Knowledge จับตัวเลขมาตัดแบ่งยังไงให้ได้ผลคูณมากที่สุด?

เมื่อต้นเดือน ได้มีโอกาสไปเป็นพี่ค่ายโอลิมปิกฟิสิกส์ดาราศาสตร์
เจอน้องกวนๆ คนนึง เป็นคนที่ต(ร)งมากๆ ได้ฝากคำถามมาว่า

"ถ้านำเลขจำนวนเต็มบวกมาเขียนในรูปการบวกของจำนวนเต็มบวก
แล้วเอาจำนวนที่กระจายนั้นมาคูณกัน ทำยังไงให้ได้ผลลัพท์มากที่สุด?"

อันนี้ไม่เคยทำ แต่จำได้ลางๆ ว่าเห็นผ่านๆ ใน My Math เลยตอบว่าทำได้
คุณน้องเลยตั้งคำถามต่อไปว่า "ถ้าขยายขอบเขตเป็นจำนวนจริงหละ"

คำตอบแรกที่แว๊บขึ้นมาในใจทันทีเลยคือ มันต้องเกี่ยวข้อกับค่า e แน่ๆ
แต่ด้วยความขี้เกียจ+ค่ายจัดบนดอยอินทนนท์ จะให้ขบปัญหาก็กระไรอยู่
ไปเที่ยวดอยให้สนุกดีกว่า (แม้จะมาเป็นรอบที่สี่ของปีนี้แล้วก็ตาม)

หลังจากลงดอยเสร็จ ก็ลืมเรื่องนี้ไปเลย ...จนได้ไปฟังโปรเจค JSTP
ตอนนั้นอยู่ในอารมณ์ไหนไม่รู้ สงสัยเซ็งที่ฟังเด็กพรีเซนท์ไม่รู้เรื่องมั้ง
ก็แว๊บนึกถึงโจทย์ข้อนี้ขึ้นมาได้ เลยทดลองหาคำตอบตรงนั้นเลย
(นักคณิตศาสตร์เค้ามีแต่นั่งพิสูจน์ ไอ่นี่นั่งทดลอง 555)
(บ่นอีกนิด เซ็งมากลืมเครื่องคิดเลข ส่วนมือถือคิด ln ได้ แต่ไม่มี e ให้ใช้)

สรุปว่า ทดลองยังไม่ทันเสร็จ ก็ต้องได้ฤกษ์กลับบ้านซะก่อน
เลยมาทำต่อที่บ้าน คราวนี้ได้ใช้ Excel แล้ว ง่ายขึ้นมากๆ เลย ^^
ทดลองเสร็จก็มานั่งพิสูจน์ต่อ ดังนี้

ก่อนอื่น แบ่งจำนวนจริงบวกเป็นสองส่วน ผลคูณที่มีค่ามากที่สุดหาได้จาก
ให้ m₂(k) = k (n-k) เป็นฟังก์ชันผลคูณของเลขที่แบ่งส่วน
โดยให้ n คือจำนวนจริงที่ต้องการแบ่งส่วน
และ k คือตัวแปรที่ใช้เพื่อแบ่งส่วนจาก n
d/dx[m₂(k)] = n - 2k
0 = n - 2k
k = n/2
หมายถึง เมื่อต้องการให้ได้ผลคูณมากที่สุด ต้องแบ่งทั้งสองสวนนี้เท่ากัน
ซึ่งสำหรับการแบ่งมากกว่าสองส่วน พิสูจน์ได้ในทำนองเดียวกันครับ ^^"
(ไม่ลงพิสูจน์ไว้ละ มันยาก+ยาว+ขี้เกียจ+ยังไม่ได้ลองทำ ...เอ๋ ยังไงเนี่ย)

หลังจากที่ทราบวิธีแบ่งส่วนที่ดีที่สุดแล้ว คำถามต่อมาคือแบ่งกี่ส่วนดี?
ทำได้โดยกำหนดสมการ m_x(k) = (k/x)^x
โดยที่ x คือจำนวนส่วนที่ต้องการแบ่ง
d/dx[m_x(k)] = (k/x)^x(ln(k) - ln(x) - 1) ดิฟยากหน่อย เพราะมีพจน์ x^x
0 = (k/x)^x(ln(k) - ln(x) - 1)
e = k/x
แปลเป็นภาษาชาวบ้านๆ ก็คือ แบ่งให้แต่ละส่วนมีค่าเท่ากับ e นั่นเอง

แต่ในความเป็นจริงนั้น จำนวนจริงทุกตัวไม่ได้หาร e ลงตัว
ตรงนี้ก็ไม่ยากอะไร จาก x = n/e ได้ค่ามาเท่าไหร่ก็ปัดให้ใกล้ค่านั้น
ที่ต้องระวังคือ เมื่อหลังจุดทศนิยมมีค่าประมาณเลข 5 ต้องตรวจสอบให้ดี
เช่น x = 1.48 ปัดลงไม่ได้ เพราะแบ่ง 2 ส่วนแล้วผลคูณมีค่ามากกว่า
ทั้งนี้ก็เพราะว่า ฟังก์ชัน e^x ไม่ใช่เส้นตรง จึงแบ่งครึ่งพอดีไม่ได้

เขียนทั้งหมดด้วยความมันส์ ก็หวังว่าท่านผู้อ่านคงจะมันส์ไปด้วยนะครับ
บวกกับแอบหวังเล็กๆ ว่าผู้อ่านจะได้รับความรู้กลับไปบ้าง ซักนิดก็ยังดี เนาะ!
แล้วพบกันใหม่เมื่อไอเดียบรรเจิดอีกรอบ สวัสดีครับ ^^

เฉียดตาย

วันนี้โอกาสดี เพราะเป็นช่วงปิดเทอมที่เพื่อนๆ กลับมาจากต่างจังหวัด
ไม่ได้เจอกับเหล่าเพื่อนยากมานานประมาณ 175 วันเลยหรือนี่
(จำได้เพราะครั้งก่อนเป็นวันเกิดเพื่อน ...แต่เอ๋ ผิดคนหรือเปล่าหว่า ^^")
เปลี่ยนแปลงไปเยอะเหมือนกันนะเนี่ย ผมยาวขึ้น หายเกรียนไปเยอะเลย

กะว่าจะใช้เวลากับเพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันมานานทั้งวัน
แต่ตอนเช้าก็โดนเรียกตัวไปช่วยงานที่ห้องชมรมซะงั้น
ถึงเที่ยงนิดๆ ก็โทรตามให้ไปรวมตัวกัน (เค้ารอกันอยู่หมดแล้ว)
จริงๆ ก็ไม่ได้อยากรีบไปซักเท่าไหร่หรอก อยากรอเจอที่รักของเรามากกว่า
แต่ก็ทำไม่ได้แฮะ หนังที่เพื่อนเข้าคิวซื้อไว้ใกล้ได้เวลาเริ่มฉายแล้วด้วย

พอไปถึงจริงๆ เพื่อนที่อยู่รอดันซื้อรอบถัดไปอีกสองชั่วโมงซะงั้น
ด้วยเหตุผลคือ ไม่แน่ใจว่าเราจะไปถึงทันหรือเปล่า + รอบนั้นนั่งแหงนหน้า
เอ่อ ให้มันได้หยั่งงี้สิ

ดูหนังจบก็งานเข้า เพราะที่รักโทรมาบอกให้พาเพื่อนไปโรงพยาบาล
สตาร์ทรถที่ลานจอดตอนทุ่มครึ่ง เอารถออกมาจากห้างได้ตอนสองทุ่ม
เนื่องจากติดงานปีใหม่ที่ห้างจัดขึ้น (เร็วกว่าปรกติ) ทำไมก็ไม่รู้
ดีนะที่ยังขับผ่านสนามบินได้อยู่ ไม่งั้นได้ไปติดม๊อปที่คูเมืองอีกแน่ๆ
เอ่อ ให้มันได้หยั่งงี้สิ

ลำบากใจมากจริงๆ ที่ต้องพาเพื่อนเก่าเราไปพร้อมๆ กับเพื่อนที่รัก
ไล่ให้ไปเดินซื้อของรอก็ไม่ยอมไป บอกว่าอยากเห็นหน้าคนที่โทรหา
ฮะแฮ่ม... กระผมอยากให้พวกคุณเพื่อนเก่าสุดที่รักไปด้วยกันจังเลยครับ
ถ้าไม่ติดที่ว่าพวกคุณช่างทำตัวไม่เหมาะกับการพบปะเพื่อนใหม่เอาซะเลย
แถมยังตียี้ห้อวิศวะของแท้ที่สุดแสนจะซกมกและกวงติงอีกต่างหาก
เอ่อ ให้มันได้หยั่งงี้สิ

ไปรับแล้วคนเยอะเกิน นั่งรถไปกันได้ไม่หมด
เอ่อ ให้มันได้หยั่งงี้สิ

ตอนขากลับ ขณะกำลังขับรถอยู่เลนขวาสุดของถนนแถวตลาด
อยู่ๆ รถจากทางซ้ายก็เบียดเข้ามาในเลนเราแบบไม่มองกระจกหลังเลย
รถเราที่ขับมาด้วยความเร็วเกือบๆ ร้อย กับรถที่พึ่งเคลื่อนตัวได้นิดๆ
ถ้าชนกันแล้ว ไม่อยากจะคิดเลยว่าสภาพจะเป็นอย่างไร

ในหนังส่วนใหญ่ เวลาจะเกิดเหตุการณ์อะไรสำคัญๆ แบบรถเกือบชนกันนี้
เวลาดูเหมือนจะช้าลงจนหยุดนิ่งให้เราได้คิดอะไรต่อมิอะไรเยอะแยะเลยเนาะ
แต่ความเป็นจริงที่ประสบพบเจอมาในวันนี้ มันไม่ได้เป็นอย่างนั้นเลยซักนิด
เวลาไม่ได้เดินช้าลงให้ตัดสินใจอะไรง่ายขึ้นเลย (แต่ก็ดีที่ไม่เร็วขึ้นจนคิดไม่ทัน)

เราเลยบีบแตรยาวพร้อมสาดไฟใส่และเหยียบเบรก แต่ก็เหมือนจะสายไปแล้ว
เพราะระยะทางแค่ไม่ถึง 10 เมตรยังไงรถก็หยุดได้ไม่ทัน ขืนเป็นอย่างนี้ชนแน่นอน
ระยะห่างระหว่างขอบถนนด้านขวากับตัวรถที่ออกมาจากด้านซ้ายก็เหลือน้อยมาก
จนไม่น่าเชื่อเลยว่าจะผ่านไปได้พอดี 1 คัน (ตอนนี้ก็ยังไม่อยากเชื่อว่าผ่านมาได้ไง)

เราต้องรีบตัดสินใจหักหลบ ด้านขวาแทบไม่เหลือที่ว่างระหว่างรถกับเกาะกลาง
ถ้าเกิดว่าปีนเกาะกลางถนนที่ความเร็วขนาดนี้ รถลอยละลิ่งพลิกคว่ำได้เลยนะเนี่ย
ส่วนด้านซ้ายเพื่อนบอกว่าเหลือแค่นิ้วเดียว เกือบชนกับไอ้รถบ้าคันนั้นไปแล้ว
รอดมาได้อย่างปาฏิหารแท้ๆ เลยหละ

พอผ่านจุดวิกฤตินั้นมาได้แล้ว เรารู้สึกผิดอย่างบอกไม่ถูก
ถ้ารถเกิดชนขึ้นมา เราจะบอกที่รักของเรายังไงดี (หรืออาจไม่มีโอกาสได้บอก)
ในเมื่อเค้าเฝ้าบอกกับเราทุกวันว่า "ขับรถดีๆ นะ"
แถมเราก็พึ่งบอกกับเค้าไปว่า "ดูแลตัวเองดีๆ นะ"

โง่จังเลยนะเราเนี่ย ทำไมไม่ยอมเชื่อฟังที่รักของเรามั่งนะ
แม้ว่าจากรูปการณ์แล้วเราไม่ผิดเลย แต่ถ้าเกิดอุบัติเหตุขึ้นมาจะเป็นยังไงมั่ง
แย่จริง ยอมรับว่าขับรถกลับด้วยอารมณ์เสียโครตๆ แต่ก็ไม่น่าขับหาเรื่องเลย
เฮ้อ...

ตอนไปโรงพยาบาลนี้อึดอัดจนทำตัวไม่ถูกเลยจริงๆ
ที่เค้าว่าเพื่อนกับแฟนมันเลือกยาก ก็พึ่งรู้รสชาติของมันตอนนี้แหละ
แต่ไม่มีอีกแล้วหละ ที่จะยอมให้เพื่อนกับแฟนมาโคจรมาพบกันอีก
และถ้ามันเกิดขึ้นอย่างนั้นจริงๆ คราวนี้ฉันจะไม่เลือกเพื่อนอย่างพวกนายแล้ว

เล่นเกมกันๆ - GROW TOWER

เมื่อหลายวันก่อน ได้โคจรไปเล่นเกมที่เว็บประจำ อึ่ม... มีเกมใหม่ๆ เพิ่มขึ้นมาเยอะมากเลยแฮะ ช่วงนี้ว่างๆ อยู่พอดี ก็คงทำเฉลยไปเรื่อยๆ ครับ สำหรับตอนนี้ เป็นเรื่องของการสร้างหอคอยสูงๆ เพื่อที่จะไปเปิดไฟดวงอาทิตย์ ส่องสว่างให้โลกใบนี้ ไม่ยากครับ มีแค่ 5 ตัวเลือกเอง (น้อยกว่ามินิบางอันอีก) 5! = 120 ดูเหมือนเยอะ แต่พอเข้าใจลำดับแล้วง่ายจริงๆ GROW TOWER มาสร้างหอคอยที่สูงที่สุดกันเถอะ

!!! Spoiler warning !!!

4. แผ่นดิน 5. กระถาง 2. โถเหลือง 6. แมงสองสี 1. กล่องดำ 3. อิฐบล๊อก

End of spoiling.

เล่นเกมให้สนุกนะครับ ^^

ซ้อมเบาๆ ร้องเกะดังๆ

วันนี้ตื่น 9 โมงเช้าเพราะคนที่คิดถึงโทรมาปลุก
ดีใจจังเลยที่ได้ยินเสียงเธอเป็นคนแรกของวัน
วันนี้ต้องเป็นวันที่ดีแน่นอนเลย ^^
(ถึงแม้ว่าแบ๊ตมือถือจะหมดก็เถอะนะ)

ข้าวเช้าเป็นไก่จ๊อทอด เยอะมากเลยกินไม่หมด
พอจัดแจงอะไรนิดหน่อยแล้วก็ออกบ้าน

เบนโทรมาเปลี่ยนที่ซ้อมตั้งสองครั้งแหนะ
ตอนแรกเปลี่ยนจากห้องชมรมเป็นภาคคณิตฯ
แล้วก็เปลี่ยนเป็นร้านต้นหมากล้อมที่เซ็นทรัล
อึ่ม... อ้างที่แล้วเปลี่ยนๆ แบบนี้ มีอะไรแน่เลย ^^"

แล้วก็เป็นจริง เพราะว่าวันเกิดแบงค์ใกล้เข้ามาละ
ถ้าจำไม่ผิดรู้สึกจะเป็นวันที่ 20 นี่หละมั้ง
แต่ตอนนันก็ไม่ได้อยู่พร้อมหน้ากันเพราะแข่งกีฬา
วันนี้เลยว่าจะมาฉลองกันซักหน่อย

ไปถึงได้ดูพี่วันเล่นกะเบนตอนใกล้ๆ จบกระดาน
แล้วก็นั่งฟังคอมเมนต์เกม อึ่ม พี่วันก็เก่งนี่หน่า
ฟังจบก็ถึงเมนครอส คือแข่งกับพี่วันหนึ่งกระดาน
อุตสาห์โชคดีทายได้ดำแล้ว แต่ทำไม๊ต้องโดนหลอก
โดนจับกินไปกลุ่มนึง แพ้ขาดลอยไปเลย T_T

ซ้อมเสร็จบ่ายสองกว่าๆ โทรถามพี่ณัฐว่าจะไปกี่โมง
ดันบอกว่าปอยไม่ว่าง แคนเซิลซะงั้น...
เอาเหอะ อย่างน้อยก็กินเลี้ยงแบงค์ก็ได้ อิอิ

ข้าวกลางวัน+เย็นเลยเป็นพิซซ่า โปรโมชัน 1 แถม 1
สั่งถาดใหญ่ ขอบไส้กรอกอีก อือหือ 16 ชิ้นเชียวนะ
กินกัน 5 คน ตอนแรกนึกว่าจะไม่หมดซะละ
(บิวตี้แอบกินน้อย กินไป 2 ชิ้นเองอะ...)

ระหว่างที่กินพิซซ่านั้น ก็ร้องเกะที่ซิงอะลองไปด้วย
รู้สึกว่าเพลงนี้เพราะเป็นพิเศษแฮะ


โลกหมุนด้วยความรัก จาก Crescendo อัลบัมแรกเลยหละ



ถึงซับซ้อนแต่สวยงาม ทั้งขื่นขมและอมหวาน
แม้สับสนอยู่เหมือนกัน แต่ฉันยังพอใจ
ร้อนก็ร้อนอยู่เดี๋ยวเดียว เดี๋ยวก็ซึ้งก็สดใส
ทุกโชคร้ายก็หายไป รักให้ครบทุกอย่าง

...อึ่ม ซับซ้อนจนไม่รู้จะว่ายังไงเลยหละ ^^"
แต่ก็รู้สึกดีนะ ใช่ รู้สึกดีแม้จะมีทุข์บ้างในบางครั้งก็เถอะ
เพราะเมื่อผ่านทุกข์ไปได้แล้ว ความสุขมากมายยังรออยู่

(*) เจอมาร้ายดียังไง แต่ใจก็ยังต้องการ
ในทุกทุกวัน โลกหมุนด้วยความรัก

แม้ว่าจะเคยเจ็บปวดมาบ้าง แต่ก็ยังคงรักอยู่
เพราะว่าโลกนี้หมุนด้วยความรักจริงๆ แหละ

มีอีกหลายต่อหลายคน เขาอดทนก็เพื่อรัก
รักผลักดันให้รู้จัก ให้หาหนทางใหม่
ฉันจะล้มตั้งหลายที ดีที่รักมาฉุดไว้
รักสร้างสรรสิ่งมากมาย และหลอมละลายทุกหัวใจ ...ซ้ำ(*)

ขอบใจมากๆ นะ ที่อดทนหลายสิ่งเพื่อฉันมาตลอด
ขอใจมากๆ นะ ที่ช่วยฉุดฉันขึ้นมาหลายต่อหลายครั้ง

(**) ความรักเปรียบเสมือน เหมือนอากาศ
ที่มันช่วยหล่อเลี้ยง ให้ทุกชีวิตได้คงอยู่
มีลมหายใจ โลกจึงยังงดงาม
~
หากว่ายังมีรัก ชีวิตยังมีหวังรออยู่
ยังอุ่นหัวใจ โลกหมุนด้วยความรัก

ยังสงสัยอยู่ว่า ถ้าไม่มีรักแล้ว ชีวิตฉันจะเป็นยังไงบ้าง
เชื่อแล้วจริงๆ ว่า โลกนี้หมนุได้ด้วยความรัก ^^


ผ่านมาตั้งนานแสนนาน แต่พึ่งจะซึ้งสุดใจกับเพลงนี้เป็นครั้งแรก
หัวช้าจังเลยเนาะ เราเนี่ย ^^"

ร้องเกะเสร็จก็ไปส่งบิวตี้ที่บ้านทางดอยสะเก็ด
กลับถึงบ้านสองทุ่มนิดๆ จัดกระเป๋าเตรียมเดินทาง
ไม่ได้อยู่เชียงใหม่ตั้งนาน จะมีใครคิดถึงเราบ้างน้า

สุโขทัย-อาหารเป็นพิษ

วันศุกร์ตื่นขึ้นมาตอนเที่ยง จำไม่ได้แล้วข้าวเช้า (?) เป็นอะไร
อย่าว่าแต่จะจำให้ได้เลยว่าคืออะไร กินหรือเปล่ายังไม่แน่ใจเลย

วันนั้นเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วเหมือนเดิม ทำคอมเพลินเลย
ใกล้สี่โมงเย็นเวลาเลิกงานก็จัดกระเป๋าเตรียมตัวไปสุโขทัย
คราวนี้ไม่ลืมเอาอะไรไปแน่นอน ^^ (คราวก่อนลืมแปรงสีฟัน)

พอพ่อแม่กลับมาถึง เตรียมตัวอีกแป๊ปนึง ก็ได้ฤกษ์ออกบ้าน
ตอนแรกก็คิดกันว่า จะไปกินโน่นกินนี่ดี (เพราะกว่าจะถึงก็คงดึก)
แต่สุดท้ายก็ลงเอยด้วยการแวะเข้าเซเว่นหาไส้กรอกมารองท้อง

ขับรถออกเมืองเชียงใหม่ไปได้พักนึง ก็แวะร้านขนมบ้านอาจารย์
ตกแต่งร้านได้สวยงามมาก ไม่น่าเชื่อว่าสาขาแรกจะเล็กนิดเดียว

แล้วก็นั่งดูทางไป 3-4 ชั่วโมง ท่าทางว่ารอบหน้าอาจได้ขับละ
ถึงสุโขทัยราวสามทุ่มครึ่งเห็นจะได้ แล้วก็ไปกินผัดไทยที่โต้รุ่ง

กินเสร็จก็ขับรถเข้าไปเป็นที่โรงจอดรถประจำตัว (เรียกซะเวอร์)
ไม่ใช่อะไรหรอก บ้านที่สุโขทัยไม่มีโรงจอดรถ เปิดมาก็เจอถนนเลย
ไอ่โรงจอดรถที่ว่าเนี่ย ที่จริงก็คือโรงจอดรถการไฟฟ้าที่อาทำงานอยู่
อ๋อ พ่อให้ขับจอดเอง หวาดเสียวมากเลย แต่ก็จอดได้ปลอดภัย

แล้วก็เดินกลับมาอาบน้ำเข้านอนที่บ้านม่าตอนสี่ทุ่มกว่า
เพราะว่าพรุ่งนี้ต้องรีบตื่นแต่เช้าไปช่วยงานขึ้นบ้านใหม่

แต่ก็ยังแอบหวังอยู่นะว่าจะโทรมามั้ย
คิดถึงจังเลย
sms ที่ส่งไปจะได้รับมั้ยนะน้า...



วันเสาร์ตื่นขึ้นมา 8 โมง อาจจะไม่เช้าสำหรับใครหลายคนหรอก
แต่นับว่าเป็นการตื่นนอนที่เช้าที่สุดของเดือนนี้เลยหละ >.<

จำไม่ได้อีกแล้วว่าข้าวเช้าเป็นอะไร (เริ่มสนใจอาหารน้อยลงทุกขณะ)
กินเสร็จก็ออกไปช่วยงานบ้านใหม่ ...ไม่มีอะไรมาก เสริฟน้ำ รับแขก

แล้วพระก็มาทำพิธี นั่งจนเมื่อยเหมือนกันแฮะ ^^"
เสร็จเรียบร้อยก็กินข้าว กับข้าวหลายอย่างมากเพราะเป็นโต๊ะจีน
แต่เหมือนจะคาดคะเนจำนวณแขกที่จะมาผิดไปเยอะโขแฮะ
เพราะเหลือว่างตั้ง 4 โต๊ะ (โต๊ะนึงนั่งได้ถึง 8 คนเชียวแหละ)

หลังจากแขกกลับหมด ก็ทำพิธีประจำครอบครัวคือ ถ่ายรูปหมู่ ^^"
ปรกติแล้วการถ่ายรูปหมู่ของครอบครัวจะเป็นอะไรที่ลำบากมาก
เพราะคนเยอะ แถมยังมีเด็กบ้ากล้องกับเด็กกลัวกล้องอีก เฮ้อ

แต่คราวนี้ง่ายขึ้นเยอะ เพราะญาติพี่น้องหลายคนติดงานมาไม่ได้
...ไม่รู้สิ แม้จะถ่ายรูปง่ายขึ้น แต่เหมือนอะไรบางอย่างขาดหายไปแฮะ

พอถ่ายรูปเรียบร้อยก็จัดแจงทำบ้านให้เป็นเหมือนเดิม
ไม่ว่าจะย้ายโต๊ะเก้าอีกกลับตำแหน่งเดิม จัดทีวี เก็บกวาดเช็ดถู
ระหว่างนั้นมือถือก็โดนยึดโดยน้องชายไปเล่นเกมตามระเบียบ
เล่นจนแบ๊ตหมดเกลี้ยงเลยหละ...

ตกเย็น ก็กินโต๊ะจีนที่เหลือจากตอนเที่ยง เรียบร้อยแล้วก็กลับบ้านม่า
สิ่งที่ทำเป็นอย่างแรกคือชาร์ตแบตมือถือ เผื่อว่าคนที่คิดถึงจะโทรมา
แม้ว่าปรกติแล้วจะไม่โทรมาเวลานี้ก็เถอะนะ

ตอนดึกหน่อย พึ่งนึกได้ว่า วันนี้เป็นวันสำคัญนี่หน่า...
ตายหละหว่า ช้าไปมั้ยเนี่ย ที่มานึกออกเอาซะดึกป่านนี้
อย่างแรกคือ วันนี้เป็นวันเกิดไอน์สไตน์ (Einstein สะกดผิดทุกที)
อย่างที่สอง วันนี้เป็นวันไพน์ (3.14 เขียนแบบมะกันเดือนก่อนวัน)
อย่างที่สาม วันนี้เป็นวันไวท์เดย์! (หนึ่งเดือนหลังวันวาเลนไทน์)

โถ่เอ๋ย... ทำไมถึงไม่ได้อยู่ด้วยข้างๆ เธอในวันนี้นะ...
จะ sms แต่เพราะเปลี่ยนมือถือใหม่ข้อความเก่าสวยๆ เลยไม่เหลือ
เลยต้องได้มาออกแบบรูปเอง กว่าจะทำเสร็จก็งงไปหลายรอบ
ไวท์เดย์ทั้งที ส่งได้แค่ KitKat ...เฮ้อ

พอเข้าห้าทุ่มกว่าๆ ก็เกิดปวดท้องอย่างบอกไม่ถูก
ตอนแรกก็ไม่ได้คิดอะไร แต่สุดท้ายเรื่องที่ไม่อยากให้เกิดก็เกิด
อาหารเป็นพิษ T_T

ไม่ได้นอนทั้งคืน...
ไม่มีเกลือแร่ติดบ้านไว้อีก...
ทรมานจริงๆ เลย

สิ่งที่คิดตอนนั้น ฉันต้องมีชีวิตรอดกลับไปให้ได้ (เวอร์จังเนาะ)
ไม่อยากให้คนที่รักเราต้องมาเสียใจ ถ้าเราต้องจากไป



มีสติพอที่จะรับรู้เรื่องราวต่างๆ ได้ก็ปาไปตอนเที่ยงของวันอาทิตย์
พึ่งจะได้กินน้ำเกลือแร่แก้วแรก กว่าจะหายเพลียก็อีกหลายชั่วโมง

ก่อนกลับเชียงใหม่ชั่งน้ำหนักดู ลดไปถึงสองกิโลเชียว!
อยากลดน้ำหนักนะ แต่ไม่อยากลดด้วยวิธีนี้ซะหน่อย - -"

ขากลับเลยนอนตลอดทางเลย แม้ว่าทั้งวันจะนอนมาเยอะก็เถอะ
พอถึงเชียงใหม่ก็แวะร้านข้าวตัม กว่าจะได้กินอีกมื้อนี้รอเป็นวัน
กินได้น้อยกว่าเดิมมากๆ ข้าว 1 ถ้วยยังเกือบไม่หมดเลย

กลับมาถึงบ้านก็นอนซมไปอีกหน่อย แล้วก็มีโทรศัพท์เข้ามา
^^ นึกว่าจะไม่มีเสียงคุยซะแล้ว ดีใจจังที่ได้ยินเสียงอีกครั้ง



วันจันทร์ตื่น 9 โมงเช้า (การตื่นมันสลับเป็นคาบๆ จริงๆ ด้วย)
รู้สึกยังไม่อยากขยับไปไหนมาไหนมากเลย เลยเล่นเกมในมือถือ
พอสิบโมงก็ลงมากินข้าวเช้า ขอบคุณคุณแม่ที่รู้ใจทำต้มจืดไว้ให้

วันนี้ลองมาจัดการกับอัลบัมรูปดู ทำไมมันวุ่นวายหยั่งงี้เนี่ย เฮ้อ
ยังไม่ได้ทำอย่างอื่นเลย ก็หมดไปอีกวันละ...
ที่ตั้งเป้าหมายไว้ว่าจะทำให้เสร็จ ก็เหมือนจะยังไม่เสร็จซักอย่าง
กลับมาจากอะตอมเกมต้องเริ่มเคลียร์แล้วหละ

คิดถึงนะ อยากเจอมากๆ ด้วย
กลับมาแล้วไปอ่างแก้วกันเถอะ ^^

ค่ายโอวันที่สี่ เตรียมตัวก่อนสอบ

แล้ววันนี้ก็ตื่นสายจนได้ ยังดีที่ไม่เลยเที่ยงแฮะ
หลังจากทำโน่นนี่นิดหน่อยพร้อมกินข้าวเช้าแล้วก็ไปค่าย

วันนี้ไปถึงค่ายเร็วที่สุดเลย คือบ่ายโมงตรงเป๊ะ
นั่งฟังอาจารย์+ดูน้องไปได้หน่อยนึงแล้วก็หลับ >.<
แต่ก็หลับไม่ลงหรอก รู้แต่ว่าอยากฟุ๊บหน้าลงกับโต๊ะแค่นั้น

พอตื่นขึ้นมาอีกที อึ่ม... เกมที่พี่ภูเล่นอยู่น่าสนใจดีแฮะ
ประจวบเหมาะกับที่พี่ฟลุ๊กรู้ว่าเกรดออกแล้ว เลยชวนพี่ภูไปดู
เราก็ไม่รอช้า รีบเสนอหน้าเล่นเกมต่อให้ทันที่ ^^

...เล่นเพลินจนลืมกินเบรกไปเลย - -"

แล้วก็รู้สึกอยากดูเกรดมั่ง เลยลงไปข้างล่างหาเน็ตต่อ
ยังไม่ทันถึงไหน ใต้ตึกมีเพื่อนๆ รุมโน้ตบุกส์กันเต็มเลย
เราก็ขอแทรกเข้าไปดูเกรดมั่ง
ก็ถือว่ายอมรับได้มั้ง ไม่ได้สวยหรูมาก แต่ก็ไม่แย่จนรับไม่ได้
อีกอย่าง ถ้าเทียบกับเวลาอ่านหนังสือแล้ว ได้ขนาดนี้เลยหรอ

ข้าวเย็นเป็นต้มจืดกับลาบหมู เผ็ดอีกแล้ว แต่ก็กินได้ อร่อยดี
ดึกวันนี้สอนน้องทำกล้องแบบเดียวกับที่ผ่านมา 2 วันก่อน
ม.ต้นสงสัยต้องให้เวลาเยอะๆ หน่อยแฮะ สอนหลายรอบจัง

เบรกดึกคราวนี้มาตอนสามทุ่มโน่น สอนเสร็จแล้วค่อยกิน
แต่ก็ทำให้น้องๆ ได้กลับหอเร็วขึ้น น้องผู้หญิงไม่ต้องวิ่งกลับแล้ว
ลงมาด้านล่างเจอพี่ณัฐ คุยกันได้แป๊ปนึงก็โดนสวดเรื่องเกรด ^^"
แล้วก็ไปแย่งขนมเดวิลกินอีกนิดหน่อยก่อนกลับบ้าน

โดดค่ายไปรด. (หรือห้างกันแน่)

วันนี้ตื่น 9 โมงเช้า รีบอาบน้ำแต่งตัวแล้วออกบ้าน
ข้าวเช้าเป็นหมูหทอด กินบนรถตอนจอดรอไฟเขียว

ถึงบ้านเพื่อนตอน 10 โมงนิดๆ แล้วก็ไปศูนย์รด.
ตอนแรกก็นึกว่าจะต้องทำอะไรให้ยุ่งยากวุ่นวาย
แต่ที่ไหนได้ แค่เดินเข้าไปบอกเอาใบจบปี 3 ก็เสร็จ
...อึ่ม ยังไม่เสร็จนี่หว่า เพราะมิถุนาต้องไปอำเภออีก
แต่ก็ถือว่ารวดเร็วกว่าที่คิดละกัน

ยังไม่เที่ยง ยังไม่หิว แต่ก็ยังไม่อยากกลับบ้าน
เลยหัดขับรถพร้อมแวะไปเดินเล่นที่แอร์พอร์ต
เอ๋ งานรวมรุ่นหรอเนี่ย เพื่อนโรงเรียนเดินแทบชนกัน
พอถามดูจับใจความได้ว่า มาผ่อนคลายก่อนเกรดออก

ข้าวเที่ยงกินปลาทอดที่ร้านสกายลาร์ค แพงพอใช้
(เพราะอยู่ในม.แล้วสามารถกินอย่างประหยัดได้ 3 มื้อ)
แต่ที่แพงกว่าคือเดินผ่านตู้เกม แล้วเพื่อนชวนอย่างหนัก
แบงค์สีแดงๆ ละลายไปภายในหนึ่งชั่วโมง T_T

ข้าวเย็นออกมาซื้อหมีกรอบราดหน้าใส่ถุงกลับบ้าน
ไม่ได้กินมานานมากๆ แล้ว คิดถึงเหมือนกันนะเนี่ย

วันนี้กลับถึงบ้านเร็วที่สุดในรอบสัปดาห์เลยหละ
แต่ใช้เวลาขับรถนานที่สุด เพราะเป็นช่วงเร่งด่วนพอดี

วันนี้คงต้องนอนเร็วขึ้นแล้ว เพราะพรุ่งนี้อยากออกเช้าอีก
ดูซิว่า จะทำลายสมการการนอนที่เป็นกราฟรูปไซน์ได้หรือไม่

ค่ายโอวันที่สาม ได้ขึ้นไปชั้น 9 แล้ว

วันนี้ตื่นขึ้นมาสายมากๆ อีกแล้ว
เหมือนว่ากราฟการตื่นจะเป็นกราฟไซน์เลย ^^"

กินข้าวไก่อบเสร็จแล้วเปิดคอมจะทำงานต่อ
ดันเปิดไม่ติดแฮะ นึกว่าจะต้องส่งซ่อมซะแล้ว
ยังดีที่ตบๆ ไปหน่อยก็เลิกงอแงละ
แต่ก็ไม่ได้ทำงานอยู่ดี เพราะเดี๋ยวไม่ทันเบรกบ่าย

ไปถึงเจอน้องค่ายบ่นว่าอยากเล่นหมากรุกสากล
เลยได้ไปแอบยืมมาจากห้องชมรมที่ไม่มีคนอยู่

ตอนดึกวันนี้ได้ขึ้นไปดูดาวบนดาดฟ้าชั้น 9 แล้ว
เรื่องที่สอนก็ต่อจากเมื่อวานเลย (คราวก่อนไม่จบ)
เพียงแต่ปล่อยให้น้องลงมือทำด้วยตัวเองมากขึ้น

ดาวเสาร์ช่วงนี้เกือบสวยแฮะ เอียงวงแหวนนิดหน่อย
เสียดายที่กล้องความสามารถไม่พอ ถ่ายไม่สวยเลย

เบรกดึกเป็นขนมปังปิ้งทาเนย ^^
กินไปเยอะมากๆ อึ่มจนแทบอยากนอนขึ้นมาเลย

ขากลับ ลองขับแบบช้าๆ ดู ว่าจะใช้เวลาต่างกันแค่ไหน
คือว่าถ้าขับช้าแล้วไปได้เรื่อยๆ เนี่ย ก็ไม่มีปัญหาหรอก
แต่นี่ดันช้าแล้วอยู่เลนซ้ายที่รถหน้าขับแค่ 40 เฮ้อ...
กว่าจะถึงบ้านก็ใช้เวลาเพิ่มจากเมื่อวานอีกเท่าตัวเลย

วันนี้ไม่ไหวแล้วหละ ง่วงมากๆ
พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้าอีก เพราะต้องไปทำธุระกับรด.
ไปนอนละนะ ฝันดีจ๊ะ

ค่ายโอวันที่สอง ขึ้นแค่ชั้น 7

วันนี้ตื่นขึ้นมา 9 โมงนิดๆ
ไม่น่าเชื่อว่าจะตื่นเช้าได้เป็นผลสำเร็จ ^^

แล้วก็ได้เริ่มทำในสิ่งที่ดองไว้มานานมากๆ
นั่นคือ ปรับปรุงบล๊อกแห่งนี้แบบยกเครื่อง!

แต่เอ๋... ทำไมมันไม่ค่อยต่างจากเดิมเลยหละ
ก็เพราะวันนี้แก้โค๊ดภาษาที่เขียนโครงเว็บก่อน
ของเก่าเป็น HTML ใช้ตารางจัดคอนเทนต์
ตอนนี้ลองใช้ CSS ทำดู ...ยากกว่าแฮะ

เอาเป็นว่าต้องลองค่อยๆ แก้ไขไปทีละนิดๆ
ไม่น่าจะเกินสัปดาห์นี้ก็เสร็จสมบูรณ์แล้วหละ ^^

ข้าวเช้าไม่กิน กินข้าวเที่ยงเป็นหมูยอนึ่ง
แล้วก็ออกไปค่ายโอตอนบ่ายโมงตรง

ไปถึงก่อนพักช่วงบ่ายนิดนึง แต่ก็อดกินเบรก
เพราะว่าเค๊กใบเตยขายดีมากเหมือนเช่นทุกปี

กลับเข้ามาในห้องเรียน น้องๆ ก็ฟังอาจารย์สอนไป
ส่วนพวกพี่ๆ หนะหรอ... 555+

วันนี้ภูภู่เกมขอนำเสนอ Crayon Physics Deluxe
เป็นเกมที่วาดๆๆ ให้ลูกบอลเด้งไปถึงดาวให้ได้
แนวคิดโครตเจ๋งเลย!

เคยเห็นการสอนฟิสิกส์ที่วาดๆ สอนได้เลยเมื่อ 3 ปีก่อน
ไม่นึกว่าจะถูกจับยัดลงมาสู่เกมถึงมือคนทั่วไปเร็วอย่างนี้
อึ่ม เทคโนโลยีมันพัฒนาไปเร็วจริงๆ

ข้าวเย็นวันนี้เป็นผัดเผ็ดหมูกับต้มจืดลูกชิ้นอะไรซักอย่าง
กินข้าวเติมพลังไปสองจากเสร็จก็ถึงเวลาสอนละ

วันนี้ขนกล้องโทรทัศน์ขึ้นไปดูดาวบนดาดฟ้าชั้น 6
ทำเลไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลยแฮะ โดนตึกบังไปเยอะเลย
อากาศก็ไม่ดีด้วย ส่องดูดอยสุเทพแล้วรู้เลยว่าฝุ่นเยอะ
พระจันทร์ก็ดันสว่างเวอร์อีก เฮ้อ...
เด็กโอหนอเด็กโอ ทำไมถึงล้างอาถรรพ์ไม่ได้ซักทีน้า

แล้วกล้องตัวนึงก็ดันล๊อกขาไม่อยู่ ต้องไปเอาประแจมาขัน
เลยได้ลงไปยังที่อยู่ห้องชมรมใหม่ แต่หาของยังไงก็ไม่เจอ
มาคิดได้ว่าหลังรถมีอุปกรณ์ช่างอย่างพื้นฐานอยู่นี่หน่า
เปิดไปดู อึ่ม ประแจครบทุกไซส์เลย - -"

วันนี้สอนน้องใช้กล้องดูดาวอย่างเดียวเลย
เรื่องเส้นสายบนท้องฟ้านี้เหมือนน้องๆ จะพอจำกันได้แล้ว
สอนง่ายขึ้นเยอะเลย ถ้าไม่ติดที่เราดันลืมเรื่องกล้องไปหมด
ต้องมาคลำๆ ดูว่าตรงไหนคืออะไร ใช้ยังไง คำนวณยังไง
แต่สุดท้ายก็ถูไถไปได้รอดหละน่า

ขากลับ คราวนี้จับเวลาและความเร็วเป๊ะๆ เลย
ได้ระยะทาง 15.1 กิโลเมตรในเวลา 18:40 นาที
เดี๋ยวพรุ่งนี้จะลองขับไม่เร็วมาก แล้วจับเวลาเทียบกันดู

ดีใจจังที่ยังโทรมาหา นึกว่าจะไม่ได้ยินเสียงซะแล้ว
คิดถึงมากๆ เลยนะ ดูแลตัวเองด้วย
ไปนอนก่อนละนะ
ฝันดีนะ

ค่ายโอวันแรก ขึ้นหอดูดอย

เป็นอย่างนี้ทุกทีเลย ช่วงนี้
คือหัวถึงหมอนแล้ว แต่นอนไม่หลับ
กว่าจะหลับได้จริงๆ ก็ปาไปตีสามครึ่ง - -"
ชักจะกลายเป็นมนุษย์ค้างคาวไปซะแล้ว

เช้านี้ตื่นขึ้นมาเก้าโมงครึ่งได้ยังไงไม่รู้
แต่จิตใต้สำนึกมันบอกว่า ไม่ไหวแน่ๆ
เลยนอนต่อ จนตื่นอีกทีก็สิบโมงครึ่ง
แต่ก็ยังนอนน้อยกว่ามาตฐานอยู่ดีแหละน้า

กะว่ากินข้าวเสร็จแล้วจะออกไปค่ายเอง
แต่รถไม่อยู่แฮะ? คนก็ไม่อยู่...

กว่าจะระลึกชาติได้ก็ปาไปบ่ายโมงกว่าๆ
ตอนที่พ่อแม่กลับมา แล้วบอกว่าไปงานแต่ง
อ๋อ งานแต่งลูกน้องที่ทำงานรวดงานขึ้นบ้านใหม่

เลยได้ฤกษ์ออกจากบ้านตอนบ่ายสี่แทน
ไปถึงพี่ติ้มก็สอนเกือบเสร็จกันแล้ว
กินข้าวเย็นฟรี แล้วก็ขึ้นไปสอนน้องๆ บนดอย

วันนี้สอนสนุกมาก ไม่เหมือนค่ายแรกเทอมหนึ่งแล้ว
สงสัยว่าน้องๆ มีพื้นฐานมาบ้าง (แม้จะน้อยนิดก็ตาม)
แต่ก็สนุกจริงๆ แหละน้า สอนเด็กๆ เนี่ย ^^

วันนี้ดวงจันทร์สว่างเวอร์ ถ่ายรูปมาด้วยแหละ
กล้องมือถือติดเลนส์กล้องดูดาว ถูไถได้เลยนะเนี่ย
(พระจันทร์สวยแต่ดันส่องแสงบังดาวอื่นหมด เฮ้อ)

ขากลับ จับเวลาได้ 4 เพลงแรกอัลบัมบอยป๊อด
กับระยะทาง 14 กิโล (วัดจาก google earth)
เอ่อ... ขับรถเร็วเกินไปหรือเปล่าเนี่ย - -"

รู้แต่ว่าลองทดสอบความเร็ว 80 กับโค้ง 45 องศา
มันช่างน่าหวาดเสียวว่าจะหลุดโค้งจริงๆ ^^"

ถึงบ้านแล้ว ได้ข้อสรุปว่า ควรอยู่บ้านจะดีที่สุด
เพราะว่าเหลืองานที่ไม่ได้ทำอีกตั้งเยอะแยะเลย
ขืนอยู่หอหละก็ งานที่ดองไว้มันต้องเน่าแน่ๆ

ตอนนี้ขอตัวไปนอนแล้วนะ ฝันดีจ้า แล้วจะฝันถึง