้องทำกล้องแบบเดียวกับที่ผ่านมา 2 วันก่อน
ม.ต้นสงสัยต้องให้เวลาเยอะๆ หน่อยแฮะ สอนหลายรอบจัง

เบรกดึกคราวนี้มาตอนสามทุ่มโน่น สอนเสร็จแล้วค่อยกิน
แต่ก็ทำให้น้องๆ ได้กลับหอเร็วขึ้น น้องผู้หญิงไม่ต้องวิ่งกลับแล้ว
ลงมาด้านล่างเจอพี่ณัฐ คุยกันได้แป๊ปนึงก็โดนสวดเรื่องเกรด ^^"
แล้วก็ไปแย่งขนมเดวิลกินอีกนิดหน่อยก่อนกลับบ้าน

Diary โดดค่ายไปรด. (หรือห้างกันแน่)

2009-03-12T00:59:00.003+07:00

วันนี้ตื่น 9 โมงเช้า รีบอาบน้ำแต่งตัวแล้วออกบ้าน
ข้าวเช้าเป็นหมูหทอด กินบนรถตอนจอดรอไฟเขียว

ถึงบ้านเพื่อนตอน 10 โมงนิดๆ แล้วก็ไปศูนย์รด.
ตอนแรกก็นึกว่าจะต้องทำอะไรให้ยุ่งยากวุ่นวาย
แต่ที่ไหนได้ แค่เดินเข้าไปบอกเอาใบจบปี 3 ก็เสร็จ
...อึ่ม ยังไม่เสร็จนี่หว่า เพราะมิถุนาต้องไปอำเภออีก
แต่ก็ถือว่ารวดเร็วกว่าที่คิดละกัน

ยังไม่เที่ยง ยังไม่หิว แต่ก็ยังไม่อยากกลับบ้าน
เลยหัดขับรถพร้อมแวะไปเดินเล่นที่แอร์พอร์ต
เอ๋ งานรวมรุ่นหรอเนี่ย เพื่อนโรงเรียนเดินแทบชนกัน
พอถามดูจับใจความได้ว่า มาผ่อนคลายก่อนเกรดออก

ข้าวเที่ยงกินปลาทอดที่ร้านสกายลาร์ค แพงพอใช้
(เพราะอยู่ในม.แล้วสามารถกินอย่างประหยัดได้ 3 มื้อ)
แต่ที่แพงกว่าคือเดินผ่านตู้เกม แล้วเพื่อนชวนอย่างหนัก
แบงค์สีแดงๆ ละลายไปภายในหนึ่งชั่วโมง T_T

ข้าวเย็นออกมาซื้อหมีกรอบราดหน้าใส่ถุงกลับบ้าน
ไม่ได้กินมานานมากๆ แล้ว คิดถึงเหมือนกันนะเนี่ย

วันนี้กลับถึงบ้านเร็วที่สุดในรอบสัปดาห์เลยหละ
แต่ใช้เวลาขับรถนานที่สุด เพราะเป็นช่วงเร่งด่วนพอดี

วันนี้คงต้องนอนเร็วขึ้นแล้ว เพราะพรุ่งนี้อยากออกเช้าอีก
ดูซิว่า จะทำลายสมการการนอนที่เป็นกราฟรูปไซน์ได้หรือไม่

Diary ค่ายโอวันที่สาม ได้ขึ้นไปชั้น 9 แล้ว

2009-03-11T01:40:00.001+07:00

วันนี้ตื่นขึ้นมาสายมากๆ อีกแล้ว
เหมือนว่ากราฟการตื่นจะเป็นกราฟไซน์เลย ^^"

กินข้าวไก่อบเสร็จแล้วเปิดคอมจะทำงานต่อ
ดันเปิดไม่ติดแฮะ นึกว่าจะต้องส่งซ่อมซะแล้ว
ยังดีที่ตบๆ ไปหน่อยก็เลิกงอแงละ
แต่ก็ไม่ได้ทำงานอยู่ดี เพราะเดี๋ยวไม่ทันเบรกบ่าย

ไปถึงเจอน้องค่ายบ่นว่าอยากเล่นหมากรุกสากล
เลยได้ไปแอบยืมมาจากห้องชมรมที่ไม่มีคนอยู่

ตอนดึกวันนี้ได้ขึ้นไปดูดาวบนดาดฟ้าชั้น 9 แล้ว
เรื่องที่สอนก็ต่อจากเมื่อวานเลย (คราวก่อนไม่จบ)
เพียงแต่ปล่อยให้น้องลงมือทำด้วยตัวเองมากขึ้น

ดาวเสาร์ช่วงนี้เกือบสวยแฮะ เอียงวงแหวนนิดหน่อย
เสียดายที่กล้องความสามารถไม่พอ ถ่ายไม่สวยเลย

เบรกดึกเป็นขนมปังปิ้งทาเนย ^^
กินไปเยอะมากๆ อึ่มจนแทบอยากนอนขึ้นมาเลย

ขากลับ ลองขับแบบช้าๆ ดู ว่าจะใช้เวลาต่างกันแค่ไหน
คือว่าถ้าขับช้าแล้วไปได้เรื่อยๆ เนี่ย ก็ไม่มีปัญหาหรอก
แต่นี่ดันช้าแล้วอยู่เลนซ้ายที่รถหน้าขับแค่ 40 เฮ้อ...
กว่าจะถึงบ้านก็ใช้เวลาเพิ่มจากเมื่อวานอีกเท่าตัวเลย

วันนี้ไม่ไหวแล้วหละ ง่วงมากๆ
พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้าอีก เพราะต้องไปทำธุระกับรด.
ไปนอนละนะ ฝันดีจ๊ะ

Diary ค่ายโอวันที่สอง ขึ้นแค่ชั้น 7

2009-03-10T02:32:00.001+07:00

วันนี้ตื่นขึ้นมา 9 โมงนิดๆ
ไม่น่าเชื่อว่าจะตื่นเช้าได้เป็นผลสำเร็จ ^^

แล้วก็ได้เริ่มทำในสิ่งที่ดองไว้มานานมากๆ
นั่นคือ ปรับปรุงบล๊อกแห่งนี้แบบยกเครื่อง!

แต่เอ๋... ทำไมมันไม่ค่อยต่างจากเดิมเลยหละ
ก็เพราะวันนี้แก้โค๊ดภาษาที่เขียนโครงเว็บก่อน
ของเก่าเป็น HTML ใช้ตารางจัดคอนเทนต์
ตอนนี้ลองใช้ CSS ทำดู ...ยากกว่าแฮะ

เอาเป็นว่าต้องลองค่อยๆ แก้ไขไปทีละนิดๆ
ไม่น่าจะเกินสัปดาห์นี้ก็เสร็จสมบูรณ์แล้วหละ ^^

ข้าวเช้าไม่กิน กินข้าวเที่ยงเป็นหมูยอนึ่ง
แล้วก็ออกไปค่ายโอตอนบ่ายโมงตรง

ไปถึงก่อนพักช่วงบ่ายนิดนึง แต่ก็อดกินเบรก
เพราะว่าเค๊กใบเตยขายดีมากเหมือนเช่นทุกปี

กลับเข้ามาในห้องเรียน น้องๆ ก็ฟังอาจารย์สอนไป
ส่วนพวกพี่ๆ หนะหรอ... 555+

วันนี้ภูภู่เกมขอนำเสนอ Crayon Physics Deluxe
เป็นเกมที่วาดๆๆ ให้ลูกบอลเด้งไปถึงดาวให้ได้
แนวคิดโครตเจ๋งเลย!

เคยเห็นการสอนฟิสิกส์ที่วาดๆ สอนได้เลยเมื่อ 3 ปีก่อน
ไม่นึกว่าจะถูกจับยัดลงมาสู่เกมถึงมือคนทั่วไปเร็วอย่างนี้
อึ่ม เทคโนโลยีมันพัฒนาไปเร็วจริงๆ

ข้าวเย็นวันนี้เป็นผัดเผ็ดหมูกับต้มจืดลูกชิ้นอะไรซักอย่าง
กินข้าวเติมพลังไปสองจากเสร็จก็ถึงเวลาสอนละ

วันนี้ขนกล้องโทรทัศน์ขึ้นไปดูดาวบนดาดฟ้าชั้น 6
ทำเลไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลยแฮะ โดนตึกบังไปเยอะเลย
อากาศก็ไม่ดีด้วย ส่องดูดอยสุเทพแล้วรู้เลยว่าฝุ่นเยอะ
พระจันทร์ก็ดันสว่างเวอร์อีก เฮ้อ...
เด็กโอหนอเด็กโอ ทำไมถึงล้างอาถรรพ์ไม่ได้ซักทีน้า

แล้วกล้องตัวนึงก็ดันล๊อกขาไม่อยู่ ต้องไปเอาประแจมาขัน
เลยได้ลงไปยังที่อยู่ห้องชมรมใหม่ แต่หาของยังไงก็ไม่เจอ
มาคิดได้ว่าหลังรถมีอุปกรณ์ช่างอย่างพื้นฐานอยู่นี่หน่า
เปิดไปดู อึ่ม ประแจครบทุกไซส์เลย - -"

วันนี้สอนน้องใช้กล้องดูดาวอย่างเดียวเลย
เรื่องเส้นสายบนท้องฟ้านี้เหมือนน้องๆ จะพอจำกันได้แล้ว
สอนง่ายขึ้นเยอะเลย ถ้าไม่ติดที่เราดันลืมเรื่องกล้องไปหมด
ต้องมาคลำๆ ดูว่าตรงไหนคืออะไร ใช้ยังไง คำนวณยังไง
แต่สุดท้ายก็ถูไถไปได้รอดหละน่า

ขากลับ คราวนี้จับเวลาและความเร็วเป๊ะๆ เลย
ได้ระยะทาง 15.1 กิโลเมตรในเวลา 18:40 นาที
เดี๋ยวพรุ่งนี้จะลองขับไม่เร็วมาก แล้วจับเวลาเทียบกันดู

ดีใจจังที่ยังโทรมาหา นึกว่าจะไม่ได้ยินเสียงซะแล้ว
คิดถึงมากๆ เลยนะ ดูแลตัวเองด้วย
ไปนอนก่อนละนะ
ฝันดีนะ

Diary ค่ายโอวันแรก ขึ้นหอดูดอย

2009-03-09T00:49:00.007+07:00

เป็นอย่างนี้ทุกทีเลย ช่วงนี้
คือหัวถึงหมอนแล้ว แต่นอนไม่หลับ
กว่าจะหลับได้จริงๆ ก็ปาไปตีสามครึ่ง - -"
ชักจะกลายเป็นมนุษย์ค้างคาวไปซะแล้ว

เช้านี้ตื่นขึ้นมาเก้าโมงครึ่งได้ยังไงไม่รู้
แต่จิตใต้สำนึกมันบอกว่า ไม่ไหวแน่ๆ
เลยนอนต่อ จนตื่นอีกทีก็สิบโมงครึ่ง
แต่ก็ยังนอนน้อยกว่ามาตฐานอยู่ดีแหละน้า

กะว่ากินข้าวเสร็จแล้วจะออกไปค่ายเอง
แต่รถไม่อยู่แฮะ? คนก็ไม่อยู่...

กว่าจะระลึกชาติได้ก็ปาไปบ่ายโมงกว่าๆ
ตอนที่พ่อแม่กลับมา แล้วบอกว่าไปงานแต่ง
อ๋อ งานแต่งลูกน้องที่ทำงานรวดงานขึ้นบ้านใหม่

เลยได้ฤกษ์ออกจากบ้านตอนบ่ายสี่แทน
ไปถึงพี่ติ้มก็สอนเกือบเสร็จกันแล้ว
กินข้าวเย็นฟรี แล้วก็ขึ้นไปสอนน้องๆ บนดอย

วันนี้สอนสนุกมาก ไม่เหมือนค่ายแรกเทอมหนึ่งแล้ว
สงสัยว่าน้องๆ มีพื้นฐานมาบ้าง (แม้จะน้อยนิดก็ตาม)
แต่ก็สนุกจริงๆ แหละน้า สอนเด็กๆ เนี่ย ^^

วันนี้ดวงจันทร์สว่างเวอร์ ถ่ายรูปมาด้วยแหละ
กล้องมือถือติดเลนส์กล้องดูดาว ถูไถได้เลยนะเนี่ย
(พระจันทร์สวยแต่ดันส่องแสงบังดาวอื่นหมด เฮ้อ)

ขากลับ จับเวลาได้ 4 เพลงแรกอัลบัมบอยป๊อด
กับระยะทาง 14 กิโล (วัดจาก google earth)
เอ่อ... ขับรถเร็วเกินไปหรือเปล่าเนี่ย - -"

รู้แต่ว่าลองทดสอบความเร็ว 80 กับโค้ง 45 องศา
มันช่างน่าหวาดเสียวว่าจะหลุดโค้งจริงๆ ^^"

ถึงบ้านแล้ว ได้ข้อสรุปว่า ควรอยู่บ้านจะดีที่สุด
เพราะว่าเหลืองานที่ไม่ได้ทำอีกตั้งเยอะแยะเลย
ขืนอยู่หอหละก็ งานที่ดองไว้มันต้องเน่าแน่ๆ

ตอนนี้ขอตัวไปนอนแล้วนะ ฝันดีจ้า แล้วจะฝันถึง

Diary ยังจะมีหน้ามาว่างอยู่อีกหรอ!

2009-03-08T02:27:00.001+07:00

วันนี้ตื่นสายได้ใจมาก
คือตอนที่เข็มนาฬิกาซ้อนกันพอดี - -"
8:44 หรอ.. ผิด อะเดาใหม่ๆ
9:49 หรอ ก็ยังไม่ใช่อยู่ดี
10:55 หรอ 555+ 12:00 ต่างหาก
ลงมาได้ก็กินข้าวทันทีเลย

กะว่าจะออกไปทำค่ายแล้ว แต่ก็มัวทำโน่นทำนี่จนรู้ตัวอีกทีก็เย็นละ
(ที่จริงก็ไม่ได้ทำอะไรมากหรอก แค่ล้างรถกับดูบางรักซอยเก้าเอง)

สรุปคือวันนี้ก็ยังคงไม่มีอะไรมาก (เนื่องจากตื่นสายจนไม่ได้ทำอะไร)

เอาตารางค่ายโอฯ ดาราศาสร์ม.ต้นแปะเตือนความจำตัวเองหน่อย

7 น้องเข้าค่ายวันแรก ไม่มีเรียน แต่มีกินเลี้ยงเล็กๆ (พลาดซะแล้ว)
8 ตอนดึกขึ้นดอย ไปดูดาวช่วงที่พระจันทร์สว่างโครต (ทุกปี เฮ้อ...)
9-10 ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ ตอนดึกเปลี่ยนสถานที่เป็นดาดฟ้าตึกแทน
11 วันหยุดของเรา (สอนแค่ภาคค่ำ) แต่น้องๆ ไม่หยุดแฮะ
12 เกือบจะโค้งสุดท้ายแล้ว วันนี้ก็ขึ้นดาดฟ้าไปดูดาวเช่นเคย
13 สอบดูดาวตอนกลางคืน ขออย่าให้เมฆเข้านะ ไม่อยากเลื่อนอะ
14 น้องๆ สอบ Data (เหมือนสอบ Lab แหละ)
15 น้องๆ สอบทฤษฎี สอบเสร็จแล้วก็ไปปล่อยผีกัน 555+
16 ได้เวลาเที่ยวแล้ว เย่ๆ (เหมือนกลับเป็นเด็กเลย มีทัศนศึกษาด้วย)
17 น้องๆ เดินทางกลับกันแล้ว จะคิดถึงพี่บ้างหรือเปล่าน้า?

ตอนแรกไปดูหอในไว้ เพราะต้องทำค่าย อยู่หอน่าจะสะดวกดี
แต่เหมือนว่าจะสื่อสารกับลุงหอไม่รู้เรื่อง แถมยังเซ็งๆ อีก
ก็ไม่รู้ว่าจะได้ที่นอนเป็นที่ไหนกันแน่?

แต่ยังไง ก็ยอมได้ทุกอย่าง เพื่อค่ายที่เรารักที่สุดแหละ ^^
ไปนอนละนะ ฝันดีจ้า

Diary ว่างๆ วันสุดท้ายแล้วหละ

2009-03-07T01:03:00.001+07:00

วันนี้ตื่นเก้าโมงครึ่งด้วยความหิวอย่างรุนแรง!
เลยรีบคุ้ยตู้เย็นหาอะไรง่ายๆ เร็วๆ ทำกิน
สิบสองนาทีก็มีติ่มซำร้อนๆ มาทุเลาความหิวไปได้

เฮ้อ... ไม่เคยรู้สึกหิวข้าวเช้าอย่างนี้มากก่อนเลย
หรือว่าจะเนื่องมากจากเมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับ
เลยมัวแต่จับมือถือมาเล่น จนเวลาปาเข้าไปตีสาม

ง่วงจังเลยแฮะ ได้นอนน้อยๆ อย่างนี้...

ข้าวเที่ยงวันนี้เป็นไก่ผัดขิง แกงลูกชิ้นปลากราย
ก็อร่อยดีนะ เผ็ดนิดๆ พอกินไหวอยู่ ^^
กินเสร็จแล้วก็จัดการไฟล์ต่อเหมือนเดิม

ตกเย็นคนงานก็ทำหลังคาเสร็จพอดี
จะได้จอดรถแบบไม่โดนแดดโดนฝนซักที

แล้วพ่อก็กลับมาพร้องข้าวหลามหนองมน
โอ้... พึ่งจะรู้นะเนี่ย ว่าแวะไปจนถึงชลบุรีเลยแฮะ
ด้วยจำนวนอันมากมายของมัน ทำให้มีงานประจำขึ้น
คือแจกจ่ายของฝากนี้ไปให้เพื่อนบ้านและคนรู้จัก

เนื่องจากคนรู้จักเยอะ (ไปหน่อย) บางหลังก็ไกลเป็นกิโล
เลยได้ออกไปปั่นจักรยานเล่นหลังจากที่ไม่ได้ปั่นมานาน
ก็สนุกดีแฮะ ถ้าจักรยานสมบูรณ์กว่านี้คงปั่นทุกวันแน่ๆ

กลับมาบ้านเกือบมืด ก็กินข้าวมื้อดึกในทันที
กับข้าวเป็นต้มยำกุ้ง กับยำผักบุ้งกรอบ

เฮ้อ... ไม่น่าบ่นว่าอยากกินยำผักบุ้งกรอบเลย
เพราะพ่อพึ่งกลับ เลยไม่อยากขับรถไปกินข้าวนอกบ้าน
แม่เลยจัดจัดแจงสั่งกับข้าวร้านที่เราหลีกเลี่ยงมาตลอด
มื้อนี้ก็ลงเอยด้วยความเซ็งๆ ไปโดยปริยาย

ตกดึก มี SMS จากคนที่รอคอยด้วยความคิดถึง
เขียนว่า "กรุณาโทรกลับ..." อ้าว ตังค์หมดหรอกเหรอ
สงสัยว่าส่งมาดึกไปหน่อย แถมชนกับช่วงที่อาบน้ำพอดี
ยี่สิบนาทีต่อมาจึงได้โทรกลับไปใหม่ ...ไม่รับซะแล้ว
เฮ้อ...

คิดถึงมากๆ เลยนะ อยากได้ยินเสียงซักนิดก็ยังดี
บอกกับฉันว่าเธอสบายดี ไม่มีอะไรที่ต้องเป็นห่วง
แล้วเมื่อไหร่ที่เราจะได้พบเจอกันอีกนะ
ฉันจะรออย่างใจจดใจจ่อเลยหละ
ก็เพราะใจมันรักเธอนี่หน่า~

แต่วันนี้ลืมตาไม่ไหวแล้วหละ
ขืนยังนอนน้อยอีก มีหวังได้ไปกินไม้ไผ่แช่แข็งแน่ๆ
วันนี้ก็คงต้องไปนอนแล้วหละนะ

ฝันดีนะ
แล้วเค้าจะฝันถึง

Diary ว่างๆ ก่อนจะไม่ว่างแล้ว!

2009-03-06T00:08:00.002+07:00

วันนี้เกิดเหตุสุดวิสัย (ด้านการนอน) นิดหน่อย
เลยทำให้ตื่นขึ้นมาตอนสิบเอ็ดโมงกว่าๆ

ข้าวเช้าวันนี้เป็นไก่สำเร็จ อบไมโครเวป 2 นาที
กินเสร็จก็เสต็ปเดิม เปิดคอมอัพรูป...

..

.

เน็ตเน่า T_T

เฮ้อ...

แต่ก็ไม่เป็นไร ทำอย่างอื่นแทน (งานยังเหลือเยอะ)
ลำดับต่อมาคือ จัดการกับเพลงทั้งหลายในเครื่อง
แค่เพลงคลาสสิกก็กินที่ไปเป็นยี่สิบจิกกะไบต์ละ
จับมาจัดเรียงให้เรียบร้อย + แปลงไฟล์ให้เล็กลง
แป๊ปๆ หมดเวลาไปอีกหนึ่งวันละ

ข้าวเย็นวันนี้เป็นผัดถั่วลันเตาฝีมือคุณแม่อีกเช่นเคย
ก็ยังคงไซ้กินเนื้อหมูมากกว่ากินผักอีกละ ^^"

ตกดึกมา ลองเข้าเน็ตอีกที
โอ๊ะ เข้าได้แล้ว
เลยนั่งอัพรูปที่เหลือต่ออีกจนครบหมด
(แต่ยังไม่ได้ตั้ง Public เลยนะ ขอเลือกรูปก่อน)

รู้สึกว่าหนวดยาวๆ ขึ้นแล้วแฮะ
แต่ไม่เคยโกนหนวดก่อนนอนเลยอะ โกนตอนเช้าตลอด
ลองโกนหนวดก่อนนอนดูซักครั้งดีกว่า...

Diary ว่างๆ แต่ต้องอยู่กับบ้านแฮะ

2009-03-05T01:01:00.002+07:00

วันนี้ตื่นขึ้นมาเก้าโมงครึ่งนิดๆ
เพราะเสียงกระดิ่งที่ไม่เคยดัง
มีช่างมากมายมาทำงานที่บ้านซะงั้น

ก็เลยเปิดประตูให้ช่างมาทำหลังคาเพิ่ม
จะได้จอดรถไม่โดนแดดโดนฝนซักที ^^

ล้างหน้าแปรงฟันเสร็จก็เปิดคอมเล่นนิดหน่อย
แล้วก็หาขนมเช้ากิน (เพราะยังไม่หิวมากเท่าไหร่)

เผลอแป๊ปเดียวเที่ยงแล้ว
แม่ซื้อข้าวกลับมาบ้านด้วย เลยได้กินข้าวมือแรก
กับข้าวเป็นหมูน้ำตกที่ไม่เผ็ดเอาซะเลย - -"

ตกเย็นอย่างรวดเร็ว หลังคาขึ้นโครงเสร็จแล้ว
คาดว่าจะเก็บงานที่เหลือเสร็จในวันพรุ่งนี้
วันศุกร์จะได้ออกไปทำอะไรซักที ^^

ข้าวเย็นเป็นปีกไก่ชุบแป้งทอดฝีมือแม่ (อร่อยมากๆ)
เสียดายอย่างเดียว คือน้อยไปหน่อย (นานๆ จะได้กินทีอะ)

ตกดึก ลองออนเอ็มดู
โห คนทักเยอะแยะเลย ไม่ได้เล่นมานานแล้วยังมีคนทักอีกแฮะ
เลยติดลม คุยกับพี่หมีและพี่ณัฐเพลิน รู้ตัวอีกทีก็ตีหนึ่งแล้ว

ไม่ไหวละ ไปนอนดีกว่า ^^
ขอให้ได้พบในฝันด้วยเถิด คิดถึงจะแย่อยู่แล้ว

สรุป วันนี้ทั้งวันก็ยังไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน
นอกจากอัพรูปที่มีอยู่อย่างมหาศาลต่อไป
(ต้องอัพให้เสร็จภายในวันพรุ่งนี้เท่านั้น)

Diary ว่างๆ หลังจากปิดเทอม

2009-03-04T01:40:00.006+07:00

วันนี้ตื่นขึ้นมาสิบโมงกว่าๆ
เพราะว่ากำลังฝันดีอยู่ และไม่อยากให้ฝันนี้จบลงไปเลย

แต่สุดท้ายก็ตื่นเพราะทนความหิวไม่ไหว ^^"
ลงมากินข้าวไข่เจียว ...ง่ายดีแฮะ (ทำเป็นอยู่ไม่กี่อย่าง)
กินเสร็จก็สั่งอัพรูปที่ดองไว้เป็นภูเขา อาบน้ำต่งตัว
เพราะวันนี้นัดพี่ที่ไม่ได้เจอกันมานานไว้

ออกบ้านตอนบ่ายนิดๆ ชะแวบเข้าไปรษณีย์ในมอ
ส่งโปสการ์ดใบเล็กที่เก็บเกี่ยวได้จากถนนคนเดิน
แล้วก็ตู้ม รถครูดฟุตบาท - -"

ตกใจมากๆ อีกแล้วหรอ! แต่ก็ช่างมันเถอะ
อย่างน้อยก็รู้ละว่า เลี้ยวแคบๆ แบบตกใจไม่ดี
คราวหน้าจะไม่มีเคสนี้อีก

กว่าจะได้เข้าไปหาพี่ก็ปาไปบ่ายสี่ครึ่งแหละน้า
ได้เวลาเลิกงานพอดิบพอดี ^^
(ที่จริงมีงานให้เราช่วย แต่พอไปถึงเค้าก็ทำเสร็จกันแล้ว)

กินเส้นเย็นที่เซนทรัล วันนี้มาในมาดฝรั่งเต็มตัว
เพราะสั่งสปาเกตตี มักกะโรนี และลาซาญญา
ต่อด้วยไอติมสเวนเซน ที่พึ่งกินไปเมื่อไม่กี่วันนี้เอง

ไม่น่าเชื่อว่าเรื่องกินนี้ จะกินเวลาไปถึงสามชั่วโมง
ไม่ได้เจอกันนาน มีเรื่องเล่าไม่รู้จบขนาดนั้นเลยหรอ?

หลังจากเดินเล่นอีกนิดหน่อย ก็ได้เวลาขอตัวกลับ
ถึงบ้านก่อนสี่ทุ่มนิดหน่อย แต่แม่ขึ้นนอนไปแล้ว
(อ๋อ เรื่องรถไม่บอกตอนนี้หรอก ยังไม่อยากฟังพ่อบ่น)

Diary おひさしぶり~

2009-01-24T14:37:00.004+07:00

สวัสดีความรัก
นานแค่ไหนแล้วนะ ที่เราไม่ได้จับเข้าคุยกันนานๆ แบบนี้ซักที

แต่ถึงอยากคุยอย่างไร ก็ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนดีเหมือนกัน
แม้จะได้นั่ง Time-Machine กลับไปยังห้วงเวลาต่างๆ
ถึงจะเก็บเกี่ยวเรื่องราวเหล่านั้นได้ แต่ความรู้สึกคงไม่ใช่

เอาเป็นว่า เริ่มกันตั้งแต่วันที่ชีวิตฉันเปลี่ยนแปลงไปตลอดกาลละกัน
...

หลังจากสอบมิดเทอมวิชาสุดท้ายเสร็จอย่างสบายใจไม่คิดอะไรมาก
เตรียมตัวที่จะปลดปล่อยชีวิตให้เป็นอิสระจากหนังสืออีกครั้ง
ไม่ได้คาดคิดเลยว่า ข้างหน้าจะมีอะไรที่น่ากลัวรออยู่

แล้วชีวิตฉันก็ต้องเปลี่ยนแปลงไปตลอดกาล
จากชีวิตอิสระไม่ต้องยึดติดกับอะไร
กลายเป็นต้องกลับบ้านทุกวัน

แล้วมันไม่ดีหรอ?
มันสายไปแล้วหละ

ชีวิตครอบครัวที่อบอุ่น
มันน่าจะเกิดขึ้นมาตั้งนานแล้วนะ
ไม่ใช่ว่าพอเกิดปัญหาขึ้น ถึงจะอบอุ่นได้

ไม่ไหวแฮะกับเรื่องที่เกิดขึ้น ฉันท้อแท้และหมดกำลังใจ
จะให้ฉันยืนหยัดต่อสู้ได้อย่างไร ในเมื่องความจริงนั้นโหดร้ายเสมอ
...

ณ สถานที่ซึ่งคาดไม่ถึง ใครคนหนึ่งได้มอบกำลังใจอันยิ่งใหญ่ให้กับฉัน
ฉันไม่แน่ใจว่า นี่หรือคือจุดเริ่มต้นของความรู้สึกดีๆ เหล่านี้
ไม่อาจแน่ใจเลยว่า มันจะเป็นความรักจริงหรือเปล่า?

สิ่งที่ฉันแน่ใจคือ รอยยิ้มของใครคนนั้น
ทำให้ฉันสามารถต่อสู้อยู่บนโลกที่เกือบกลมใบนี้ต่อไปได้

ไม่ได้หวังอะไรมากมาย เพราะรู้อยู่แล้วว่าคงเป็นไปไม่ได้
แค่เพียงแต่อยากได้รับกำลังใจในทุกๆ วันเท่านั้น

แต่ยิ่งนานวัน เหมือนยิ่งไม่เข้าใจตัวเอง
ไม่อยากจะบอกตัวเองเลยว่าตกหลุมรักไปแล้ว
...

ตอนนี้ไม่ได้คาดหวังอะไรเลย
เพราะคำที่พูดออกไปนั้น
ไม่เคยทำให้ทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิม

ขอเพียงแค่ยังอยากให้ต่อจากนี้
ยังคงมีกำลังใจที่จะต่อสู้บนโลกที่เกือบกลมใบนี้ต่อไปได้

ไม่ขออะไรมากมาย แค่เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว
...

บนโลกที่เกือบจะกลมใบนี้ ไม่มีอะไรดีเฟอร์เฟค
ชีวิตคนเราก็ช่างแสนสั้นและไร้ความหมายยิ่งนัก
แต่เชื่อหรือไม่ แค่ได้รักใครซักคน และทำชีวิตให้มีค่า
เพียงเท่านี้ก็ทำให้โลกใบนี้น่าอยู่ขึ้นเยอะมากแล้วหละ
...

ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าอีกนานเท่าไหร่ ที่จะได้คุยกันแบบนี้อีก
แต่คราวหน้า ช่วยมาแบบให้เตรียมตัวไว้หน่อยนะ
มาแบบไม่ให้ตั้งตัวนี้ ตกใจแทบแย่ ^^"

แล้วพบกันใหม่นะ ความรัก

Weekary อดีตที่ไม่มีวันหวนกลับ & อนาคตที่ไม่มีวันมาถึง

2008-09-21T02:06:00.012+07:00

6 ตุลาคม 2546 พอมาถึงค่ายวันแรกก็โดนแกล้งเลย โดยพี่ๆ ให้แนะนำตัวกันตามปรกติ แล้วก็สุ่มผู้โชคดีออกไปพูดชื่อเพื่อนใหม่ 3 คน แหม... ถ้าโดนสุ่มไปคนแรกก็คงง่ายอยู่หรอก เพื่อนโรงเรียนเราเองก็ 4 คนแล้ว ยิ่งคนน่ารักๆ อีก 5-6 คนนั้นก็จำชื่อไม่ยาก แต่แจ๊คพ๊อตก็ลงเพราะโดนสุ่มเป็นคนสุดท้าย แถมเงื่อนไขที่ว่าห้ามซ้ำชื่อคนที่เคยบอกไป เฮ้ย แล้วมันจะเหลือใครให้ข้าพเจ้าพูดถึงหละ สุดท้ายก็หันไปมองแถวหลัง แล้วก็แก้ไขสถานการณ์ด้วยการบอกชื่อพี่ค่ายไป แหม รอดตัวอย่างหวุดหวิด	8 ตุลาคม 2551 วันแรกที่น้องๆ มาค่าย แต่ละคนหน้าตาแบ้วกันทั้งนั้นเลย แกล้งใครซักคนเป็นพิเศษดีมั้ยน้า อิอิ โอ้เจอแล้วนั่นไงเด็กเนอร์ดบ๊อง ว่าแต่จะแกล้งอะไรดีหละ แนะนำตัวอักษรตัวเดียวดีมั้ยน้า? เต้นหนูชื่ออะไรก็เข้าท่าดีเหมือนกันนะ อิอิ ตกดึกแล้วน้องๆ หลับกันเร็วดีจัง หวังว่าคงไม่มีใครนอนไม่หลับอีกนะ อึ่ม... ไหนๆ ก็คืนแรกละ พรุ่งนี้ตื่นเช้าๆ มาปลุกน้องหน่อยละกัน ท่องไว้ก่อนนอน ตื่นเช้า ตื่นเช้า ตื่นเช้า ...
7 ตุลาคม 2546 วันแรกของการเรียนรู้เนื้อหาฟิสิกส์ดาราศาสตร์ อึ่ม... ต่างจากที่คิดไว้มากโขเลยแฮะ ยังไม่เห็นมีสอนดูดาวอะไรซักอย่างเลยอะ มีแต่ทรงกลมท้องฟ้าหมุนติ้วๆ ไปมา แต่ก็ยอมรับว่าอ.หม่อมฯ สอนได้สนุกสนานและรู้เรื่องดีมากๆ เลยหละ ตกดึกก็ขึ้นรถแดงไปหอดูดาว วันนี้ฟ้าปิดไม่มีอะไรให้ดูเลย แต่ก็ไม่เป็นไรเพราะยังเรียนแค่การบังคับกล้องอยู่	9 ตุลาคม 2551 เพิ่มความรู้จักระหว่างแต่ละคนขึ้น เล่นบัดดี้ก็แล้วกันเนาะ หวังว่าคงไม่มีใครค้านและเล่นด้วยกันหมดนะ อาหารกลางวันของป้าโรงไบโอนี้ ไม่เคยทำให้ผิดหวังซักปีเลยจริงๆ กินทีไรก็อร่อยและครบถ้วนโภชนาการตลอด อ๋อ! กินไม่อิ่มเติมได้เลยน้อง
8 ตุลาคม 2546 วันนี้ตอนเย็นไม่ได้ขึ้นดอย พี่ๆ เลยพาไปทำกิจกรรมที่ลานอะตอม สนุกมากเลยหละ ได้เห็นหลายๆ คนทำอะไรๆ ตลกด้วย อิอิ กลับมาที่หอก็ฝึกโอวันนีวันนีวาจนครบ 7 สกิลเลย	10 ตุลาคม 2551 เย็นนี้ทำกิจกรรมรวมน้องๆ งัดกลเม็ดเด็ดพราวที่เก็บไว้ก้นหลุมมาคอมโบต่อเนื่องครบทุกชุดเลย หวังว่าน้องๆ จะละลายพฤติกรรมได้เยอะและเปิดรับเพื่อนใหม่ได้เร็วนะ
9 ตุลาคม 2546 วันนี้อ.บุญรักษาเข้าสอน พอเรียนไปเรียนมาถึงเรื่องหลุมดำเราก็หลุดถามไปซะงั้นว่าซิงกุราริตีคืออะไร (เคยอ่านผ่านๆ ตาในหนังสือฮอว์กกิงอะ) อาจารย์แกคงไม่อยากนอกเรื่องยาวเลยอธิบายรวบๆ แต่เราก็คะยั้นคะยอถามจนเสียเวลาไปเกือบคาบซะได้	11 ตุลาคม 2551 อึ่ม... วันนี้สอนเล่นไพ่ดีกว่า ^^" แต่สลาฟก็คงเล่นกันเป็นหมดทุกคนแล้วหละมั้ง? ไม่เป็นไรโชว์กลไพ่ทายใจให้น้องงง (และจับผิดเล่น) แทนละกัน อิอิ
10 ตุลาคม 2546 วันนี้มีเรียนการคำนวณเกี่ยวกับกล้องอย่างละเอียด อาจารย์ก็เอากล้องเข้ามาในห้องแล๊คเชอร์ ด้วยความที่ขึ้นดอยกี่ครั้งๆ ก็ไม่ได้แตะกล้องนานสมใจซักที ตอนพักเบรกเลยแอบเล่นกล้องที่อาจารย์เอาเข้ามาตั้งคนเดียว แล้วก็ดันทำมันตกซะได้ โชคดี (หรือร้าย?) ที่บอดีแค่บิ่นๆ ถ้าเลนส์แตกนี้คงหมดไปหลายตังค์แล้วหละ ^^”	12 ตุลาคม 2551 เด็กรุ่นนี้ดีจังได้ขึ้นไปนอนบนดอยด้วย หวังว่าคงไม่มีใครลืมของใช้อะไรอีกนะ (แต่ก็คงมีแน่ๆ) งั้นเตรียมอะไรไปเผื่อไว้หน่อยกันฉุกเฉินก็แล้วกัน อึ่ม ที่สำคัญ ตุนขนมไว้ให้เพียบเลยดีกว่า
11 ตุลาคม 2546 ในที่สุดวันที่เรารอคอยก็มาถึง ซึ่งก็คือวันทัศนศึกษานั่นเอง ไปเที่ยวสวนสัตว์อย่างสนุกสนานเลยหละ เสียดายที่หมีแพนด้าพึ่งมาถึงเลยยังไม่เปิดให้เข้าชม อีกอย่างนึงก็คือทำไมข้าวห่อถึงมีแต่กระเพรา ก็เรากินเผ็ดไม่ได้อะ T_T	13 ตุลาคม 2551 น่าเสียดายที่ฟ้าปิดตลอดเลย ไม่รู้ว่าเทวดาท่านงอนเราหรือไรจึงได้ทำเยี่ยงนี้ทุกปี ไม่เป็นไรน้องๆ ไว้ใครติดค่ายสองค่อยมาดูอีกรอบนะ ว่าแล้วก็โหนรถแดงลงดอย สนุกสุดยอดจริงๆ หลังจากที่ไม่ได้ทำมานาน
12 ตุลาคม 2546 วันนี้อาจารย์ผู้หญิงเข้าสอน (ขอโทษจริงๆ ที่จำชื่อไม่ได้ ตอนนี้อาจารย์ไปเรียนต่อนิวซีแลนด์แล้วหละ) อยู่ๆ ก็ให้เราออกไปยืนทำการทดลองซะงั้น นอกจากพี่ค่ายแล้วอาจารย์ยังแกล้งเราด้วยนะเนี่ย - -"	14 ตุลาคม 2551 ลงดอยมาเสร็จก็ทัศนศึกษาต่อ แหมช่างเป็นเวลาที่เหมาะเจาะจริงๆ อ๋อพี่พรผมครับขอสั่งข้าวห่อให้น้องๆ เองเน้อ กลัวน้องบางคนจะกินเผ็ดไม่ได้อะ ^^"
13 ตุลาคม 2546 ใกล้สอบแล้วเพื่อนๆ ยังไม่รู้เรื่องเลย ด้วยความที่เราก็ไม่รู้เรื่องเหมือนกันแต่ดันคะแนนสอบเข้าติดท๊อป 5 บวกกับความหม้อมากกว่าเลยต้องไปติวผู้หญิงซะงั้น ติวเสร็จสาม-สี่ทุ่มเดินกลับจากหอ 2 หญิงไปหอ 7 ชายคนเดียวก็เกิดเรื่องสยองขึ้น เพราะเห็นเงาคนไหวๆ แถวเนินหอสมุด ตอนแรกตกใจกลัวมากจนแทบคลั่ง แต่พอควบคุมสติแล้วเดินกลับมาดูดีๆ อ่าว... กลายเป็นใบไม้ไปซะแล้ว นี่แหละมั้งที่เค้าเรียกกันว่าตาฝาด	15 ตุลาคม 2551 แป๊ปๆ ก็จะหมดค่ายซะละ วันเวลานี้ช่างผ่านไปเร็วจริงๆ แอบไปเที่ยวห้างหาซื้อสมุดเฟรนชิพและของขวัญให้น้องบัดดี้ดีกว่า กลับไปถึงน้องมาขอให้ติว อึ่ม ถ้าจำไม่ผิดกฎค่ายนี้ห้ามพี่ติวน้องหรือเปล่าน้า? ช่างเหอะไม่ติวเรื่องนี้ตรงๆ ก็ได้ เบี่ยงประเด็นกลายเป็นเรื่องประวัติดาราศาสตร์และตำนานดาวดีกว่า อิอิ
14 ตุลาคม 2546 ทำแล็ปแห้งผ่านโปรแกรมดูดาวในคอมนี้ก็สนุกดีเหมือนกันแฮะ แต่พอเห็นโต๊ะข้างๆ ทำเสร็จแล้วเลยขอยืมผลแล๊ปเอาดีกว่า แล้วก็เปิดไทยบีจีนั่งเล่นโกะออนไลน์ แต่เล่นได้ไม่ถึงไหนเน็ตก็โดนตัดซะงั้น เศร้าอนาถ	16 ตุลาคม 2551 ตกดึกแอบนัดประชุมสต้าฟค่าย พรุ่งนี้เราจะทำน้องซึ้งกัน เอ้าใครเล่นกีตาร์เป็นมั่ง แล้วใครจะเป็นคนจุดเทียน บลาๆๆ
15 ตุลาคม 2546 เนื่องจากปิดคอร์สไปตั่งแต่เมื่อวานเลยมีเวลาว่างโครตๆ ตอนเย็นเลยไปดูหนังที่เมเจอร์กันเกือบหมด (จำไม่ได้ว่าเรื่องอะไรแฮะ) ตอนซื้อตั๋วนี้อย่างฮาเลย ตั๋วยาวมากจนทำเป็นสายสะพายนางงามเล่นได้ พอกลับมาพี่ค่ายก็ทำซึ้ง แล้วเพลงหัวใจผูกกันก็ผูกใจของเราตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา	17 ตุลาคม 2551 วันนี้หยุดทั้งวัน น้องคนไหนจะอ่านหนังสือเพราะหวังเป็นตัวแทนก็ไม่เป็นไร แต่ที่เหลือไปดูหนังกันเต๊อะ ^^ พอดูหนังเสร็จก็กลับมาเฉลยบัดดี้และทำซึ้งน้องๆ ว่าแต่ทำไมพี่บางคนยังจำเนื้อเพลงไม่ได้หละนั่น ไม่เป็นไรเอาเนื้อเพลงไป อย่าทำงานล่มละกันน่อ เดี๋ยวน้องๆ จะหายซึ้งหมด
16 ตุลาคม 2546 ปั้มตรา ถือป้าย ไล่กลับบ้าน (ฮา) จริงๆ แล้ว วันนี้มันน่าจะซึ้งนะ แต่สงสัยซึ้งเมื่อวานไปจนหมดก๊อกแล้ว วันนี้เลยบ้ายบายเพื่อนๆ ทุกคนกลับด้วยความสุขแหละ แน่นอนว่าเราก็ยืนส่งเพื่อนๆ ที่หอหญิงจนหมดทุกคน ตกเย็นเสร็จแล้วก็เดินเล่นหน้ามออีกหน่อย แล้วค่อยโทรหาแม่ให้มารับ	18 ตุลาคม 2551 วันสุดท้ายของการดูแลน้องแล้ว หลังจากตื่นเช้าวันแรกได้วันเดียววันที่เหลือตื่นหลังน้องตลอด วันนี้ก็ฝืนตัวเองมาตื่นเช้าจนได้ แล้วก็ปลุกน้องไปสอบ น่าเสียดายเหมือนกันที่ค่ายสองจะไม่ได้เจอกันหมด แต่พี่ก็ดีใจและจะเก็บน้องๆ ไว้ในความทรงจำของพี่เสมอนะ สุดท้ายนี้ก็ขอให้น้องๆ ทุกคนโชคดีละกัน

ขอบคุณค่ายโอฯ สำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่มอบให้เราเสมอมา
สัญญากับตัวเองตลอด เมื่อไหร่ที่มีโอกาสจะตอบแทนบุญคุณนี้
แต่ว่าเราคงไม่มีโอกาสที่จะได้ทำตามสัญญานั้นอีกแล้วหละ
ขอโทษจริงๆ ที่ไม่มีความสามารถพอจะได้รับเลือกเป็นสต๊าฟ
ที่ทำได้ก็เพียงแค่เฝ้ามองจากที่ตรงนี้ท่านั้น

เรื่องสั้นแนวลองทด จำนวนเต็มระหว่าง e และ π

2008-09-06T03:55:00.002+07:00

หมายเหตุ: สามารถนำโครงเรื่องไปใช้ต่อได้ตามสะดวกนะครับ

Story:
เครื่องย้อนเวลาได้ถูกประดิษฐ์ขึ้นแล้ว แต่มันไม่ได้มีวิธีใช้อย่างในนิยายวิทยาศาสตร์ทั่วไป กล่าวคือ มีแต่เวลาเท่านั้นที่ย้อยกลับไป มวลสารพลังงานต่างๆ รวมไปถึงความรู้สึกนึกคิดจะไม่ถูกย้อนไปด้วย
แต่ถึงแม้จะไม่สามารถนำอะไรก็ตามไปพร้อมกับเวลาที่ย้อนกลับได้ ก็ไม่จำเป็นว่าจะไม่สามารถเปลี่ยนแปลงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ได้ เพราะเหตุการณ์ที่แปรเปลี่ยนเพียงเล็กน้อยก็สามารถกระเทือนไปถึงระดับอภิมหายักษ์ได้
นักวิทยาศาสตร์ผู้สร้างมันขึ้นมารู้ถึงข้อนี้ดี จนวันหนึ่ง ได้เกิดอุบัติเหตุโรงไฟฟ้านิวเคลียระเบิดขึ้น ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตมากมาย รวมไปทั้งครอบครัวของเขาด้วย เขาจึงต้องการย้อนเวลากลับไป เผื่อว่า บางที อาจจะมีเหตุการณ์เล็กน้อยๆ ที่ไม่อาจคาดเดา มาช่วยทำให้สถานการณ์เปลี่ยนไปได้ ขึ้นอยู่กับว่า จักรวาลนี้ถูกกำหนดตายตัวไว้ตั้งแต่บิ๊กแบงแล้วหรือเปล่า?

My Comment:
1. ย่อหน้าสุดท้ายตัดทิ้งไปถ้าจะเอาแต่แนวคิดวิทยาศาสตร์เพียวๆ ซึ่งไอ่การย้อนเวลาแบบนี้มันไม่ได้ยากอะไรเลย ถ้าเรารู้จักกับเวลาในรูปแบบของมิติดีพอ มันก็จะเหมือนกับการเดินข้ามถนนนี่แหละ ปัญหามันอยู่ที่ว่า ย้อนแล้วได้อะไร ในเมื่อไม่สามารถจำอะไรที่เกิดขึ้นได้เลย นี่จึงไม่ใช่การย้อนเวลาแบบแฟนตาซีซะแล้วหละสิ
2. ถ้าอยากรู้ว่าอาการของคนที่ย้อนเวลาด้วยวิธีนี้เป็นอย่างไร (ไม่ต้องห่วง เดินเครื่องครั้งนึงก็เป็นกันทุกคนในจักรวาลนี้แน่ๆ) คือ ไปผ่าสมองออกมาดู แล้วทำให้ส่วนฮิปโปแคมปัสเจ๊งไป ทีนี้ หลังจากที่สมองส่วนนั้นพังแล้ว การบันทึกควมรู้ต่างๆ เพิ่มลงไปในความจำระยะยาวก็จะหยุดลง กลายเป็นคนอัลไซเมอร์ประมาณนั้น
3. ที่จริง เรื่องนี้ไม่ได้กะจะเขียนเป็นพล๊อตเรื่องสั้นเลย แต่ไหนๆ ก็ไหนๆ ละ จับมันยัดมั่วไปมั่วมายังไงก็ไม่รู้ กลายเป็นเรื่องสั้นเชอร์โนบิลไปซะได้ ^^" ...เอาเป็นว่า เรื่องสั้นตอนนี้อ่านจับใจความสองย่อหน้าแรกก็พอเนาะ

อธิบายชื่อตอน "จำนวนเต็มระหว่าง e และ π"
π คือค่าคงตัวทางคณิตศาสตร์ที่เรารู้จักกันมาตั้งแต่ประถม นิยามจากอัตราส่วนระหว่างความยาวรอบรูปวงกลมต่อเส้นผ่านศูนย์กลางของมันเอง มีค่าประมาณ 3.14159 26535 89793 23846...
e คือค่าคงตัวทางคณิตศาสตร์ที่พึ่งโผล่มาให้เรารู้จักกันตอนมัธยมปลาย เป็นเลขลอการิทึมฐานธรรมชาติ คือเอามันไปยกกำลังได้สะดวกสุด มีค่าประมาณ 2.71828 18284 59045 23536...
เลขจำนวนเต็ม... คงไม่ต้องอธิบายแล้วเนาะ ^^"

แอบบ่น: เซ็งจริงๆ คีย์บอร์ดดันอาการไม่ค่อยดี พิมพ์อักษรบางตัวไม่ค่อยได้ ทรมานมากมายดั่งเสียแขนขวาไปข้าง T_T

เรื่องสั้นแนวลองทด จำนวนเฉพาะตัวแรก

2008-08-11T00:21:00.001+07:00

หมายเหตุ: สามารถนำโครงเรื่องไปใช้ต่อได้ตามสะดวกนะครับ

ให้ตายเถอะ... ทำไมแนวคิดดีๆ บ้าบอๆ มันถึงได้ชอบผุดขึ้นมาเหมือนดอกเห็ดในเวลาที่เราไม่ค่อยต้องการมันนักนะ? อย่างเรื่องนี้ก็คิดได้ตอนติวหนังสือเตรียมสอบซะงั้น กลายเป็นว่าอ่านหนังสือไม่เข้าหัวซะเลย T_T

Story:
ในโลกอนาคตอีก 3000 ปีข้างหน้า วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีได้ก้าวหน้าไปมากจนเราสามารถเดินทางได้ใกล้ความเร็วแสงแล้ว แต่คำถามที่มีผู้คนสงสัยมากที่สุดว่า "ชีวิตเริ่มต้นอย่างไร" ก็ยังไม่ได้รับคำตอบ นักวิทยาศาสตร์จำนวนหนึ่งจึงได้สร้างยานอวกาศขึ้นเพื่อเดินทางไปสำรวจดาวต่างๆ เผื่ออาจจะพบการกำเนิดของสิ่งมีชีวิต แต่หลังจากหาไปเป็นเวลานานก็ไม่พบซักที จึงได้ทำการทดลองที่ดาวดวงหนึ่งโดยเตรียมสภาพดาวดวงนั้นให้คล้ายโลกยุคแรกมากที่สุด เนื่องจากพวกเค้าไม่มีเวลาที่จะเฝ้าดูผลการทดลองที่ยาวนานเป็นพันล้านปีนี้ จึงได้ทำการย้ายดาวทดลองไปเรื่อยๆ จนเมื่อทดลองบนดาวเคราะห์หมดทั้งทางช้างเผือก พวกเค้าก็หันยานกลับไปหาที่ดาวต่างๆ ที่ได้ทำการทดลองไว้ เผื่อว่าจะหาดวงดาวที่เหมาะสมและให้กำเนิดสิ่งมีชีวิตได้ซักวัน...

My Comment:
1. คิดไปคิดมา มันก็คล้ายๆ กับพล๊อตเรื่อง "คำถามสุดท้าย" ของไอแซค อสิมอฟเลยเนาะ ^^" เพียงแต่อันนี้เน้นไปที่กำเนิดของสิ่งมีชีวิตมากกว่าภาพกำเนิดของจักรวาลเท่านั้นเอง
2. อีกอย่างที่ไม่เหมือนเลยก็คือ เรื่องนี้ได้นำแนวคิด "ปริศนาฝาแฝดพิศวง" (Twin Paradox) มาใช้ โดยนักวิทยาศาตร์ที่เดินทางด้วยความเร่งนั้น นาฬิกาของพวกจะเดินช้ากว่านาฬิกาที่ไม่มีความเร่ง (พูดให้ง่ายคือแก่ช้าลง) จึงเสมือนว่าพวกเค้าสามารถเฝ้าดูการเปลี่ยนแปลงของจักรวาลที่ยาวนานหลายล้านปีได้ครับ
3. พล๊อตแรกที่วางไว้จะเล่าประมาณว่า มนุษย์ต่างดาวเดินทางกลับมาพบมนุษย์โลก แล้วพวกเค้าก็เล่าเรื่องราวว่าเป็นผู้ที่ (ทดลอง) สร้างพวกเราขึ้นมาต่างหาก!
4. หลังจากที่ฉีกพล๊อตแรกทิ้งแล้วเลือกว่าจะให้เป็นมนุษย์เนี่ยแหละ ที่เป็นผู้ทำการทดลองสร้างสิ่งมีชีวิตเสียเอง ก็แต่งเพิ่มอีกว่าเกิดสงครามบนโลกผู้คนล้มตายไปเกือบหมด เหลือคนอยู่กลุ่มเล็กๆ พอที่จะบรรจุเข้ายานลำสองลำได้เท่านั้น แต่คิดไปคิดมาแล้วเดี๋ยวหนักหัว+มีประเด็นเยอะเกิน เลยตัดทอนออกให้เหลือแค่ใจความสำคัญเท่าที่เห็นนี่หละครับ

อธิบายชื่อตอน "จำนวนเฉพาะตัวแรก"
เลขจำนวนเฉพาะ ไม่ต้องอธิบายมากก็น่าจะเข้าใจตรงกันนะครับ ^^"
เอาหน่อยหรอ? กลัวว่าคนที่ไม่ได้เรียนคณิตมาจะอ่านไม่รู้เรื่องหรอ? เอ้า! ก็ได้ๆ อธิบายย่อๆ นะครับ
เลขจำนวนเฉพาะคือ เลขที่ไม่สามารถหารด้วยเลขจำนวนเต็มบวกอื่นใด นอกจากเลข 1 และตัวมันเองครับ เพราะฉะนั้น เลข 1 จึงไม่ใช่จำนวนเฉพาะ (แต่เมื่อร้อยปีก่อนก็มีการถกกันเรื่องเลข 1 คือจำนวนเฉพาะหรือไม่) ทำให้เลข 2 เป็นเลขตัวแรกของระบบจำนวนเฉพาะไปโดยปริยายเลยครับ